Najlepszym dowodem na to, że rock wcale nie umarł i ma się całkiem dobrze, jest fakt, że powstają wciąż nowe zespoły i grają nawet tak niepopularny w dzisiejszych czasach gatunek, jakim jest hard rock. Tym razem proponuję zapoznać się z biografią niemieckiego zespołu Wicked Sensation...

Wszystko zaczęło się za sprawą niemieckiego gitarzysty Michaela Kleina, grającego uprzednio w projektach o nazwie Vast i Three Amigos. Klein do spółki z drugim gitarzystą Three Amigos Tajlandczykiem Sangiem Vongiem w początkach 1999 roku powołuje do życia formację Wicked Sensation ("Dobre Samopoczucie"), ochrzczoną tak od tytułu jednej z płyt amerykańskiego Lynch Mob. Pierwszym wokalistą grupy zostaje Francis Soto, bardziej znany ze swoich późniejszych dokonań z zespołami (Picasso, Mystery, Silk & Steel, Dark Horse, Sanvoisen, Subway) niż z ekipą WS. Skład szybko zostaje uzupełniony o kolejnych muzyków - w marcu tego samego roku dochodzi perkusista Björn Gref (ex - Crossroads Edge), a zaraz po nim w kwietniu basista Martin Mannhardt (były członek progesywno metalowego Paynes Grey) oraz obsługujący instrumenty klawiszowe Bernd Spitzer.

W tym składzie zespół rejestruje promocyjne demo-CD z trzema utworami (Chains Of Love, Undercover i The Devil And The Saint, we wszystkich chórkach pojawia się David Readman, wokalista Pink Cream 69), które przypada do gustu fanom i zbiera pozytywne recenzje w rockowej prasie. Recenzenci często porównują styl WS do Dokken i Queensrÿche, może nieco na wyrost. Mimo wszystko Francis Soto postanawia opuścić kolegów, toteż latem 2001 r. zostaje zastąpiony przez holenderskiego wokalistę Roberta Soeterboeka, znanego z udzielania się w wielu projektach, m. in. w Vulture, Ayreon, Van Ee, Lana Lane, Tempter i grupie Erika Norlandera. Dysponująca udanym materiałem grupa wkrótce podpisuje kontrakt płytowy ze znaną w świecie hard rocka i AORu wytwórnią MTM Music.

Prace nad nagraniem debiutanckiego krążka odbywały się w studiu nagrań o dźwięcznej nazwie "House of Audio Studios" w niemieckiej miejscowości Karlsdorf pod kierunkiem Jochena Weyera. Partie wokalne nagrywano jednak w "Electric Castle Studio" mieszczącym się w holenderskim Rijsbergen pod producenckim okiem i uchem Arjena Lucassena (Ayreon, ex - Vengeance oraz właściciel wspomnianego studia), który też wraz z Damienem Wilsonem (ex - Threshold, później w Rick Wakeman Band) użyczył swego głosu w chórkach. Na płycie pojawił się też Daniel Schusterbauer z gościnną partią gitary akustycznej w jednej z piosenek. Ostatecznego miksowania materiału dokonano ponownie w Karldorfie, a zajął się tym nie kto inny jak Dennis Ward, basista grupy Pink Cream 69. Album zatytułowany Reflected ujrzał światło dzienne 29 stycznia 2002 r. i zawierał wiele muzycznych wpływów zaczerpniętych z hard rockowej klasyki lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Można na nim odnaleźć dużo wokalnych odwołań do Whitesnake, czy też gitarowych i basowych do Pink Cream 69, Emerald Rain, Cornerstone, etc.

Kolejną płytę zespół nagra juz bez Soeterboeka. Rolę wokalisty przejmie tym razem inny genialny "gardłowy", Fernando 'El Toro' Garcia, wcześniej udzielający się w Victory, Biss i Firechain. Również tym razem poszczególne ścieżki nagrywane są w różnych studiach. Nagranie ścieżek perkusyjnych i wokalnych powierzono Patrickowi Damianiemu w "Tidal Wave Studios", w Karlsruhe, Niemcy. W tym samym studiu zresztą ponownie dokona miksów Dennis Ward. Ścieżki gitar, basu i instrumentów klawiszowych zostaną nagrane w prywatnym studiu Michaela Kleina w Pfinztal (Niemcy), sam Michael stanie się też głównym producentem całego materiału. Po raz kolejny pojawi się też Daniel Schusterbauer i zagra gościnne partie gitary rytmicznej w jednym utworze, podczas gdy w kilku aranżacjach wspomoże chłopaków sam Andy Deris (Helloween, ex - Pink Cream 69). Kiedy ostatnie szlify zostają dokonane, krążek o adekwatnym do zawartości tytule Exceptional ukazuje się 26 kwietnia 2004 r. Słychać, że kompozycje są niejako kontynuacją stylu obranego na debiucie, jednak materiał jest zdecydowanie ostrzejszy i cięższy. Wraz ze zmianą wokalisty zanikają gdzieś wpływy Whitesnake, za to gdzieniegdzie pojawiają się podobieństwa do Yngwie Malmsteena, Dona Dokkena i Van Halena

W grudniu 2004 r. Fernando Garcia postanawia opuścić szeregi Wicked Sensation, by wspomóc wokalnie szwajcarską formację Godiva. Podobno 'El Toro' zawsze chciał śpiewać w nieco ostrzejszym repertuarze i Godiva wydawała się być bardziej trafnym wyborem. Po odejściu Garcii WS otrzymuje propozycje współpracy aż od 48 piosenkarzy, jednak pozycję wokalisty obejmuje w kwietniu 2005 r. pochodzący z Montenegro, ale mieszkający w Paryżu Boban Milojevic (Stagefright, Snake Eye, Voodoo Smile), z którym grupa wyrusza w trasę koncertową. Chociaż Milojevic godnie zastępuje swoich poprzedników, a sytuacja grupy wydaje się być ustabilizowana i powstaje materiał na trzeci krążek , zupełnie niespodziewanie w październiku 2006 r. zespół rozpada się pozostawiając jednocześnie wielu fanów w szoku. Nie wyjawiono żadnych konkretnych powodów podjęcia tego kroku i zasłonięto się rzekomymi sprawami prywatnymi, rodzinnymi i biznesowymi .

Losy innych członków zespołu przedstawiają się następująco: Robert Soeterboek wraz z gitarzystą Alanem Cottonem na początku 2005 r. powołał do życia hard rockową grupę The Cotton Soeterboek Band, której resztę składa uzupełnili basista Mike Davis (Lizzy Borden, Terrif, Branom, Halford), klawiszowiec Joost van den Broek (After Forever, Sun Caged) i perkusista Reynold 'Butch' Carlson (Sahara, Rob Rock, Driver). Francis Soto, pierwotny wokalista WS, wydał w 2006 r. solowy album zatytułowany The Journey 1995-2005. Fernando Garcia z kolei zarejestrował z zespołem Godiva płytę o tytule Call Me Under 666, wydaną w maju 2005 r. W 2006 r. Boban Milojevic nagrał album zatytułowany Ritual Instinct ze swoją formacją Snake Eye. Pozostali muzycy z Wicked Sensation nie wyjawii jeszcze swoich planów co do dalszej muzycznej kariery.

Oficjalna strona zespołu: www.wicked-sensation.com

Guitarrizer
listopad 2006