Ze Steelheart kojarzy się przede wszystkim nazwisko Miljenko Matijevica. Urodził się on w Zagrzebiu w 1964 roku i przez wiele lat mieszkał wraz ze swoimi dziadkami. W tym czasie jego rodzice próbowali się osiedlić w Stanach Zjednoczonych i kiedy wreszcie im się to udało, sprowadzili resztę swojej rodziny (w tym młodego Miljenko) do USA. Młody Matijevic wraz z bratem próbowali wtedy swoich sił w repertuarze country i byli podobno święcie przekonani, że jest to jedyna popularna wówczas muzyka. Ich ojciec, zadowolony z postępów braci, stał się ich pierwszym managerem i paruletni chłopcy zaczęli grywać w polskich i żydowskich klubach. Pierwsze kłopoty pojawiły się w momencie poznania przez Mike'a muzyki tworzonej przez Led Zeppelin, gdyż jego tata nie potrafił zaakceptować nowych pasji syna. W wieku trzynastu lat młody Matijevic założył wraz z kolegami grający covery Black Sabbath i Led Zeppelin zespół o nazwie Teaser. 2 lata później dołączył do kapeli zwącej się The Mission i zdobył w niej trochę nowych doświadczeń.

Krótko po jego odejściu z grupy skontaktował się z nim Don Stroh - właściciel Showcase Music zafascynowany możliwościami wokalnymi młodego Chorwata. Uważał on bowiem, że Matijevic będzie idealnym kandydatem do będących pod jego skrzydłami młodej formacji zwącej się Red Alert. Składała się on wówczas z trzech muzyków, a mianowicie Jamesa Warda, Chrisa Risoli oraz Jacka Wilkinsona (który to szybko został zamieniony przez Johna Fowlera). Do grupy w niedługim czasie dołączył Frank DeCostanzo. Wizytówką ekipy stał się charakterystyczny wokal Mika Matijevica (zmiana imienia została wymuszona przez amerykański rynek) oraz gitarowe wyczyny Risoli. Chris znany był ze swojego zamiłowania do tappingu oraz technicznie granych solówek gitarowych. Jego inspiracjami był heavy metal i jazz, a wszystko to było powiązane głęboką wiedzą na temat teorii muzyki. Muzyk początkowo uczył się grać utwory Hendrixa, a jego nauczycielem został znany w jazzowym świecie Linc Chamberlain. Fascynacje jazzem nie były obce również Johnowi Fowlerowi. Ojciec perkusisty był tenorem grającym jednocześnie na pianinie i zaszczepił synowi zamiłowanie do jazzu, bluesa i opery. Przełomowym dniem dla muzyka miał być podobno pierwszy koncert w życiu. Występ Kiss miał zmienić jego sposób patrzenia na świat.

Red Alert było wówczas grupą, jakich było tysiące. Czyli mówiąc krótko: bez większych perspektyw. Przełomowym momentem było podobno rzucenie przez Mike'a Matijevica szkoły (gdyż bardziej pasjonowało go śpiewanie), po którym to wydarzeniu Chorwat namówił swoich kolegów do wyprawy do Los Angeles. Panowie wyruszyli tam bez większego przygotowania, bez żadnych znajomości i kontaktów, mając do dyspozycji jedynie pięcioutworową demówkę (niektóre źródła podają informacje o 4 kompozycjach). W przeciągu miesiąca mieli już podpisany kontrakt z MCA i własnego managera w osobie Stana Posesa. Historia związana z tym wydarzeniem jest zresztą trochę dłuższa. Stan Poses nie był zainteresowany wysłuchaniem demówki Red Alert, a Matijevicowi udało mu się ją wcisnąć niejako na siłę. Następnego dnia, po przesłuchaniu materiału muzycy byli już pod skrzydłami MCA.

Podczas sesji nagraniowych do debiutanckiego krążka muzycy zostali poinformowani, że wymyślona przez nich nazwa Red Alert była już używana przez inną, pochodzącą z Kanady formację. Zapadła zatem decyzja, że zespół musi zmienić swój szyld, a wybór padł już na znaną wszystkim nazwę Steelheart. Miała ona odwierciedlać trudności związane z rozpoczeciem kariery oraz to, że tworzący grupę muzycy nigdy się nie poddawali. A wymyślona została ona podczas zakrapianej piwem i zagryzanej tacos imprezy w Barney's Beanery.

W 1990 roku wydany został debiutancki, eponimicznie nazwany album formacji (wydany ponownie w 1991 roku, tylko że z nową okładką). Za produkcje odpowiadał Marka Opitza, lecz swój udział miał w tym też Bruce Dickinson. Grupa odniosła bardzo duży sukces, sprzedając ponad milion egzemplarzy swojej pierwszej płyty, a reklamujące ją single trafiły na wysokie miejsca list przebojów. Ill Never Let You Go stało się wizytówką ekipy i po dziś dzień uchodzi za jedną ze sztandarowych kompozycji tego okresu. Wspomnieć należy również o fenomenalnym She's Gone będącym w ocenie wielu najlepszą balladą formacji. Trzecim singlem było z kolei Everybody Loves Eileen. Album uplasował się na 40 miejscu Billboardu, a grupa została uznana za jedną z ikon hair metalu i wyruszyła wkrótce na światową trasę koncertową.

Drugi krążek w dorobku zespołu został wydany dwa lata później, w 1992 roku. Pomimo zmieniających się trendów grupa pozostała wierna hair metalowym tradycjom. Efektem był dobry, ale sprzedający się poniżej oczekiwań album. Tangled In Reins dotarło jedynie do 144 miejsca Billboardu. Zwrócić należy uwagę na duże zainteresowanie grupą w Azji, gdzie pochodzący z płyty singiel Mama Don't You Cry był swego czasu bardzo popularny. Grupa koncertowała następnie po Europie i w Azji (nagrywając tam wersję uplugged swojego singla), a ostatnim przystankiem trasy koncertowej miały być Stany Zjednoczone. Steelheart supportowali wtedy Great White i zostali zaproszeni również do występów u boku Slaughter. I wtedy właśnie doszło do tragedii.

Podczas helloweenowego koncertu w Denver, w trakcie wykonywania pochodzącego z Tangled In Reins utworu Dancing In The Fire miał miejsce poważny wypadek. Wokalista zespołu najpierw upadł z dużej wysokości, a następnie został uderzony w tył głowy walącym się fragmentem konstrukcji sceny. Będąc w szoku Matijevic opuścił scenę o własnych siłach, obrażenia okazały się być jednak bardzo poważne. Muzyk miał złamany nos, kości policzkowe, uszkodzony kręgosłup oraz znaczące zaniki pamięci. Wydarzenie to obserwowało 13 tysięcy widzów, a Steelheart tej nocy ulegli rozpadowi.

Chris Risola stworzył własne studio nagrań i kontynuował działalność muzyczną. Żona Johna Fowlera urodziła dziecko, a muzyk musiał się imać różnych zajęć, aby zarobić na chleb. Ostatecznie odnalazł się on w dwóch nowych zespołach: w cięższym Smoke oraz w pozbawionym gitar The Voodoo Jets. Życie Matijevica było znacznie trudniejsze. 2 lata po wypadku wciąż miał kłopoty z koncentracją, orientacją w terenie, a do tego prześladowały go krótkotrwałe zaniki pamięci. Lekarze zdiagnozowali u niego traumatyczny uraz mózgu, ale dzięki długiej rekonwalescencji udało mu się przezwyciężyć schorzenie. Straciwszy w międzyczasie dom i pieniądze (organizatorzy feralnego koncertu nie zostali pociągnięci do odpowiedzialności) podjął decyzję o reaktywacji Steelheart.

Z oryginalnego składu pozostał jedynie Chorwat, a co więcej stał się on kompozytorem wszystkich nowych utworów (wcześniej piosenki były tworzone przez cały zespół). Do Steelheart dołączyli Kenny Kanowski, Vincent Melle i Alex Macarovich. Wait powstawało w Anglii, a jego nazwa miała odwierciedlać to, że grupa długo musiała czekać na to, aby móc wyzwolić się spod wpływu wytwórni i managerów (Matijevic musiał opłacić koszta związane z zerwaniem współpracy). Podczas nagrywania Wait Matijevic nie był w 100% sprawny, a w wywiadach wyjawił później, że część wspomnień związanych z sesjami do tego krążka była tak jakby we mgle. Wydane w 1996 roku Wait było albumem zupełnie innym niż dwa poprzedzające go krążki. Wydawnictwo zostało źle przyjęte przez większość fanów, którzy nie potrafili wybaczyć Matijevicowi, że odrzucił hair metal na rzecz muzyki alternatywnej. Płyta niemniej jednak sprzedała się dobrze w Azji, a promujący ją singiel Wait trafił na pierwsze miejsca list przebojów. Co ciekawe, płyta nie była możliwa do kupienia z powodów prawnych ani w Europie ani w USA. Można ją było nabyć na rynku wtórnym oraz odpowiednio później przez Internet za pośrednictwem oficjalnej strony zespołu (w ramach akcji wytwórni Matijevica o nazwie StillHard Records).

Problemy znowu zaczęły się piętrzyć, kiedy to w krótkim odstępie czasu zmarło wiele osób bliskich Mike'owi, między innymi jego matka. Muzyk nadal się nie poddawał i wkrótce został zaproszony do wzięcia udziału w nagraniach do filmu "Metal God", którego to nazwa została później zmieniona na "Rockstar". Matijevic podkładał głos do piosenek śpiewanych przez Marka Wahlberga, a jedną z nich było pochodzące z Wait, o dziwo brzmiące dość klasycznie We All Die Young. Zespół zwolnił w tym czasie tempo, a Matijevic podróżował po Europie pogłebiając swoje nowe zainteresowania związane z muzyką techno i trance. Zwiedził Amsterdam, brał udział w Love Parade w Berlinie. Zdecydował również, że powinien powrócić do swojego oryginalnego imienia i chciał przez to oddać hołd swojemu zmarłemu w tym roku ojcu.

Plany związane z kolejnym krążkiem były cały czas odsuwane na dalszy plan, aż w końcu Steelheart zaszyli się w Virginii w stworzonym w pustym domu studio o nazwie SteelHeart Studios. Grupa przez 3 kolejne lata nagrywała nowy materiał, a płyta Good 2B Alive ma ujrzeć świało dzienne w 2008 roku. Doszło do kolejnych znacznych zmian w składzie formacji, powrócił do niej Chris Risola, a resztę uzupełnili T-Bone Andersson, Myron Dove oraz Mike Humbert. W udzielanych wywiadach Fowler wyraził chęć powrotu do zespołu, choć nie spotkało się to z odpowiednią reakcją Matijevica. Muzycy nie są jednak w konflikcie, a Steelheart mają w planach wspólne koncerty ze Smoke (w którym to gra Fowler). W międzyczasie na rynku pojawiło się zatytułowane Just A Taste EP, które wbrew nadziejom fanów zasygnalizowało, że Steelheart nie mają zamiaru wracać do swoich korzeni i że wciąż pociąga ich styl zaprezentowany na Wait. Jaka będzie jednak przyszłość? Czas pokaże.

Oficjalna strona zespołu: www.steelheart.com

Guciomir
wrzesień 2008