|
Historia Kix sięga 1978 roku, kiedy to w amerykańskim Hagerstown narodził się zespół zwący się początkowo The Shooze. Jego nazwa uległa dwóm zmianom, najpierw na The Generators, aż w końcu muzycy postawili na Kix. Zdawać by się mogło, że ostateczny szyld zespołu powstał jako efekt przekręcenia słowa "Kicks", w rzeczywistości jednak słowo pochodziło od marki popularnych w owym czasie płatków zbożowych. W ich składzie znalazło się 5 muzyków, a mianowicie wokalista Steve Whiteman, gitarzyści Ronnie Younkins i Brian "Damage" Forsythe, basista Donnie Purnell oraz Jimmy "Chocolate" Chalfont - perkusista. Grupa grała początkowo covery i w wyniku intensywnego koncertowania w miejscowych klubach (średnio 6 razy w tygodniu przez 3 lata) udało im się zdobyć dość liczne rzesze wiernych, lokalnych fanów. W konsekwencji zwrócili na siebie uwagę wytwórni Atlantic, z którą wkrótce podpisali kontrakt. Przed zespołem malowała się świetlana przyszłość.
W 1981 pojawiło się pierwsze, zatytułowane eponimicznie wydawnictwo zespołu. Priorytetem grupy była wciąż gra na żywo i kilka utworów takich jak na przykład Atomic Bombs, czy Yeah Yeah Yeah stało się koncertowymi hitami. Warto zwrócić również uwagę na interesującą grę słowną wystepującą w nazwie utworu Kix Are For Kids. Slogan ten wyjaśnia genezę szyldu formacji i łączy ze sobą dwie bliźniacze marki produktów płatków zbożowych. Mowa tu o płatkach Kix oraz o produkcie zwącym się Trix. Był on reklamowany przez znanego na cały świat królika Trixa, a podczas reklam często pojawiały się słowa "Silly Rabbit, Trix Are For Kids". W celu intensywnej promocji zespół koncertował na terenie całego wschodniego wybrzeża USA. Dano im szansę supportować takie sławy jak Cheap Trick, Ted Nugent, Triumph, Judas Priest oraz Krokus.
Po powrocie do studia nagraniowego formacja zarejestrowała nowy materiał i w 1983 roku na rynku pojawia się druga płyta w historii zespołu. Album był zatytułowany Cool Kids i został wyprodukowany przez znanego z występów w Whitesnake Anglika Pete'a Solleya. W porównaniu do debiutu była to płyta lżejsza i w opinii krytyków mniej porywająca. W nagraniach do niej nie brał udziału Ronnie Younkins, który na krótki okres opuścił szeregi zespołu. Przez ten czas grał on u boku mniej znanej grupy Kid Rocker, aby po około roku powrócić do swojej macierzystej formacji. W czasie jego nieobecności wakat gitarzysty zajął Brad Divens, a późniejszy powrót Younkinsa do ekipy oznaczał dla Divensa pożegnanie się z kapelą. Płyta Cool Kids nie przyjęła się dobrze, a fani nie byli zachwyceni lżejszym, popowym podejściem do gry. Wiele utworów na płycie nie było autorskimi kompozycjami Kix, lecz stanowiło covery piosenek innych wykonawców. I tak przykładowo Burning Love w oryginale nagrane zostało przez Spider, Body Talk było piosenką Nicka Gildera. Nawet utwór tytułowy nie został napisany przez członków zespołu. Płytę promowały dwa utwory. Jednym z nich było wspomniane Body Talk, które, jeśli wierzyć plotkom, zostało wymuszone na zespole przez wytwórnię, której zależało na tym, aby kompozycje jej wykonawców częściej gościły na antenie radiowej. Teledysk do Cool Kids okazał się klapą, a grupie zarzucano nadmierną fascynację kiczem. Na tle płyty wyróżniała się podbijająca serca kobiet ballada For Shame i można uznać ją za zwiastun przyszłej wysokiej formy balladowej zespołu.
Muzycy byli najwyraźniej niezadowoleni z kierunku, w jakim podążała ich kapela i wraz z trzecim albumem nadeszły zmiany. Został on nagrany już z nowym, znanym producentem (Beau Hillem), a grupa powróciła do mocniejszego, bardziej żywego i dynamicznego brzmienia. Midnite Dynamite, uznawane w wywiadach przez samych członków zespołu za ich najlepszy album, odniosło sukces. Płytę reklamowało funkowe Cold Blood, na płycie znajdowało się kilka naprawdę mocnych numerów. Na albumie można również odnaleźć kompozycję Bang Bang (Balls Of Fire), która powstała jako efekt współpracy z mało znanym wówczas Kipem Wingerem. Po wydaniu albumu zespół ruszył na podbój zachodniego wybrzeża i podczas występów w Lon Angeles popadł w dość poważny konflikt z Poison. Muzycy Kix oskarżyli Breta Michelsa o kradzież kilku pomysłów koncertowych, a w szczególności o przywłaszczenie kilku zachowań typowych dla Steva Whitemana. Do incydentu doszło podczas koncertu, kiedy to Kix supportowali Poison. Michels przyznał później, że był w przeszłości fanem Kix i że bardzo często bywał na ich koncertach. W 1987 Whiteman brał udział gościnnie w nagraniach do Love Is For Suckers Twisted Sister.
Rok 1988 przyniósł ze sobą kolejny album. Producentami płyty Blow My Fuse zostali tym razem Tom Werman, Duane Baron i John Purdell. Materiał na płycie był kontynuacją stylu obranego na poprzednim wydawnictwie, a dla grupy dzieło okazało się największym komercyjnym sukcesem. Ballada Close Your Eyes dotarła na 11 miejsce Billboard Hot 100 i był to jedyny singiel w historii kapeli, który wzbił się powyżej 40 miejsca. Kix zaczęli koncertować u boku takich kapel jak AC/DC, Aerosmith, David Lee Roth, Ratt. Muzycy wyruszyli nawet na prawie miesięczną wyprawę po Wielkiej Brytanii i grali wtedy wraz z Yngwie Malmsteenem. Po powrocie do Stanów zespół na okres jednego roku ponownie opuścił Younkins, a powodem były tym razem narkotyki. Niemniej jednak był to najlepszy okres w historii grupy i jednocześnie szczyt jej popularności. W 1989 formacja wydała Kix: Blow My Fuse - the Video, które stanowiło niezłą gratkę dla fanów zespołu. Problemem, który podciął skrzydła grupy stały się pieniądze. Kontrakt, który ekipa podpisała z Atlantic, był skonstruowany tak, że pomimo sukcesów muzycy prawie nic nie zarobili i w konsekwencji popadli w finansowe tarapaty, gdyż Atlantic żądał od nich zwrotu licznych kosztów. Zespół podjął walkę o renegocjowanie warunków kontraktu, lecz wytwórnia nie była skłonna iść na ustępstwa, a nawet zdecydowała się na przerzucenie Kix do wydawcy o znacznie mniejszym zasięgu i możliwościach, czyli do EastWest Records America. Kix byli wówczas przygwożdżeni warunkami podpisanego przed laty kontraktu i chcąc nie chcąc musieli nagrać jeszcze 2 płyty dla Atlantic, wiedząc jednocześnie że nic na nich nie zarobią.
Wszystkie te zmiany i kłopoty prowadziły do wydłużania się pracy nad piątym albumem zespołu. Hot Wire zostało wydane w 1991 roku, kiedy to świat zaczął już szaleć na punkcie muzyki grunge. Kix nie mieli większych szans przebić się do radia ze swoim materiałem i sprzedali jedynie 200 tysięcy egzemplarzy. Płytę promował trafnie dobrany utwór Girl Money stanowiący dobrą wizytówkę zespołu, nie pomógł jednak w sprzedaży dużej ilości krążków. Samo wydawnictwo było podobne do dwóch poprzednich albumów, a ekipa była wtedy u swojego szczyty muzycznej formy. Formacja zaczęła ponownie koncertować, tym razem w Japoni. W 1993 roku pojawił się album Kix Live, na którego złożył się materiał zagrany w kraju kwitnącej wiśni. Wraz z wydaniem albumu Kix wywiązali się z wszystkich zobowiązań wzgledem nieżyczliwego wobec nich Atlantic i mogli poszukać innego wydawcy.
W tym okresie na roczny urlop poszedł Brain Forsythe i szczęśliwie zdążył powrócić do zespołu przed wydaniem kolejnej płyty. Show Business zostało wydane przez CMC, lecz sprzedało się fatalnie. Publiczność nie była w tym czasie zainteresowana słuchaniem melodyjnego hard rocka. Znamienne wydają się tu słowa Steva Whitemana: "Przemysł muzyczny rozpoczął nową imprezę, a Kix nie zostali na nią zaproszeni". Ekipa rozpadła się krótko po porażce związanej z Show Business, a muzycy poszli swoimi drogami.
Steve Whiteman zajął się nauczaniem śpiewu w Baltimore. 3 lata później, w 1998 roku założył formację Funny Money oddającą w dużej mierze ducha Kix. W składzie jego ekipy znalazł się też Jimmy Chalfont. Zespół wydał swój debiutancki krążek, a rok później pojawiło się kolejne firmowane jego szyldem wydawnictwo. Do tej pory pojawiły się 4 studyjne albumy Funny Money oraz 1 płyta koncertowa. Ronnie Younkins przeniósł się do Los Angeles, a następnie podjął współpracę z wokalistą Jeremym L. Whitem, która zaowocowała wydaniem płyty. Wróciwszy na wschodnie wybrzeże stworzył zespół The Blues Vultures i tym razem sam stanął za mikrofonem. Brian Forsythe dołączył z kolei do Rhino Bucket. W 2004 świat obiegły informacje na temat śmierci Jimmiego Chalfonta. Okazały się jednak nieprawdziwe, a osobą zmarłą w wypadku samochodowym okazał się być brat muzyka.
We wrześniu 2004 Kix powrócili do życia. Zespół zaczął koncertować w klasycznym składzie, a jedynym nieobecnym okazał się być główny kompozytor i basista grupy - Donnie Purnell. Szanse na jego powrót do grupy ocenia się obecnie na niewielkie ze względu na osobiste tarcia między członkami ekipy. A.D 2005 zaowocował jeszcze wydaniem składankowej płyty The Essentials, mającej ukazać najbardziej typowe dla zespołu pod względem stylu utwory. W marcu 2008 roku formacja wzięła udział w festiwalu Rocklahoma. Kto wie, może Kix nie powiedzieli jeszcze ostatniego słowa?
|
