Pretty Boy Floyd było jedną z ostatnich formacji glamowych, które zdołały wywrzeć zauważalny wpływ na muzyczny rynek przełomu lat osiemdziesiątych i dziewięćdziesiątych.

Oryginalny skład zespołu tworzyli wokalista Steve Summers, gitarzysta Aeriel Stiles, basista Vinnie Chas i perkusista Kari Kane. Grupa nagrywa w 1989 roku składające się z trzech utworów demo, które szybko staje się sensacją wśród niemal wszystkich większych wytwórni z Los Angeles. Poza świetnym materiałem dużym magnesem dla wytwórni jest fakt, że zespół odgrywa wspaniałe koncerty. Efekty pirotechniczne i przesadny makijaż to atrybuty, którymi wyróżniają się Summers i spółka. Swą nazwę grupa przybrała od pseudonimu znanego amerykańskiego gangstera z lat trzydziestych ubiegłego wieku.

Zespół podpisuje kontrakt po zaledwie ośmiu koncertach, które gra między innymi z Keel, Smashed Gladys, czy Sweet Savage. Stało się to pod koniec 1989 roku, a wyścig po podpis (na nieszczęście zespołu) wygrała MCA Records, wytwórnia przeżywająca już w tym okresie duże problemy finansowe. Jeszcze przed podpisaniem kontraktu doszło do zmian personalnych w formacji. Z zespołu odchodzi Aerial Styles, który nie wierzył, że muzycy będą w stanie podpisać kontrakt i założył własny zespół - Doll. Grupa zamieszcza w magazynie gitarowym "BAM" ogłoszenie o wakacie na pozycji gitarzysty. W ten sposób do zespołu trafia gitarzysta Kristy Majors, poprzednio udzielający się w glamowothrashowej grupie Jett Blakk. Vinnie Chas natomiast trafia do zespołu dzięki Aerielowi Stylesowi, który to poleca go do PBF, po tym jak uznał jego kandydaturę za zbyt słabą do jego własnego zespołu Doll.

Debiutancki album zespołu, Leather Boyz With Electric Toyz, ukazuje się pod koniec 1989 roku. Materiał na płycie jest mocno inspirowany wczesnymi wydawnictwami Mötley Crüe i, co jest oczywiste zważywszy na image, Poison. Krążek jest doskonałym "party" albumem, dla niektórych stawianym na równi z Open Up And Say... Ahh!. Jedynym mankamentem płyty jest jej słaba produkcja, co jednak będzie w przyszłości dla PBF normą.Wszystkie piosenki na debiucie mają niesamowicie chwytliwe melodie, jednak nie mają w sobie nic z oryginalności, co wielu (przeważnie krytycy) im zarzuca.

Wydaniu albumu towarzyszy dużo szumu, na co złożyła się między innymi obecność zespołu na okładce popularnego magazynu Kerrang! (16.12.1989 r.). Na ścieżce dźwiękowej do filmu "Karate Kid III" zespół umieszcza jedną ze swoich piosenek... 48 hours, bo o nią chodzi, zostaje tam zawarta w wersji demo. Dużą choć nieco innego rodzaju popularność zespołowi przynoszą dwa pozwy. Jeden dotyczy nazwy zespołu. Okazuje się, że istnieje już jeden zespół o nazwie Pretty Boy Floyd i pochodzi z Kanady (Kanadyjczycy pierwsi wydali płytę). Na wysokości zadania stają przedstawiciele MCA Records i po wielu perturbacjach Kanadyjczycy muszą zmienić nazwę na Tommi Floyd. Drugi pozew zostaje wytoczony przez oryginalnego gitarzystę Aeriela Stylesa, który miał pretensje o tantiemy za napisane przez niego utwory, które znalazły się na debiutanckiej płycie (tak po prawdzie na Leather... znalazło sie 90% uworów przez niego napisanych) . Strony doszły jednak do porozumienia, co swoje odzwierciedlenie miało w późniejszym dołączeniu Stylesa do zespołu.

Grupa ma dużą trasę w Stanach Zjednoczonych jako support (razem z L.A.Guns i Faster Pussycat), a także jako headliner w Japonii. PBF ma w planach tez trasę po Wielkiej Brytanii, jednak najpierw trasa z The Quireboys, a później z White Lion ( z powodu wycięcia migdałów przez Mike'a Trampa) zostają odwołane. Sielanka zostaje przerwana. MCA Records zaczyna mieć poważne problemy finansowe. Razem z Pretty Boyem "na lodzie" pozostawione zostają inne zespoły z wytwórni (m.in. Cold Sweat, Femme Fatale).

Muzycy mają problemy z wydaniem drugiego longplaya, lecz mimo to zespół nagrywa utwory na drugą płytę. Niestety materiał nagrany w 1991 roku ujrzy światło dzienne dopiero w 2003 r. dzięki wytwórni Perris Records, która to podda demówki zespołu remasteringowi i wyda je jako płytę pod tytułem Tonight Belongs To The Young. Od 1991 do 1994 r. zespół koncertuje w składzie z Aerielem Stylesem, który to objął pozycję drugiego gitarzysty.

Zespół w 1995 r. reaktywuje się w celu nagrania materiału na regularna płytę. W jego szeregach znów doszło do przetasowań. Pozycję gitarzysty obejmuje Keri Kelli, mający w swej karierze grę z takimi zespołami jak Ratt, Warrant (w 1999 roku zagrał z nimi kilka koncertów), czy bycie pełnoprawnym członkiem grupy Big Bang Babies (brał udział w reaktywacji tegoż zespołu). Na basie występuje szerzej nieznany Keff Rathcliff (w późniejszym czasie dołączy do L.A. Guns na pozycji gitarzysty rytmicznego). Wydanie płyty zajmuje zespołowi całe trzy lata.

W 1998 nakładem Perris Records ukazuje się pięciocio utworowa EP-ka A Tale Of Sex, Designer Drugs, And The Death Of Rock N' Roll. Płyta zostaje przez fanów przyjęta bardzo entuzjastycznie, co pozwala zespołowi wyruszyć w trasę razem z Bang Tango i Bulletboys. Trasa odbywa się w 1999 roku i w tym samym roku nakładem wytwórni Deviance ukazuje się płyta Porn Stars, która zawiera sześć utworów z pierwszej płyty nagranych na nowo, pięć wcześniej nie opublikowanych piosenek (pochodzą one najprawdopodobniej z demówek zespołu ) i dwa covery Dept. Of Youth Alice Coopera i hymn KISS Shout It Out Loud. Album ma bardzo słabą produkcję, jednak pomimo tego jest solidną porcją rock'n'rolla.

Rok 2000 zastał Summersa członkiem glamowej grupy Shameless (razem ze Stevem Rachellem z Tuff i gitarzystą KISS - Brucem Kulickiem). W 2001 roku zespół w składzie Kelli, Summers, Rathcliff i Kane odbywa serię koncertów w Japonii. W grudniu zespół nagrywa płytę koncertową Live At The Pretty Ugly Club, która ukazuje się nakładem Perris Records . Nagranie odbyło się w klubie należącym do Tawny Downe'a (wokalisty Faster Pussycat). Na płycie oprócz materiału koncertowego znalazły się dwa numery studyjne.

W 2002 roku dzięki Perris Records na rynek trafia kolekcja wczesnych demówek zespołu zatytułowana Vault. Mimo remasteringu wykonanego przez wydawcę album ma fatalną produkcję. Same piosenki są jednak całkiem niezłe i należy mieć nadzieję, że kiedyś zostaną poddane gruntownej obróbce.

Nakładem tej samej wytwórni w 2003 r. ukazuje się zremasterowany pierwszy album zespołu, na którym znalazło się pięć utworów bonusowych. Niemalże równocześnie wychodzi też Vault II, czyli druga część hitów Pretty Boy Floyd, które nie znalazły się na Vault. Jak by tego było mało, na rynek trafia też Tonight Belongs To The Young, druga płyta zespołu, która miała się niegdyś ukazać nakładem MCA Records. Ostatecznie wydało ją Perris Records.

Zupełnie niedawno zespół wyruszył wraz z Enuff Z'Nuff i Faster Pusycat w trasę po Ameryce Północnej, nazwaną "Metal Sludge".

Oficjalna strona zespołu: www.pbffanclub.com

Vandervelde
październik 2003