|
Jeśli jest mowa o jakimś zespole, który słynął z doskonałych koncertów i mógł przebierać wśród ofert różnych wytwórni płytowych, niewykluczone, że chodzi o Warrant...
Pomysł założenia zespołu Warrant zrodził się w głowie gitarzysty Erika Turnera w 1984 roku. Już raptem dwa miesiące później przyłączył się do niego basista Jerry Dixon. Na skompletowanie odpowiedniego składu obaj muzycy potrzebowali kolejnych dwóch lat, kiedy to po rozpadzie swej macierzystej grupy Plain Jane do "gwarancyjnej spółki" dołączyli wokalista Jani Lane i perkusista Steven Sweet. W takim składzie grają ogromną liczbę koncertów w klubach Los Angeles, by w 1987 roku przyjąć do zespołu drugiego gitarzystę, Joey'ego Allena. Po upływie kilku miesięcy zostaje nagrane demo dla wytwórni Prince's Paisley Park Records, prawdziwy sukces przynosi jednak dopiero rok następny. Doskonałe koncerty i samodzielnie prowadzona promocja doprowadzają najpierw do nagrania piosenki na potrzeby filmu "Bill & Ted's Excellent Adventure", wkrótce zaś do podpisania poważnego kontraktu z wytwórnią CBS Records / Columbia. Producentem przyszłego debiutanckiego albumu zostaje zasłużony dla hard rockowych wydawnictw Beau Hill, który współpracował m. in. z Ratt i Winger. Po zakończeniu sesji nagraniowej, Warrant wyrusza w swoją pierwszą dużą trasę koncertową razem z grupą D'Mols, by wreszcie zagrać u boku Brittny Fox
W lutym 1989 roku ukazuje się wreszcie oczekiwana pierwsza płyta zespołu o tytule Dirty Rotten Filthy Stinking Rich i niemal natychmiast osiąga sukces komercyjny - w połowie roku uzyskuje status złotej płyty, aby już pod jego koniec stać sie platynową. Cztery single z tego albumu stają się niekwestionowanymi hitami: Down Boys, Heaven (dotarł do 2 miejsca amerykańskich list przebojów i jako singiel uzyskał status złotego krążka) , Sometimes She Cries i Big Talk. Poza wymienionymi utworami ciekawie wypada też piosenka 32 Pennies, która zaczyna się od zabawnej gitarowej solówki. Mając w zanadrzu taki zestaw hitów, muzycy wyruszają na trasy koncertowe z zespołem Paula Stanleya oraz Queensryche, Cinderella, Poison, Kindome Come, Pretty Boy Floyd, Stryper i Mötley Crüe. Koncertowy zestaw utworów został później wydany w formie kasety video i wielu krytyków twierdziło, ze był to jeden z najlepszych występów w tamtych czasach.
Rok 1990 przynosi kolejne wydawnictwo zespołu i kolejne sukcesy. Cherry Pie, tytułowy utwór z tego albumu, szybko staje się hitem, chociaż podobno został skomponowany przez Jani Lane'a w 45 minut. W teledysku do niego bierze udział późniejsza żona Lane'a, Bobby Brown, natomiast w samym utworze gościnne solo gra na gitarze C.C. DeVille z grupy Poison. Skoro już o teledyskach mowa, na uwagę zasługują również zdjęcia do I Saw Red oraz doskonale wyreżyserowany Uncle Tom's Cabin. "Chata wuja Toma" zaczyna się też od balladowego intro, utrzymanego w klimacie gdzies pomiędzy country a bluesem i jest to jedna z najlepszych tego typu zagrywek, jakie miałem okazję słyszeć. Poza wspomnianymi kompozycjami na płycie znajduje się jeszcze wiele innych rewelacyjnych kompozycji i w zasadzie trudno jest na niej znaleźć jakiś nieciekawy i niedopracowny utwór. Nie powinien nikogo dziwić fak, że sprzedano ponad 2,7 milina egzemplarzy Cherry Pie... Do końca roku 1990 i jeszcze w roku następnym zespół wziął udział w wielkiej trasie koncertowej razem z grupą Poison, po czym wyruszył na wielką europejską trasę u boku Davida Lee Rotha. Została ona jednak przerwana, gdyż podczas jednego z występów wokalista Jani Lane spadł ze sceny i złamał sobie żebro. W lutym 1991 roku Warrant wyruszył jeszcze w tournee z grupami Trixter i Firehouse...
Nagrania materiału na nowy album zaczynają się w marcu 1991 roku, a jego producentem zostaje Michael Wagener. Trzecia płyta Warranta, Dog Eat Dog, ukazuje się w kwietniu 1992 roku i już dość znacznie różni się pod względem muzycznym od wydawnictw poprzednich. Kompozycje są tu dużo cięższe niż wcześniej, jednak dla starych fanów jeszcze akceptowalne. W Machine Gun i The Hole In My Wall słychać, że lata '80 się skończyły i już doszukać się można wpływów muzyki grunge (przez co rozumiem uproszczenie struktury utworów). Inside Out to z kolei utwór, który bardzo daleko odchodzi od hard rocka i skłania się raczej ku punk rockowi, tyle tylko, że jest zagrany dużo bardziej technicznie i przy lepszym brzmieniu instumentów. Po wydaniu płyty zespół wyrusza w kolejne trasy koncertowe, tym razem w Europie otwiera koncerty przed grupą Iron Maiden, natomiast w Ameryce koncertuje razem z Lynch Mob...
Rok 1993 nie jest dobrym rokiem dla grupy. Najpierw w lutym wokalista Jani Lane postanawia ją opuścić, później wytwórnia Columbia nie przedłuża jej kontraktu płytowego, gdyż zgodnie z panującą modą rozgląda się za zespołami grającymi muzykę grunge. W połowie roku umiera też dotychczasowy menadżer Warranta, Tom Hulet, co z powodów zarówno osobistych jak i zawodowych wpływa na decyzję Lane'a, który postanawia wrócić do swej formacji. Niemniej jednak w roku następnym z zespolu odchodzi gitarzysta Joey Allen, wkrótce też perkusista Steven Sweet porzuca w ogóle karierę muzyczną. We wrześniu 1994 roku udaje się podpisać nowe kontrakty płytowe z wytwórnią CMC Records oraz z wytwórnią Pony Canyon Records, mającą wydawać płyty w Japonii. Nad nagraniami do nowego albumu czuwa ponownie producent Beau Hill, zaś do zespołu zostają przyjęci gitarzysta Rick Steier i perkusista James Kottack. Partiami instrumentów klawiszowych zajął się Dave White.
Nowa płyta o tytule Ultraphobic ukazuje się w marcu 1995 roku. Jest to wydawnictwo, które bardzo rozczarowało fanów hard rocka. Chociaż znalazło się na nim kilka dobrych utworów w starym stylu (Chameleon), to jednak słychać tu też dużo wpływów muzyki w stylu lat dziewięćdziesiątych. Pewnym plusem świadczącym na korzyść tego albumu jest dość rozbudowana struktura instrumentalna piosenek, a także pewne eksperymenty z rytmem (Followed). W utworze Stronger Now dały się z kolei odczuć klimaty The Beatles. Niestety wraz z muzyką zmienił się również image zespołu, bardziej przypominający wówczas ten używany przez grupy nu-metalowe niż te z lat '80. Po nagraniu płyty, muzycy zrobili to, co potrafili najlepiej - wyruszyli grać udane koncerty.
W 1996 roku ukazuje się pierwsza płyta typu "greatest hits" Warranta, wydana w dodatku bez wiedzy zespołu przez wytwórnię Sony, która po prostu chciała jeszcze raz zarobić na tych samych utworach. W skład zestawu piosenek na The Best Of Warrant weszły głównie kompozycje z dwóch pierwszych płyt grupy, niemniej jednak na szczęście dodano co nie co. Przede wszystkim pojawiła się ballada Blind Faith w wersji całkowicie akustycznej, wcześniej dostępna tylko na stronie B singla o tym samym tytule. Dodatkowo można tu znaleźć bardzo dobry utwór Thin Disguise, a także We Will Rock You - cover zespołu Queen, który swego czasu Warrant nagrał na potrzeby filmu "Gladiator". Album został zaopatrzony w komentarze napisane przez Gerri Millera, pierwszego wydawcę magazynu Metal Edge.
Jeszcze tego samego roku z zespołu odszedł James Kottack, a za perkusją zasiadł Bobby Borg. Grupa wzięła się za nagrywanie materiału, który w marcu został wydany pod tytułem Belly To Belly Vol. 1. Tym razem produkcji płyty nie powierzono żadnemu producentowi i zajął się nią sam Warrant. Zawartość muzyczna albumu była kolejnym rozczarowaniem dla fanów zespołu, gdyż zbyt przypominała dokonania grup tworzących muzykę alternatywną. Niemniej jednak znaleźć można tu swojsko brzmiące utwory takie jak A.Y.M., czy Indian Giver. Z kolei Interlude #1 i Interlude #2 ze względu na swój klimat nieodparcie kojarzą się z podobnymi zagrywkami, które niegdyś przewijały się na płytach grupy Van Halen.
Zespół słynący z doskonałych koncertów musiał w końcu nagrać płytę koncertową, toteż początek 1997 roku zaowocował wydaniem Warrant Live 1986 - 1987. Można tu znaleźć większość najbardziej znanych utworów formacji, a przy okazji posłuchać, jak brzmią "na żywo". Po wydaniu tego albumu Warrant tradycyjnie wyruszył w trasę koncertową razem z Alice Cooper, Dokken i Slaughter. W październiku '97 muzyków opuszcza Bobby Borg, a za perkusją zasiada Vik Foxx, z którym w kwietniu 1998 roku grupa wyrusza na kolejne tournee zwane "Rock Never Stops" w asyście Slaughter, Firehouse, Quiet Riot i L.A. Guns. Pod koniec roku następuje kolejna rotacja na stanowisku perkusisty. Tym razem pałeczki przejmuje Danny Wagner, a podczas koncertów ponownie występuje Erik Turner, który z różnych powodów nie mógł w nich uczestniczyć od 1997 roku.
W 1999 roku pojawiają się nie mające potwierdzenia w rzeczywistości plotki o powrocie do grupy Stevena Sweeta i Joey Allena. Tymczasem nakładem Cleopatra Records ukazuje się kolejny album zespołu o tytule Greatest And Latest. Jest to zestaw ponownie nagranych i zremiksowanych starszych hitów Warranta, wzbogacony o kilka nowych kompozycji. Kolejny rok przynosi ze sobą kolejne przetasowania personalne - z zespołu odchodzą Rick Steier i Danny Wagner. Za perkusją zasiada Mike Fasano, a na potrzeby koncertowe zostaje zatrudniony gitarzysta Keri Kelli, po czym muzycy ruszają w trase razem z Ratt i L.A. Guns. Zaraz po zakończeniu tejże trasy, Kelli zostaje zastąpiony przez Billy'ego Morrisa, który w roku następnym stanie się już oficjalnie członkiem grupy.
Rok 2001 zaczyna się od koncertów razem z Bullet Boys i nagrań coverów na potrzeby płyty w trybut-albumie dla zespołu Judas Priest. Po nagraniach Warrant przygotowuje się do trasy koncertowej wraz z Poison, by później ponownie trafić do studia i nagrać cover, tym razem na trybut-album poświęcony grupie Bon Jovi. Wtedy też najprawdopodobniej rodzi się pomysł na nagranie albumu składającego się z cudzych kompozycji i w maju ukazuje się płyta Under The Influence. Poza dwoma autorskimi utworami Warranta jest to zestaw piosenek takich wykonawców jak Nazareth, Cheap Trick, Thin Lizzy, AC/DC, Michael Monroe, BadFinger, Aerosmith, Queen i David Bowie. Tak czy inaczej, miło słucha się tego albumu, gdyż nawiazuje on do klasyki gatunku. Wkrótce po jego wydaniu zespół wyruszył na zapowiadana trasę u boku Poison, by pod koniec roku zagrać jeszcze razem z Ratt.
Trasy koncertowe wypełniły też rok 2002. Zespół grał wspólnie z L.A. Guns i Firehouse. Byli członkowie Warranta, James Kottack i Rick Steier powrócili do swojego dawnego zespołu Wild Horses. Z kolei wokalista Jani Lane zajął się nagrywaniem materiału na swoją solową płytę, którą wkrótce wydał pod tytułem Back Down To One. W 2003 roku na krótko grupę opuszcza gitarzysta Billy Morris, po czym do niej po dwóch miesiącach powraca. Niemniej jednak z Warrantem rozstał się perkusista Mike Fasano i w lipcu został na krótko zastąpiony przez Kevana Pharesa. Latem zespół bierze udział w trasie koncertowej "Rock Never Stops" razem z Whitesnake, Slaughter i Kipem Wingerem...
Pod koniec 2003 r. grupa zarejestrowała jeden utwór o tytule Father Christmas na potrzeby świątecznej składanki We Wish You A Hairy Christmas wydanej przez wytwórnię Koch Records. Razem z Warrantem pojawiło się tam kilka innych znanych z lat '80 formacji takich jak L.A. Guns, Bullet Boys, Enuff Z'Nuff, Pretty Boy Floyd czy Danger Danger.
W styczniu 2004 roku Jani Lane zdecydował się na opuszczenie szeregów zespołu i poświęceniu się karierze solowej. Pozostali członkowie grupy postanowili kontynuować działalność pod nazwą Warrant i poszukać nowego wokalisty, którym w rezultacie został Jaime St. James z zespołu Black'N'Blue. Razem z Jaime muzycy przerobili stare przeboje zespołu i wydali je jako składankę o tytule Cherry Pie - All The Hitz 'N' More (marzec 2003 r., Cleopatra Records). Wkrótce po sesji nagraniowej z formacji usunięto Mike'a Fasano, a na jego miejsce powrócił do grupy jej dawny perkusista - Steven Sweet. Kto wie, może i Jani powróci...
|
