Ileż to pod koniec lat osiemdziesiątych i na poczatku dziewiećdziesiątych pojawiło się dobrych zespołów, które nie zdołały uzyskać zaslużonej sławy... Panie i Panowie, oto przedstawiamy sylwetkę królowej wszystkich niedocenionych, Lillian Axe.

W 1983 r. w Nowym Orleanie powstaje grupa Lillian Axe. Tworzą ją założyciel i gitarzysta Steve Blaze, perkusista Danny King, wokalista Johnny Vines oraz basista Michael Maxx. Nazwę formacji wymyśla Steve, a pomysł na nią zaczerpnięty zostaje z filmu "Creep Show" na podstawie powieści Stephena Kinga. Był tam gdzieś szkielet druhny, który ukazał się w oknie małego chłopca. Steve wyszukał staromodne imię dla staruszki mającej nierówno pod sufitem i zarazem groźnej i by ten efekt jeszcze spotęgować, dodał do tego wyraz "siekiera" (efekt będzie można zobaczyć na okładce albumu Poetic Justice). Warto wspomnieć, że Blaze był już wtedy doświadczonym muzykiem, miał za sobą grę w kiku zespołach, w tym Oz, zagrał także na solowej płycie Jima Dandy'ego, wokalisty Black Oak Arkansas.

Chłopaki dużo koncertują po klubach w południowych Stanach, m. in. razem z zespołem Zebra, później także jako support dla Night Ranger, Autograph i Cheap Trick, by wreszcie nagrać sześcioutworowe demo. Mija kilka lat i podczas jednego z występów u boku Poison, Ratt i Queensryche zespół przyciąga uwagę Marshalla Berle, który był w owym czasie menadżerem Ratt. W sierpniu 1987 r. do Steve'a i Danny'ego dołączają wokalista Ron Taylor, gitarzysta Jon Ster i basista Rob Stratton, czyli muzycy z innej lokalnej grupy Stiff. Dzięki staraniom Marshalla miesiąc póżniej formacja podpisuje kontrakt płytowy z wytwórnią MCA Records i nagrywa dla niej swój debiutancki krążek zatytułowany po prostu LillianAxe (kwiecień 1988 r.). Jego producentem zostaje gitarzysta Ratt - Robbin Crosby, w chórkach można usłyszeć braci Kipa Wingera - Nate'a i Paula, dodatkowymi partiami klawiszy zajął się natomiast Michael Dorian. Płytę promuje emitowany w MTV teledysk do utworu Dream Of A Lifetime, a zespół wyrusza w trasę koncertową u boku takich grup jak Krokus, Stryper, King's X, Hurricane i Lita Ford, później także koncertuje jako gwiazda główna.

Prace nad rejestracją materiału rozpoczynają się jeszcze w listopadzie 1988 roku. Przy produkcji wydanego w 1989 r. albumu Love And War pracuje z kolei Tony Platt, człowiek odpowiedzialny m. in. za wcześniejsze wydawnictwa AC/DC. Poza autorskimi kompozycjami zespołu w zestawie znalazł się cover utworu o tytule My Number z repertuaru grupy Girl, w którym swego glosu użyczyła znana wówczas aktorka Vanity. Formacja prezentuje na tym krążku cały szereg hitów, niemal każdy utwór to potencjalny przebój, wydaje się jednak, że lata 1988-1989 to dość późno jak na start kariery wydawniczej. Lillian Axe, choć bez wątpienia jeden z najlepszych przedstawicieli hair metalu, nie zyskuje już takiej popularnośći jak chociażby Bon Jovi czy wspominane wcześniej Ratt. MTV promuje płytę pierwszym singlem - Show A Little Love, niestety wytwórnia bardzo zaniedbuje swoją perełkę slabo wspierając jej dzieło, skutkiem czego drogi wytwórni i zespołu wkrótce się rozchodzą (1990 r.), mimo zabukowanych już koncertów na wyspach brytyjskich.

W kwietniu 1991 roku w grupie zachodzą pewne zmiany personalne: nowym basistą zostaje Darrin DeLatte, za perkusją zasiada dotychczasowy perskusista Dirty Looks, Gene Barnett. Nowym wydawcą płyt Lillian Axe staje się mała niezależna wytwórnia ze wschodniego wybrzeża USA Grand Slamm / IRS Records, ktora w tym samym roku przynosi fanom składankę Out Of The Darkness Into The Light, gdzie znaleźć można kompozycje pochodzące z okresu 1987-1989.

W styczniu 1992 r. ukazuje się krążek Poetic Justice, ktorego producentem zostaje Leif Mases, najbardziej znany chyba ze współpracy z Led Zeppelin i Europe. Tradycyjnie w celu promocji materiału wydane zostają dwa single, najpierw utwor True Believer, potem No Matter What bedący coverem kompozycji zespołu Badfinger. Płyta okazuje się dość sporym sukcesem (dostaje się do pierwszej setki amerykańskiego Billboardu, pierwszy singiel dociera do pozycji 37 na radiowej liście R&R), dla dodatkowego jej promowania grupa odbywa trasę koncertową po Stanach (w tym równiez małe akustyczne koncerty) i Europie, gra m. in. w Paryżu, Londynie i Monachium, by ponownie wrócić do Stanów i zagrać na zachodnim wybrzeżu. Jak wspomina Ron Taylor, muzycy występowali wszędzie, gdzie się dało, nawet w KFC.

Jesienią 1993 zespół wstępuje do studia nagrań, by zarejestrować materiał na album o tytule Psychoschizophrenia z Masesem w roli producenta po raz kolejny. Na płycie można usłyszeć już nowego perkusistę, Tommy'ego Scotta Stewarta (później w Godsmack), bowiem Barnett odszedł do projektu o nazwie Doctor Butcher (gdzie de facto udzielali się też członkowie takich formacji jak Savatage i King Diamond), natomiast basista Darrin DeLatte staje się kompozytorem części materiału na krążku. Grupa ponownie wyrusza w trasę koncertową, która teraz trwa prawie 3 lata. Trasa obejmuje Europę i Stany Zjednoczone, w Stanach formacja występuje jako co-headliner dla Accept. Połowa lat '90 przynosi zawieszenie działalności grupy, nieformalne zresztą, bo zespół się formalnie nie rozpadł, muzycy postanowili po prostu zrobić sobie przerwę. Mimo to w 1999 r. światło dzienne ujrzy jeszcze kolekcja wcześniej niepublikowanych utworów o tytule Fields Of Yesterday, wydana przez europejską Z Records i japońską Pony Canyon Records.

W międzyczasie Blaze wraz ze swoim młodszym bratem Craigiem Nunenmacherem założy zespół o nazwie Near Life Experience, gdzie będzie mógł się spełnić również w roli wokalisty. Skutkiem tej współpracy jest wydany w 1998 r. debiutancki krążek o takiej samej nazwie jak zespół. Rok później Steve dołącza się do reaktywowanej legendy pompatycznego rocka z lat '70 - Angel, by jeszcze w 2002 r. zarejestrować drugi album Near Life Experience. Ron Taylor z kolei formuje grupę The Bridge, w której gra również Drew Smith, jego kolega z czasów wspólnego grania w Stiff. Panowie zaczynają początkowo od grania akustycznego setu, by potem na swej demówce zbliżyć się nawet do muzyki pop. Jon Ster i Darrin DeLatte założyli tymczasem rodziny i spędzili czas na ich "rozbudowie" o kilkoro dzieci. DeLatte i Taylor ponownie połączyli swe ścieżki w 2001 w projekcie Velvet Poker Dogs.

Lillian Axe powróci jednak wznawiając działalność koncertową, czego rezultatem będzie wydany w 2002 r. pierwszy i podwójny zarazem album koncertowy (Live 2002, wydany przez wytwórnię Red & Gold Records, pierwotnie zatytułowany Tear It Up - Live) zarejestrowany w teksańskim Houston. Na wydawnictwie tym usłyszeć już można grę dwóch nowych muzykow, gitarzysty Sama Poiteventa (kolega Blaze'a z Near Life Experience) i perkusisty Kena Koudelki (Velvet Poker Dogs, Crabtree). Trasa koncertowa trwała jeszcze po wydaniu krążka, a formacji udało się wystąpić przed 27 tysiącami widzów podczas słynnego niemieckiego Bang Your Head Festival w 2004 r., także tourne w roku następnym było bardzo udane.

Pod koniec 2004 r. z zespołem żegna się jego długoletni wokalista Ron Taylor, chociaż współnie z DeLatte będzie jeszcze koncertował w duecie wykonując akustyczne wersje coverów. Miejsce Taylora dość szybko zajmuje Derrick LeFevre, co ciekawe, dysponujący barwą głosu bardzo podobną do Rona. W międzyczasie Steve Blaze próbuje swoich sił w roli aktora wcielając się w wampira w filmie "Slayer Zed And The City Of The Dead". Pierwszy koncert z Derrickiem Lillian Axe gra jeszcze w Sylwestra w Baton Rouge (Luizjana), na kolejną płytę studyjną trzeba będzie jednak czekać aż do 2007 r. Tymczasem zespół rejestruje jeszcze świąteczną piosenkę o tytule Here Is Christmas, która trafia na wydaną przez Perris Records składankę The Glam That Stole Christmas Vol. 1. Muzycznie członkowie zespołu pozostają aktywni, w 2005 r. Taylor i DeLatte tworzą na boku projekt o nazwie Lowside, DeLatte i LeFevre angażujš się ponadto we własne cover-bandy (pierwszy udziela się w The Daze, drugi w MPH). Derrick użycza także swojego głosu w utworze Livin' On A Prayer na potrzeby Always - trybutu w hołdzie dla Bon Jovi wydanego przez Versailles Records. Blaze z kolei po raz kolejny gra wampira, tym razem w filmie "Tao Of M", gdzie obok niego występują też muzycy z Type O' Negative i Twisted Sister.

W maju 2006 r. z zespołem rozstaje się basista Darrin DeLatte, a jego miejsce zajmuje Eric Morris znany z Near Life Experience i Catch Velvet. LeFevre kontynuuje tymczasem angażowanie się w kolejne trybut albumy, tym razem śpiewając piosenki z repertuaru Guns 'N Roses i Davida Lee Rotha. Z LeFevrem za mikrofonem w 2007 r. wreszcie wydane zostaje dzieło Waters Rising. Album brzmi z jednej strony dość nowocześnie, z drugiej nawiązuje jednak do czasów Psychoschizophreni. Płyta ukazała się nakładem nowej wytworni - Metro City Records, jej producentami zostali sam Steve Blaze i Rob Hovey, na krążku goscinnie instrumenty klawiszowe obsłużył Michael T. Ross znany z Hardline i Angel.

Lillian Axe wciąż koncertuje, pod koniec 2007 r. zagrało dwumiesięczną serię koncertów w roli gwiazdy i jako support dla Alice Coopera, swój ostatni występ grupa zagrała razem z Sick Of Silence 30 listopada, wszystkie bilety zostały wyprzedane. Muzycy juz zajmują się komponowaniem materiału na nowy album, a my z okazji nadchodzącego Nowego Roku życzymy sobie i Wam, by był równie udany jak Waters Rising.

Oficjalna strona zespołu: www.lillianaxe.com

Guitarrizer
grudzień 2007