Jedna z najlepszych grup hairmetalowych z żeńskim wokalem powstała ze szczątków grupy Alsace Lorraine. W zespole założonym w 1987 roku występowali dwaj przyszli członkowie grupy - wokalistka Sandi Saraya (prawdziwe nazwisko Sandi Saraya Salvador) i klawiszowiec Gregg Munier. Alsace Lorraine po serii barowych koncertów w New Jersey zostaje zauważone przez kierownictwo PolyGram Records. Wspomniany duet zasilają gitarzysta Tony 'Bruno' Rey, basista Gary 'Skid' Taylor i perkusista Chuck Bonafante. To nie jest pierwszy wspólny zespół Reya i Bonafantego. Muzycy spotkali się wcześniej przy okazji nagrywania drugiego solowego wydawnictwa Joe Lynn Turnera (album ten nie został jednak wydany). Natomiast wszyscy trzej muzycy (Rey, Bonafante, Bruno) grali razem w grupie Swift Kick, jak również w NYC.

Zespół zmienia nazwę na Saraya. Dzieje się tak za sprawą kierownictwa wytwórni, które chce oprzeć strategię reklamy formacji na niewątpliwej urodzie wokalistki. Wytwórnia liczy na sukces podobny do innego zespołu z New Jersey - Bon Jovi. Debiutancki album Saraya wyprodukowany przez Jeffa Glixmana ukazuje się w środku 1989 roku. Najlepszymi piosenkami na płycie są Healing Touch, którego główny motyw klawiszowy mocno jest inspirowany utworem Only Lonely Bon Jovi oraz Runnin' Out Of Time, który to krytycy scharakteryzowali jako Legs Diamond z żeńskim wokalem. Piosenki Love Has Taken It's Toll i Back To The Bullet pozyskują dość duży czas antenowy na MTV. Zespół obecny jest w zestawieniach Billboardu, album dochodzi tam jednak do mało satysfakcjonującej wytwórnię 79 pozycji. Grupa wyrusza w trasę po Stanach supportując Bad English, w Wielkiej Brytanii natomiast grupę FM.

W międzyczasie gitarzysta Tony 'Bruno' Rey nagrywa z Danger Danger ich świetnie przyjęty debiut, natomiast Sandi Saraya poślubia Briana Wheata, basistę zespołu Tesla ( para rozstała sie po krótkim okresie czasu). Zespół niezadowolony z pracy menadżera usilnie stara się rozwiązać z nim kontrakt. Udaje sie to po dwóch latach żmudnych starań i wydania mnóstwa pieniędzy. Nowym menadżerem grupy zostaje bardzo ważna figura w muzycznym biznesie - Peter Mensch, prowadzący interesy m. in. takich tuzów jak Def Leppard i Metallica.

Dwa lata później zespół wraca z drugą płytą zatytułowaną When The Blackbird Sings. W grupie doszło do kilku zmian personalnych. Na basie zagrał Barry Dunaway znany z występów u Yngwie Malmsteena, natomiast klawiszowca Gregga Muniera zastępuje gitarzysta John Roggio, który gra jednak tylko na koncertach. Sam Munier nie chciał grać na płycie, gdyż mocno ograniczono tutaj partie klawiszowe i wolał skupić się na pisaniu piosenek. Dzięki zatrudnieniu drugiego gitarzysty album jest o wiele bardziej rockowy w przeciwieństwie do swego mocno AOR-owego poprzednika. Krążek jest o wiele lepszy od jedynki, zawiera bardziej przemyślane kompozycje.Widać po prostu, że zespół znacznie dojrzał. Doskonale na płycie sprawił się gitarzysta Tony 'Bruno' Rey, który zagrał tu kilka zabójczych solówek (zwłaszcza w Tear Down The Wall i White Highway). Niestety zmiana klimatu muzycznego zamknęła Sarayi drogę do nagrania nastepnych albumów, wkrótce po 1992 roku grupa sie rozpadła.

Niektórzy muzycy po rozpadzie zespołu kontynuowali przygodę w przemyśle muzycznym. I tak Tony Bruno m.in. grał 1997 roku trasę koncertową z Danger Danger i prowadził studio w Nowym Jorku, w którym produkował płyty nowych zespołów. Natomiast Chuck Bonafante grał w takich grupach jak Morning Wood, Drive She Said i Flesh & Blood. Sandi Saraya Salvador natomiast wyszła drugi raz za mąż i prowadzi spokojne życie z dala od muzyki i nic nie wskazuje by miało się to jakoś diametralnie zmienić...

Brak oficjalnej strony zespołu

Vandervelde
listopad 2003