Steeler jest jednym z najbardziej niedocenionych niemieckich zespołów heavy metalowych lat 80'tych powstałych na fali popularnośći takich kapel jak Scorpions czy Accept.

Zespół, który najpierw nazywał się Sinner, został założony na początku lat 80'tych przez gitarzystę Axela Rudiego Pella i basistę Volkera Krawczaka. Wkrótce do formacji dołączyli drugi gitarzysta Thomas Eder i perkusista Siggi Wiesemöller, obaj wcześniej grający w lokalnej grupie o nazwie Fallen Angel. W 1992 roku zespół nagrywa swoje pierwsze demo, na którym gościnnie zaśpiewał Karl Holthaus, który udzielał się w grupach Nemo i Gladiator. Demo przyniosło rozgłos zespołowi i w efekcie muzycy podpisali kontrakt z wytwórnią Earthshaker Records. Wcześniej posadę wokalisty obejmuje były frontman Fallen Angel - Peter Burtz. Zmienia się również perkusista - Wiesemöllera zastępuje na tym stanowisku Jan Yildiral.

Ponieważ w Niemczech już był jeden Sinner, zespół zmienia nazwę na Steeler i w 1984 wydaje debiutancką płytę, którą nazwano po prostu Steeler. Tak się złożyło, że zespół o tej samej nazwie też już istniał w USA (ten, w którym grali Ron Keel, Mark Edwards, Yngwie Malmsteen i Rik Fox). Amerykański Steeler wydał jedną płytę w 1983 też pod nazwą Steeler, po czym się rozpadł, dlatego muzycy z Niemiec nie mieli żadnych kłopotów prawnych związanych z nazwą. Mimo wszystko do dzisiaj te dwie płyty (i same zespoły) są ze sobą mylone. Tymczasem płyta niemieckiego Steelera, nagrana w zaledwie 11 dni, sprzedała się w ilości 9 000 egzemplarzy. Muzyka była bardzo podobna do tego co w tamtym czasie grał Accept - typowy niemiecki heavy metal. Z tej płyty pochodzi słynna piosenka Call Her Princess do dzisiaj grana na koncertach przez Axela Rudiego Pella.

Drugi krążek zespołu, który nagrano w 15 dni, nazywał się Rulin' The Earth i ukazał się rok później. Sprzedano go w ilości 18 000 egzemplarzy. Po ukazaniu się płyty zespół zrywa kontrakt z Eartshaker Records (która po upływie roku bankrutuje, a jej właściciel Axel Thubeauville zakłada Shark Records), gdyż wytwórnia nigdy nie zapłaciła muzykom za nagranie obu płyt. Wkrótce grupa podpisuje nowy kontrakt, tym razem z wytwórnią Steamhammer / SPV, jednak dotychczasowe problemy jeszcze się się nie skończyły. Amerykański management stwierdził, że Volker nie pasuje do image'u zespołu, bo jest po prostu za gruby. Na skutek tego basista opuszcza grupę, a jego miejsce zajmuje Francuz - Herve Rossi, który wcześniej grał w zespole Anthracite.

W nowym składzie Steeler wchodzi do studia, żeby nagrać trzeci album zatytułowany Strike Back. Jednak Rossi nie brał udziału w sesji (partie basu nagrał gościnnie Tommy Newton z Victory), a po nagraniu płyty definitywnie opuszcza zespół. Jego miejsce zajmuje Roland Hag z zespołu Axe Victims. Strike Back to największy komercyjny sukces Steelera, album ukazał się 1986 roku i sprzedał się w ilości 33 000 egzemplarzy. Była to pierwsza płyta zespołu, która ukazała się poza granicami Niemiec. Muzyka grupy niewiele się zmieniła od debiutu, jedyną różnicą jest produkcja, która po raz pierwszy była na naprawdę dobrym poziomie. Krążek był promowany singlem - przeróbką utworu Scorpions Night After Night, nagraną w dwóch wersjach. Na jednej z nich pojawił się gościnnnie sam Uli John Roth, ale ta znalazła się tylko na składance The Power Of Metal Hammer, z kolei wersja studyjna (i singlowa) była bez udziału Rotha.

W 1988 zespół nagrywa swą ostatnią płytę - Undercover Animal. Album różni się od poprzedników, widać tu widoczne inspiracje hair metalem, choćby w rozbudowanych chórkach. Mimo iż płycie towarzyszyła szeroka akcja promocyjna (wydano singiel z tytułowym utworem, nakręcono teledysk do piosenki The Deeper The Night, a Steeler supportował Saxon podczas niemieckiej części ich trasy), album sprzedawał się gorzej od poprzednika (21 000 egzemplarzy), skutkiem czego większość muzyków chce jeszcze bardziej skomercjalizować muzykę grupy. W zespole dochodzi do podziału, odchodzi Pell i Yildiral. Ich miejsca zastępują nowi muzycy i Steeler nagrywa demo, po czym daje parę koncertów. Jednak publiczność nie zaakceptowała nowego wizerunku grupy, wobec czego zespół się rozpadł.

Wokalista Peter Burtz zostaje wkrótce redaktorem naczelnym niemieckiego Metal Hammera, a później dostaje pracę na kierowniczym stanowisku w niemieckim oddziale EMI. Thomas Eder otrzymuje pracę w lokalnej rozgłośni radiowej. Jan Yildiral najpierw dołącza do zespołu Darxon, a później zakłada agencję turystyczną, natomiast Pell tworzy solowy projekt, do którego werbuje Volkera Krawczaka. O Steelerze można było jeszcze usłyszeć na początku lat '90, kiedy to belgijska wytwórnia Mausoleum Records postanowiła wydać kompaktową reedycję debiutanckiej płyty zespołu. Zrobiła to jednak bez zgody samych muzyków i sprawa pewnie miałaby swój finał w sądzie, gdyby nie to, że wkrótce wytwórnia zbankrutowała.

Steeler jest jednym z najmniej znanych zespołów tamtego okresu. Pierwsze dwie płyty ukazały się tylko w wersji winylowej (nie licząc pirackiego wznowienia przez Mausoleum, które miało bardzo mały nakład) i są to prawdziwe białe kruki. A szkoda, bo był to jeden z ciekawszych niemieckich bandów. Strike Back i Undercover Animal są cały czas w katalogu SPV i można je bez większych problemów dostać. Polecam te płyty wszystkim miłośnikom niemieckiego metalu.

Oficjalna strona Axela Rudiego Pella: www.axel-rudi-pell.de

Glan Anonim
lipiec 2003