Skid Row, tę grupę zna prawie każdy! Nie było trudno usłyszeć w latach '90 o szalonych wybrykach członków zespołu z New Jersey. Przyciągnęli ludzi swoim talentem, pomysłami i niezapomnianymi, wspominanymi do dziś koncertami.

Dawno, dawno temu, a mianowicie w 1986 roku w New Jersey 22 letni gitarzysta Dave "the Snake" Sabo podarował swojemu koledze (Rachel Bolan - gitara basowa) kasetę ze swoim nagraniem. Bolanowi od razu spodobały się kawałki Sabo i pomysł na powstanie hard rockowego zespołu. Skrzyknęli swoich znajomych (Scotti Hill - gitara, Rob Affuso - perkusja) i zaczęli tworzyć pierwsze utwory. Do szczęścia brakowało im jedynie odpowiedniego wokalu, którego poszukiwali miesiąc za miesiącem. Wśród kandydatów na wokalistę znaleźli się w owym czasie m. in. John Corabi (późnej w Racer X i Mö'tley Crü'e), Robert Mason (później w Lynch Mob), Richard Black (Shark Island) i Matt Fallon (Anthrax).

Rozwiązanie nadeszło w 1987 roku, kiedy to przyjaciel Dave'a zobaczył grupę dzieciaków grających przeboje lat '80 na przyjęciu weselnym rock'n'rollowego fotografa Marka Weissa w Kanadzie. Chłopakowi spodobał się 19-letni piosenkarz i zasugerował zespołowi by go sprawdzili. Bardzo szybko Sebastian Bach (prawdziwe nazwisko - Sebastian Bierk, udzielał się wcześniej w Kid Wikkid i Madam X) otrzymał od Skid Row kasetę demo z ich utworami. Po przesłuchaniu kawałków młody talent od razu wyleciał z Kanady do New Jersey, gdzie zapoznał się z całym zespołem i zastąpił wokalnie Matta Fallona.

Zaczęła się ciężka praca. Przyszłość formacji zapowiadała się obiecująco, zwłaszcza że gitarzysta Dave Sabo kolegował się z gwiazdą rocka Jonem Bon Jovi (Snake był kiedyś gitarzystą w jego zespole), który mógł wiele pomóc ambitnym chłopakom z New Jersey. Jon sfinansował muzykom nagranie profesjpnalnej taśmy demo, a także wyłożył 200 000 dolarów na spłatę długu dla byłego menadżera Bacha. Pieniądze te Bach winny był mu za zerwanie kontraktu, jaki wiązał go jeszcze podczas pobytu w poprzednim zespole.

Po rocznych pracach nad materiałem członkowie Skid Row podpisali w 1988 roku kontrakt z wytwórnią Atlantic Records. Było to ogromne osiągnięcie dla nowo powstałego zespołu. Sabo, Bolan, Hill, Affuso i Bach wyjechali do Wisconsin z producentem Michaelem Wagnerem, by wspólnie pracować nad pierwszym albumem Skid Row. Krążek nazwany po prostu Skid Row ujrzał świato dzienne 24 stycznia 1989 roku. Zawierał m. in. kawałki takie jak 18 & Life, I Remember You i Youth Gone Wild, które ku wielkiemu zdziwieniu zespołu cieszyły się niebywałą popularnością.

W czerwcu tego samego roku członkowie Skid Row wyjechali w swoją pierwszą trasę koncertową razem z Bon Jovi najpierw po USA, potem do Japonii. Niecałe 2 miesiące później wyruszyli z grupami Bon Jovi, Mötley Crüe, Cindrella, Ozzy Osbourne, Gorky Park i Scorpions do Moskwy na Music Peace Festiwal. Występ Skid Row okazał się wielkim sukcesem. Niedługo po tym wydarzeniu chłopaki wyjechali jeszcze w europejskie tournee z Mötley Crüe i White Lion. Godne wspomnienia są też wspólne koncerty Skidów razem z Bon Jovi, Europe i Vixen po Wielkiej Brytanii. Ostatnie show w serii zaowocowało wtedy zarejestrowaniem utworu Rattlesnake Shake, który później znalazł się na drugiej stronie singla Youth Gone Wild. Kolejnym krokiem w karierze była podróż z Aerosmith wzdłuż Stanów Zjednoczonych. Podczas jednego z tych koncertów ktoś z widowni rzucił w Bacha butelką, a ten odrzuciwszy ją w kierunku tegoż widza, trafił w niewinną dziewczynę. Występy zaowocowały wydaniem pierwszej domowej kasety video, zawierającej materiał z trasy koncertowej po całym świecie. Grupa miała jeszcze okazję koncertować razem z takimi sławami jak Whitesnake, Vain, Sleeze Beez, Motörhead, Bad English, Great White i Hurricane Alice...

Od 1990 do 1991 roku członkowie Skid Row pracowali nad swym drugim wydawnictwem, nazwanym Slave To The Grind. Krążek okazał się kolejnym wielkim osiągnięciem w dyskografii chłopaków i jako jeden z nielicznych hard rockowych albumów znalazł się na 1 miejscu Billboard Charts. Podczas nagrywania płyty ponownie produkcją zajął się Michael Wagener i po raz kolejny muzykom udało się wypromować kilka udanych przebojów (Monkey Business, Slave To The Grind, Wasted Time). Ich kariera nabierała coraz to większego rytmu i smaku. Parę miesięcy później wyruszyli w trasę koncertową z Guns N' Roses dookoła Stanów Zjednoczonych, Europy i Australi. W trakcie wyjazdu odbył się niezapomniany koncert na stadionie w Wembley, na którym pojawiło się 80 tys. fanów z całego świata. W lipcu 1991 r. muzycy trafili na kilka dni do studia nagrań, by zarejestrować kilka utworów na drugie strony singli. Nagrano wtedy m. in. covery zespołów Rush i Wild Cherry, a panowie Affuso, Bach i Sabo znaleźli jeszcze trochę czasu, by pojawić się na solowej płycie Duffa McKagana, basisty Guns N' Roses.

W styczniu 1992 r. zespół pojawił się w Południowej Ameryce, gdzie po raz pierwszy odbył dwa występy na Hollywood Rock Festival w Brazyli u boku Scorpions, grając przed 50 tys. ludzi jednej nocy. W tym samym roku Skid Row pierwszy raz jako główna gwiazda odbyło trasę dookoła Stanów Zjednoczonych. Suportowały ich wtedy takie zespoły jak Pantera i Soundgarden. Podczas wyjazdu chłopaki nagrali pięć nowych piosenek, które zostały umieszczone na EP-ce nazwanej B-Side Ourselves. Były to covery piosenek takich wykonawców jak The Ramones, KISS, Judas Priest, Rush i Jimi Hendrix. Dzień po nagraniach zespół wyjechał do Milanu by kontynuować tournee. Ich kolejnym celem podróży była Ameryka Północna no i wreszcie Europa, gdzie wspólnie z niebywale sławnym zespołem Iron Maiden wystąpili na Monsters Of Rock Festival. Po tym niezapomnianym przeżyciu wrócili do Japonii.

W 1993 roku muzycy ze Skid Row postanowili zrobić sobie przerwę w koncertowaniu. Nie tracąc czasu zrealizowali w tym okresie dwie kasety video "No Frills Video" (utwory z krążków: Slave To The Grind i B-Side Ourselves) i "Roadkill" (wywiady, wydarzenia za sceny i reportaż z całej trasy koncertowej - "Slave..."). Przy okazji muzycy zaangażowali się jeszcze w inne projekty. Rachel Bolan zajął się w New Jersey produkcją płyty zespołu Godspeed, a w międzyczasie Sebastian Bach trafił do sławnego nowojorskiego Electric Ladyland Studios, by wziąć udział a nagraniach albumu Andy McCoya, byłego gitarzysty Hanoi Rocks. Z kolei perkusista Rob Affuso pojawił się gościnnie na solowym krążku Gilby Clarke'a (Pawnshop Guitars, 1994 r.), gitarzysty Guns N' Roses.

Końcówkę roku 1994 zespół wykorzystał pracując nad materiałem do nowego albumu nazwanego Subhuman Race, ostatecznie wydanego w marcu 1995 r. Płyta nie cieszyła się już takim powodzeniem jak jej poprzedniczki, może dlatego, że panowała wówczas inna moda. Cały rok skład Skid Row spędził koncertując wspólnie z Van Halen zaczynając od fanów w Stanach Zjednoczonych, a kończąc na publice Japonii i Europy.

Pod koniec roku 1995 muzycy wypuścili koncertowy minilongplay, na którym widniała nazwa Subhuman Beings On Tour. Po wielu latach koncertowania chłopaki postanowili zrobić sobie przerwę. Zagrali razem dopiero w sierpniu na wielkim show w Południowej Ameryce. Zespół wystąpił na scenie w Argentynie i Brazylii, co dało im do myślenia, że coś utracili. Ich przyjaźń, która tak bardzo wyraźnie była widoczna na każdym koncercie, już się na scenie nie uwidoczniła. W grudniu formacja odmówiła rozpoczynania koncertu KISS, a konflikt pomiędzy Bolanem a Bachem zdecydował o rozpadzie grupy.

Członkowie zespołu postanowili działać na własną rękę i zrealizowali swoje indywidualne projekty. Rachel Bolan wydał płytę z swoim zespołem Prunella Scales (jesienią 1997 r. nakładem Mutiny Records), Scotti Hill założył kapelę, która z biegiem czasu otrzymała nazwę Chrome Daddy. Rob Affuso zaczął ciężko i ambitnie pracować nad swoim projektem zatytułowanym Soul System Orchestra, a Sebastian Bach zaangażował się w projekt o nazwie The Last Hardmen oraz w nagrywanie coverów na różne tribute-albumy. W 1997 Kelley Deal z Bachem właśnie w ramach The Last Hardmen wypuścili cover Alice'a Coopera pt. School's Out, który został wykorzystany na soundtracku do filmu "Scream". W listopadzie tegoż samego roku Bach obwieścił zamiar rekatywacji Skid Row z byłymi kolegami z zespołu w celu zarejestrowania kilku nowych nagrań na składankę 40 Seasons. Do nagrań jednak nie doszło, a sama składanka ukazała się kilka miesięcy później.

Sebastian utworzył w 1998 r. grupę Sebastian Bach & Friends i wyruszył na klubowe tournee po całych Stanach Zjednoczonych. Zespół wyruszył także do Japonii rejestrując przy okazji materiał z występów. Po powrocie z trasy w 1999 roku nagranie reprezentujące niemalże same kawałki Skid Row zostało wydane i rozprowadzone po wszystkich sklepach muzycznych w USA. Reszta "byłego" zespołu, czyli Dave, Rachel, Scotti i Rob kontynuowali wspólną pracę w nowym zespole nazwanym Ozone Monday. Wokalistą, z którym w owym czasie współpracowali, był Sean McCabe. Rob w 1999 r. został zastąpiony przez starego przyjaciela zespołu, Charliego Millsa. Grupa ta otwierała występy formacji KISS trzy razy pod koniec 1998 i na początku 1999 roku. W lipcu 1999 roku Ozone Monday suportowali jeden z najbardziej kontrowersyjnych zespołów hard rockowych - Mötley Crüe. 26 lipca 1999 roku zespół opuścił Sean McCabe (zaangażował się w projekt Mars Needs Women), co doprowadziło do rozpadu Ozone Monday. W międzyczasie Sebastian Bach nawiązał współpracę z wokalistą Jizzym Pearlem, ale byłą ona krótkotrwała, bowiem Jizzy najpierw przyłączył się do Ratt, a potem reaktywował swój zespół Love / Hate.

Rachel, Snake, Scotti i Charlie wspólnie zdecydowali, że naszedł czas na odrodzenie Skid Row i poszukanie nowego głosu dla zespołu. Chłopaki przesłuchali wielu wokalistów, by po wielu miesiącach za pomocą internetu odkryć Johnnego Solingera, lidera własnej grupy Solinger. Rachel ściągnął kilka mp3 i postanowił skontaktować się z Johnnym. Zespół był pod wrażeniem występów swego nowego lidera grupy. W 2000 roku Skid Row otrzymało zaproszenie od organizatorów koncertów KISS. Ich zadaniem było suportowanie razem z Tedem Nugentem panów o pseudonimach The Cat (Peter Crisscoula), The Rock Star (Paul Stanley), The Demon (Gene Simmons) i Space Ace (Ace Frehley) podczas ich "Farewell Tour". Trasa koncertowa rozpoczęła się w marcu 2000 roku w Pheonix (Arizona), a skończyła się w październiku tego samego roku. W czasie tej trasy Charlie Mills zdecydował się odejść z zespołu. Jego następcą został odkryty przez Rachela perkusista Phil Varone, który po zakończeniu tournee został oficjalnym członkiem Skid Row.

W 2001 roku grupa już w pełnym składzie wyruszyła w klubową trasę koncertową po całych Stanach Zjednoczonych. Gdy skończyli "reklamowanie" swoich utworów powrócili do studia, aby ponownie zacząć pracować nad nowym materiałem. W kwietniu 2002 roku Skid Row wydaje nowy singiel nazwany przez członków Thick is The Skin. Krótko po wypuszczeniu singla , zespół ogłosił swoje uczestnictwo w trasie "Rock Never Stops" i powrócił do koncertowania w czerwcu 2002 r. u boku grup Jackyl, Vince Neil i Tesla. Tournee skończyło się we wrześniu 2002 r. i formacja powróciła do studia w celu dokończenia nagrywania długo oczekiwanego albumu.

Płyta Thick Skin ukazała się ostatecznie 5 sierpnia 2003 roku. Znalazła się na niej m. in. nowa wersja klasycznego przeboju zespołu - I Remember You Two. Podczas promującej wydawnictwo trasy koncertowej na jednym z występów zagrał z grupą utwór Monkey Business jej dawny perkusista Rob Affuso. Grupa wyruszyła na kolejne tournee po Ameryce w asyście Poison i Vince'a Neila, by później wybrać się do Europy jako support act dla Def Leppard. W styczniu 2004 r. z zespołu na krótko odszedł perkusista Phil Varone i został zastąpiony przez Tima DiDuro podczas amerykańskiej trasy koncertowej. Phil powrócił do formacji w marcu, ale odszedł ponownie w maju. Obecnie perkusistą w Skid Row jest Dave Gara. Muzycy biorą w roku obecnym udział w wielkiej trasie koncertowej po USA i Europie, nie omijając po drodze co większych festiwali, jak chociażby Sweden Rock Festival.

Oficjalna strona zespołu: www.skidrow.com

Maryśka Bach / Guitarrizer
czerwiec 2004