Muskularna sylwetka, burza długich jasnych włosów, Gibson i zgrzewka piwa - Panie i Panowie - oto Zakk Wylde.

Jednak zanim narodziła się gwiazda, 14 stycznia 1967 roku przyszedł na świat Jeffrey. Urodził się w Bayonne jako jedno z dwojga dzieci państwa Wielandt. Dorastał w Jackson (New Jersey). W wieku lat ośmiu zaczął się uczyć grać na gitarze, ale szybko porzucił to zajęcie, jako zbyt mało absorbujące. Nazywano go wówczas żartobliwie "Flip" od drugiego imienia Phillip. Uczęszczając do Jackson Memorial High School w wieku 14 lat powrócił do gitary. W tym czasie zaczął się też umawiać z koleżanką z klasy - Barbaranna Caterina, swoją przyszłą żoną. Wówczas zaczął pobierać (trwało to jakieś dwa lata) lekcje gry u swojego trenera footballu, znanego jako LeRoy Wright. Po latach Zakk wspomina z rozżewnieniem: "On skierował mnie na wszystko od Hendrixa poczynając, a na Alu Di Meola kończąc, poprzez Franka Marino, Robina Trowera, Alberta Lee i gitarzystów country." LeRoy Wright nie był jednak jego jedynym mentorem, Zakk bowiem kontynuował naukę.

Wtedy też zakłada swój pierwszy zespół - Stone Henge, grający (głównie na zabawach) kawałki Black Sabbath i Rush. W 1985 zdaje maturę, z której to okazji dostaje od rodziców swojego wymarzonego pierwszego Gibsona. Po ukończeniu szkoły rozpoczyna pracę na stacji benzynowej, a także w lokalnym supermarkecie. W tym czasie dołącza do zespołu Zyris, zastępując gitarzystę Dave'a Linska (grającego później w Overkill). Jeffrey podpatruje w telewizyjnym programie "Lost In Space" postać Dr. Zachary'ego Smitha i od tej pory każe nazywać się Zakari Wyland. Zyris gra własne kompozycje jak i covery Black Sabbath i Led Zeppelin. Zyris koncertowalo stosunkowo niewiele, dali jednak jeden większy koncert w osławionym przez Bruce'a Springsteena i Bon Jovi klubie "Stone Pony".

Mamy rok 1986, kiedy to Ozzy Osbourne wydaje długo oczekiwaną płytę koncertową Tribute poświęconą pamięci tragicznie zmarłego przyjaciela i świetnego gitarzysty - Randy'ego Rhoadsa. Album uzyskuje podwójną platynę i status jednego z najlepszych albumów koncertowych wszechczasów. Ozzy ma nowe plany. Chce zmienić gitarzystę i rozpoczyna poszukiwania... Zafascynowany od lat Sabbathami i samym Ozzym, Zakk dowiaduje się o tym z popularnej audycji radiowej Howarda Sterna. Nie śmie nawet marzyć o tym, że mógłby kiedykolwiek zostać gitarzystą Ozza, tak więc przechodzi nad tą wiadomością do porządku dziennego. Na jednym z koncertów Zyris, Zakk zostaje zauważony przez dwóch fotografów pracujących w przemyśle muzycznym - Marka Weissa i Dave'a Felda. Dave proponuje mu przesłuchanie u Ozza. Ten zgadza się, uznając, że nie ma nic do stracenia. Podczas przesłuchania gra m.in. piosenki Ozzy'ego oraz akustyczne standardy. Wraca do domu w przekonaniu, że zaprzepaścił swoją szansę. Wbrew tym pesymistycznym przypuszczeniom dostaje telefon od Sharon Osbourne , z pytaniem czy nie chciałby się przyłączyć do zespołu. Zakk dołącza do grupy (zastępując Jake'a E. Lee) 20 maja 1987, mając 19 lat. Wtedy też otrzymuje swoje nowe nazwisko "Wylde" (które to pseudo artystyczne świetnie odzwierciedla jego temperament). Ozzy zainicjował "wejście" swojego nowego gitarzysty 15 grudnia 1987 w Hard Rock Cafe w Nowym Jorku.

W 1988 r. wyszedł album No Rest For The Wicked (wydany przez CBS Associated/Epic, producenci: Roy Thomas Baker, Keith Olsen) na którym Wylde zadebiutował w wielkim stylu. Szybko zdobył rozgłos jako muzyk, który wniósł "powiew świeżości" w muzykę Ozzy'ego, oraz jako zdolny gitarzysta o wyraźnym i rozpoznawalnym stylu.

W 1989, Zakk wyruszył z Ozzym w trasę. Mieli zagrać m. in. na wielkim Pokojowym Festiwalu w Moskwie, wraz z takimi gwiazdami jak Mötley Crüe, Skid Row czy Bon Jovi i Scorpions. Koncertówka Just Say Ozzy zostaje wypuszczona w 1989. Grają na niej Ozzy, Zakk, Geezer Butler oraz Randy Castillo. Mamy tutaj też wersję Jake'a E. Lee - Shot In The Dark z albumu The Ultimate Sin, która stała się standardem lepiej rozpoznawalnym niż klasyki Sabbathów takie jak: War Pigs czy Sweet Leaf. W tym samym roku, wychodzi składanka Stairway To Heaven, Highway To Hell, gdzie Ozzy wykonuje cover Jimiego Hendrixa (Puple Haze) z Zakkiem grającym na gitarze.

W roku 1990 Zakk Wylde udziela się również na jednej ze ścieżek (Pink Clouds On An Island) na solowej płycie ex-perkusisty Black Sabbath - Billa Warda, pod tytułem: Ward One: Along The Way. W tym samym roku Ozzy, Zakk, Randy Castillo, Bob Daisley oraz Mike Inez nagrywają No More Tears - drugą produkcję studyjną, na której pojawia się Zakk. No More Tears jest generalnie postrzegane jako jeden z najlepszych występów Wylde'a. Od tytułowego utworu, który stał się megahitem z rewelacyjną solówką, do piorunującego Mr. Tinkertrain, poprzez balladę Mama, I'm Coming Home - album jest perfekcyjnie wyważony. Można zauważyć, że styl gry Zakka nieco ewoluował od czasów Rest For The Wicked, np. poprzez wpływy południowego country rocka.

Tournee No More Tears zapisało się na rachunek prawdziwych sukcesów Osbourne'a. W tym czasie był on po raz pierwszy od lat w rewelacyjnej formie - zupełnie trzeźwy (hehe) i przytomny (wyjąwszy lekomanię o której media jeszcze wtedy nie wiedziały), odżywiający się zdrowo i uprawiający regularnie gimnastykę. Głos Ozza również był u szczytu możliwości - on sam zaś szalał na scenie. Jednym słowem wulkan energii, z którym Zakk , Mike i Randy znakomicie się uzupełniali. Podczas trasy zespół nagrał kilka studyjnych kawałków, które miały się pojawić w ramach bonusów na albumie koncertowym, jaki wkrótce miał się ukazać. Wśród wyżej wymienionych, zostały nagrane Aimee oraz See You On The Other Side (przy którym gościnnie użyczał wokalu Jeff Scott Soto, znany m. in. ze współpracy z Malmsteenem). Niestety nagrane wówczas piosenki nie pojawiły się na wydanym w 1992 roku (przez Epic/Sony Music Entertainment rec.) dwupłytowym albumie koncertowym Live & Loud, który miał być pożegnalnym akcentem kariery Ozza.

W 1991 roku Zakk zostaje zaproszony wraz z wieloma artystami do wspólnego nagrania płyty Dweezila Zappy - Confessions, udziela się tam na ścieżkach: Stayin' Alive oraz Helpless. W tym samym roku, występuje też na albumie Britny Fox - Bite Down Hard, jako dodatkowa gitara w piosence Six Gun Loaded.

W 1992 roku będąc wciąż w trasie z Ozzym, Zakk utworzył wraz z Jamesem Lomenzo oraz Gregiem D'Angelo (White Lion) zespół zwany Lynyrd Skynhead. Grali oni głównie klasycznego rocka, a także rocka z południowymi wpływami (w stylu Lynyrd Skynyrd, The Allman Bros, ZZ Top czy Mountain). W takim składzie nagrali ścieżkę Farm Fiddin', która pojawiła się na składance Guitars That Rule The World Vol. 1. W tymże samym roku, Zakk udzielił się wokalnie na wspólnej płycie panów: Randy'ego Covena, Ala Pitrelli i Johna O'Reilly (czyli CPR). Zagrał również na ścieżce Baby Please Don't Go (obok Glena Hughesa i Jeffa Pilsona) na kompilacji L.A. Blues Authorities.

1 sierpnia 1993 roku, odbył się wyjątkowy koncert The Allman Bros, na którym Zakk Wylde zagrał z zespołem zastępując Dickeya Bettsa. Ten show przeszedł do historii jako jeden z najbardziej niesamowitych koncertów w karierze Zakka. W tym samym roku Zakk pojawia się jeszcze na płycie Steve'a Salasa Electric Pow Wow, grając w nastepujących kawałkach: Too Many Mountain, Teenage Love Affair.

Rok 1994 przyniósł trochę zmian, wśród nich zmianę perkusisty Grega D'Angelo na Briana Tichy, zespół zaś zmienił nazwę na Pride & Glory. Pride & Glory wydało swoją jedyną płytę o tym samym tytule w 1994 roku, nakładem wytwórni Geffen Records. W tym samym roku Zakk wystąpił solo w popularnym programie MTV - "Headbangers' Ball". Zagrał tam piosenkę Pride & Glory - Machine Gun Man. Grupa ta zasługiwała na miano dojrzałego projektu. W ostatecznej fazie zespół wykonywał "mieszankę" południowego rocka , country, bluesa oraz heavy metalu. Taka różnorodność może niepokoić jako zbyt ryzykowna, jednakże nikt - nawet krytyka - nie był w stanie zaprzeczyć, że jest to dobra muzyka. Projekt Pride & Glory odniósł umiarkowany sukces (mimo koncertowania z takimi sławami jak Aerosmith, Whitesnake, Ted Nugent czy Lynyrd Skynyrd).

W listopadzie 1994, po tournee w Japonii, zespół opuścił James Lomenzo. Od rozpoczęcia trasy w Stanach zjednoczonych dzieliło zespół kilka dni. Na szczęście Zakkowi udało się znaleźć zastępstwo w postaci swojego długoletniego przyjaciela - J.D. Pride & Glory zagralo swój ostatni koncert 10 grudnia 1994 roku w Los Angeles. Pojawił się na nim Slash z Guns N' Roses, który zagrał z zespołem Voodoo Chile i Red House. Planowano wydanie albumu upamiętniającego ten koncert, jednak plany te spełzły na niczym.

W 1995 Ozzy niespodziewanie wraca z emerytury i rekrutuje nowa ekipę w celu nagrania nowego albumu. Tym sposobem zebrali się Zakk, Geezer Butler oraz Deen Castronovo. Ozzmosis wyszła w 1995 roku (przez Epic/Sony Music Entertainment, producent: Michael Beinhorn), poprzedzona ukazaniem się singla Perry Mason. Zakk nie był autorem żadnej ze ścieżek na albumie,.natomiast należy wspomnieć, że autorem My Little Man był Steve Vai. Aimee oraz See You On The Other Side zostały ponownie nagrane na potrzeby Ozzmosis.

W okresie nagrywania Ozzmosis, Zakk zwykł odwiedzać nowojorską restaurację o nazwie "Brew's". Po ciężkim dniu nagrań, zaszywał się tam i pracował nad własnym, niezależnym materiałem. Zgodnie z relacją Kierana Brew, właściciela restauracji, pewnej nocy Zakk przyszedł około 3:30, kiedy w restauracji pozostało jeszcze parę osób i zaczął grać na gitarze i śpiewać. Ten materiał stał się bazą dla mającej niedługo powstać świetnej płyty Book Of Shadows. W tym samym czasie Zakk urządzał również mały jam z muzykami z Guns N' Roses. Nawet nagrali wspólne demo z kilkoma piosenkami wśród których znajdowała się między innymi wczesna wersja Rose Petalled Garden (umieszczona później na Sonic Brew). Zakk był nieco rozdarty pomiędzy chęcią grania z Guns N' Roses, a propozycją koncertowania z Ozzym. Czekał na decyzję Gunsów, którzy mieli się odezwać, natomiast Ozzy czekał na jego decyzję, a nie doczekawszy się, zatrudnił w końcu gitarzystę Joe Holmesa na trasę "Ozzmosis". Wtedy Zakk dostał wiadomość od Guns N' Roses, że jednak im się nie przyda.

Tymczasem wytwórnia Geffen Rec. zaczęła się domagać od Zakka nowego albumu. Ten postanowił więc nagrać i wypuścić materiał, który został mu z Nowego Jorku. Zaprosił do współpracy byłego basistę Pride & Glory oraz perkusistę Joego Vitale (Joe Walsh And Crosby, Stills & Nash). Book Of Shadows została wypuszczona w 1996 roku oczywiście nakładem Geffen Rec. Nick Catanese - gitarzysta z Pittsburgha, jakoś w tym czasie wysłał do Zakka maila z zapytaniem, czy nie potrzebowałby jeszcze jednego gitarzysty, bo jeśli tak, to on jest chętny. No i jak się okazało wysłał tę wiadomość w odpowiednim czasie i do odpowiedniej osoby i oczywiście został wynajęty do grania na trasie "Book Of Shadows".

Podczas trasy w '97 roku Zakk zaimprowizował na żywo piosenkę, która pojawiła się później na płycie Sonic Brew, to jest Spoke In The Wheel. W czasie owej trasy, będąc w Kalifornii, Zakk spotkał perkusistę, niejakiego Phila Onditcha. Jakiś czas później wpadł na niego w czasie tej samej trasy po raz drugi podczas koncertów w Virginii, wtedy dostał od Onditcha taśmę z zarejestrowanymi nagraniami Phila z zespołem zwanym Raging Slab. Ponoć istnieje zarejestrowane nagranie z rozgłośni radiowej w Roanoke, w czasie którego Zakk gra akustycznie piosenkę Beneath The Tree, a Phil wtóruje mu głośno uderzając dłońmi w kolana. Nagranie, jeśli istnieje, to nigdy nie ujrzało światła dziennego.

Następnie pod koniec roku 1997 Zakk odbył solowe (ale NIE akustyczne) tournee po Japonii z Nickiem na gitarze rytmicznej, Ianem Mayo na gitarze basowej oraz Brockiem Avery na bębnach. Zakk wystapił też na koncercie dobroczynnym Jasona Beckera 17 listopada, 1997. W tym samym roku, na płycie wydanej w hołdzie Led Zeppelin - Stairway To Heaven, udziela się w większości coverów jako gitarzysta prowadzący, tudzież wokalista. Wygląda na to, że rok '97 sprzyjał podobnym produkcjom, gdyż Zakk wystapił również na składance Thunderbolt - Tribute to AC/DC (ale jedynie w kawałku Hell Ain't A Bad Place To Be będącym bonusem na japońskiej edycji płyty). Gra również na płycie Carmine'a Appice - Guitar Zeus 2 na ścieżce Code 19). Z kolei na albumie japońskiego gitarzysty Nobuteru Maeda, Zakk udziela się jedynie wokalnie (w Tomorrow). Zagrał też na płycie japońskiego zespołu Marcy w piosence Tamashi Wa Yuzerenai.

31 stycznia 1998, oryginalny skład Pride & Glory zebrał się w owianym legendami klubie Whiskey w Kalifornii, by spotkać się po latach i zagrać wspólnie koncert. Następnie Zakk koncertował z Ozzym, jednocześnie przygotowując materiał do swojego kolejnego muzycznego projektu, jakim stał się założony wraz z Philem Onditchem zespół Black Label Society. Pierwszy ich album Sonic Brew został wydany (w dwóch wersjach) kolejno: w 1998 i 1999 roku (w 1999 r. Zakk występuje na płycie Humanary Stew - Tribute To Alice Cooper, grając w kawałku Go To Hell). Wylde gra również na części drugiej, wydanej w Japonii składanki - Merry Christmas w piosence White Christmas oraz u japońskiego artysty Tokma na albumie LOVE (ścieżki: LOVE, LOVE INST). Po udanej trasie koncertowej Black Label Society wydaje album Stronger Than Death w 2000 roku.

Pod koniec roku 2000 nasz bohater zostaje zaproszony do współpracy na nową płytę Dereka Sheriniana (będąca drugą solową płyta w jego dorobku) - Inertia. Zakk gra tam na trzech ścieżkach: Frankenstein, Evel Knievel, What A Shame. W tym samym roku Wylde postanawia zabawić się w aktora. Wciela się w gitarzystę fikcyjnego zespołu Steel Dragon w filmie "Rock Star". Obok niego występują tam m. in. Nick Catanese (Black Label Society), Blas Elias (Slaughter), Jeff Pilson (Dokken). Zakk: "Zapytałem, co mam robić, a reżyser powiedział: graj na gitarze, pij piwo, podnoś ciężary. A ja na to: i ty chcesz mi za to płacić?"

Po kolejnej trasie BLS zostaje wydany dwupłytowy album koncertowy Alcohol Fueled Brewtality Life (2001). W roku 2001 Zakk i Ozzy ponownie łączą siły i nagrywają wspólnie album Down To Earth. Zakk nie jest autorem żadnej ze ścieżek. Album zostaje wydany w tym samym roku przez Music Sony Entertainment (producent: Tim Palmer). Mniej więcej zaraz wspólnej trasie Ozzy'ego i Roba Zombie ("Merry Mayhem"), Black Label Society w nowym składzie (Zakk i Craig Nunenmacher) nagrywają nową płytę - Eternal 1919, która wchodzi na rynek w 2002 roku. Rok póżniej natomiast Spitfire Rec. (wytwórnia stale współpracująca z Zakkiem) wydaje nowy album BLS - Blessed Hellride.

Tymczasem Derek Sherinian zadowolony ze współpracy z Wyldem zaprasza go ponownie do udziału w nagrywaniu swojego najnowszego, wspaniałego zresztą albumu - Black Utopia. Na Czarnej Utopii, współpracując z takimi sławami jak Yngwie Malmsteen, Brian Tichy, Alan DiMeola czy Billy Sheehan, Zakk udziela się na następujących ścieżkach: Nightmare Cinema, Axis of Evil oraz Black Utopia.

Zakk Wylde jest artystą wszechstronnym i ogromnie utalentowanym. Sprawdza się zarówno w "ciężkim" jak i łagodnym graniu. Obecnie jest (wciąż!) żonatym panem przed 40-stką, z trójką dzieci i wcale nie traci zapału do pracy. Trzymamy kciuki i życzymy kolejnych sukcesów!

Oficjalne strony Zakka Wylde'a:
www.zakk-wylde.net
www.zakkwylde.com

Burn
luty 2004