Pochodzący z Niagara Falls wokalista Johnnie Dee (właśc. John Richard Degiuli) i gitarzysta Derry Grehan (właśc. Dermot Fergus Grehan), który mieszkał w St. Catharines, czyli dość blisko, poznali się dzięki agentowi Steve'owi Prendergastowi w 1982 r (Prendergast stał się wkrótce ich menadżerem). Muzycy postanowili pracować razem, a jako nazwę dla nowo utworzonego zespołu przyjęli Honeymoon Suite. Wzięła się ona stąd, że rodzinne okolice Johniego i Derry'ego cieszyły się dużą popularnością wśród nowożeńców, bowiem młode pary chętnie spędzały tam swój "miesiąc miodowy". Resztę składu uzupełnili nieznani obecnie z nazwiska klawiszowiec i basista oraz perkusista Dave Betts (grał wczesniej razem z Grehanem w formacji Steve Blimkie And The Reason). Początkowo Kanadyjczycy grali covery, lecz dość szybko zabrali się za tworzenie autorskich kompozycji.

W 1983 r. zespół postanowił wziąć udział w konkursie (Homegrown Contest) organizowanym w lokalnej rozgłośni radiowej w Toronto. Zwycięstwo w tymże konkursie przyniosła im kompozycja o tytule New Girl Now z demówki wyprodukowanej z własnych środków grupy przez Toma Treumutha. Utwór ten pojawił się już wkrótce na specjalnej kompilacji i spodobał się Bobowi Roperowi, który był przedstawicielem kanadyjskiego oddziału koncernu płytowego WEA (Warner - Elektra - Atlantic). Dzięki niemu grupa podpisała kontrakt na nagranie debiutanckiego krążka.

Podczas sesji nagraniowej doszło do konfliktu wewnątrz formacji, skutkiem czego odeszli z zespołu klawiszowiec i basista. Na ich miejsce zatrudniono pochodzącego z okolic Toronto klawiszowca Raya Coburna oraz basistę sesyjnego Briana Brackstone'a, który dokończył nagrania na debiutancką płytę, lecz nie mógł pozostać w szeregach HMS, gdyż miał w owym czasie własny band, toteż wkrótce zastąpiony został przez Gary'ego Lalonde. Lalonde dołączył do grupy tuż przed samym ukazaniem się debiutu. Sama sesja nagraniowa trwała dwa tygodnie, a na produkcję i promocję płyty przeznaczono bardzo niski budżet.

Wydany w 1984 roku pierwszy album zatytułowany po prostu Honeymoon Suite szybko stał się hitem. W krótkim czasie przedał się w nakładzie ponad miliona egzemplarzy, osiągnął w Kanadzie kolejno status złotej i potrójnej platynowej płyty. Utwory takie jak Wave Babies, New Girl Now, Stay In The Light i Burning In Love dotarły do kanadyjskiego Top 10, a New Girl Now dodatkowo znalazło się też w Top 100 amerykańskiego Billboardu, a teledyski zespołu chętnie puszczało MTV i Much Music. Stylistycznie grupa bliska była innym współczesnym jej formacjom z gatunku AOR, jak chociażby Journey.

W celach promocyjnych muzycy wyruszają w trasę koncertową po USA i Kanadzie. Otwierają koncerty takich gwiazd jak Bryan Adams, April Wine, Jethro Tull, Laura Branigan, The Kinks, czy Billy Idol. Wreszcie też zespół wyrusza w 1985 roku na tournee po Kanadzie już jako headliner. Kiedy w tym samym roku ich debiutancki longplay uzyskuje status platyny, grupa otrzymuje nagrodę Juno Awards (kanadyjski odpowiednik nagrody Grammy), do której już wcześniej była nominowana w kategorii "Najbardziej obiecującego zespołu".

Jeszcze w 1985 roku ukazuje się druga płyta Kanadyjczyków, zatytułowana The Big Prize. W dość krótkim czasie uzyskuje status potrójnej platyny i rewelacyjnie sprzedaje się głównie na amerykańskim kontynencie (do Europy jakoś grupa większego szczęścia nie miała). Odnośnie drugiego krążka wypada odnotować kilka ciekawych faktów. Po pierwsze, budżet przeznaczony na jego nagranie był znacznie większy, co słychać przede wszystkim w doskonałym brzmieniu, o które zatroszczył się znany producent Bruce Fairbairn. Same kompozycje są już dużo dojrzalsze, wiecej jest tu rasowych hitów. Dodatkowo na płycie pojawił się też gościnnie Ian Anderson, muzyk z Jethro Tull i zagrał na flecie w numerze All Along You Knew. Dwa utwory z krążka, mianowicie Bad Attitude i Feel It Again, zostały użyte w soundtracku do filmu "Miami Vice", a kawałek What Does It Take pojawił się w filmie "One Crazy Summer (1986 r.). Wszystkie trzy utwory znalazły się na liście kanadyjskiego Top 10, a ostatni dotarł tam nawet do pierwszej pozycji. Dwa ostatnie znalazły się też na listach Billboardu (odpowiednio Top 40 i Top 50), a Feel It Again w 1986 roku zakwalifikowało się do zestawienia MTV All-Time Top 100. Gdybym to ja miał wybierać hity z "dwójeczki", wskazałbym raczej Wounded i Words In The Wind...

Hooneymoon Suite ponownie wyrusza w trasę koncertową. Występuje jako support dla uznanych gwiazd w postaci ZZ Top, 38 Special, Journey, Starship, Heart i Saga (z tą ostatnią fomacją gra koncerty w Europie), by wreszcie być headlinerem podczas swego tournee po Kanadzie i północnym USA. Apogeum tych występów był wielki koncert w kanadyjskim Kingswood Music Theatre, gdzie wyprzedano wszystkie bilety. Jak by tego było mało, podczas prestiżowego japońskiego festiwalu "Most Popular Song In The World Festival" w Tokyo grupa zostaje uznana za "Najlepszy zespół koncertowy", w tej samej kategorii uzyskuje też nagrodę Rock Express, do tego ponownie uzyskuje kanadyjską nagrodę Juno Award, tym razem w kategorii "Zespół roku". Kanadyjczycy zabierają się za pracę nad swoim trzecim albumem, ale w międzyczasie dochodzi do małej zmiany w składzie. Odchodzi klawiszowiec Ray Coburn, a na jego miejsce zostaje przyjęty Rob Preuss, wcześniej grający w zespole Spoons.

Nagrania do kolejnego krążka nie obywają się bez problemów. Grupa przybywa do Los Angeles, gdzie produkcją albumu ma się zająć znany producent Ted Templeman. Jeszcze na lotnisku LAX wokalista Johnnie Dee zostaje potrącony przez samochód, wskutek czego jego noga ulega złamaniu aż w kilku miejscach i Johnnie trafia do szpitala. Aby kości mogły się prawidłowo zrosnąć, lekarze wszczepiają wokaliście dziesięciocalową szynę. By móc kontynuować nagrania, do pomocy wezwany zostaje Michael McDonald (z zespołu Doobie Brothers), który pisze teksty piosenek i nagrywa do nich chórki. Grupa komponuje też utwór Lethal Weapon na potrzeby filmu "Lethal Weapon II". Numer zostanie później zremiksowany i znajdzie się na nowym albumie.

Wreszcie Racing After Midnight, trzecia płyta w dyskografii Honeymoon Suite, ukazuje się w 1988 roku. Utwory Love Changes Everything (promowany teledyskiem), Lookin' Out For Number One i It's Over Now tradycyjnie znalazły się na kanadyjskich listach przebojów (odpowiednio Top 10, Top 10, Top 25), a pierwszy z nich zakwalifikował się też do Top US AOR Track - listy przebojów, gdzie rotacyjnie puszczano wybrane kawałki z danego gatunku muzycznego. Poza wymienionymi piosenkami godne uwagi jest też Love Fever z ciekawym gitarowym riffem i linią basu. Muzyka zespołu uległa pewnym zmianom, bowiem główny nacisk położono na partie gitar, styl gry bliższy był już hard rockowi, a wpływy AOR stały się już znikome. Na krążku znalazła się też zremiksowana wersja kawałka Lethal Weapon, którą zespół skomponował wcześniej na potrzeby drugiej części filmu o tym samym tytule.

Honeymoon Suite wyruszyło na europejską trasę u boku Status Quo, później było też headlinerem na swej trasie po Kanadzie. Tym razem zaintereswania koncertami nie wykazała amerykańska publiczność, toteż niemalże całkowicie zrezygnowano z występów w USA, co negatywnie odbiło się na sprzedaży płyt w tym kraju. Inna wersja wypadków głosi, że było dokładnie na odwrót - to niskie notowania piosenek na listach przebojów spowodowały, iż grupa zagrała w Stanach tylko kilka koncertów. W międzyczasie doszło też do konfliktu między zespołem a menadżmentem, z którego w rezultacie grupa zrezygnowała. Szeregi Honeymoon Suite opuścił też klawiszowiec Rob Preuss, a jego miejsce w 1989 r. ponownie zajął Ray Coburn.

W 1989 roku WEA wypuściło na rynek płytę The Singles. Jak sam tytuł wskazuje, był to zbiór singli zespołu, do ktorego dodano dwa nowe utwory, a całość miałą być kompilacją typu "the best of". Jeden z nich, Still Lovin' You, dotarł do kanadyjskiej listy Top 25. Krążek sprzedawał się dość dobrze, ale mimo tego basista Gary Lalonde i perkusista Dave Betts (później pracował dla SOCAN - Society of Composers, Authors and Music Publishers of Canada) zdecydowali się opuścić grupę. Reszta muzyków postanowiła kontynuować swą karierę, czego rezultatem była wydana w 1990 roku płyta Monsters Under The Bed. Płytę wyprodukował Paul Northfield, na perkusji zagrał tam Jorn Anderson, a partiami gitary basowej zajął się Steve Webster (ex - Billy Idol). Zmienia się muzyczna moda, toteż sprzedaż płyt z melodyjnym rockiem spada, zwłaszcza w USA, dodatkowo jeszcze wytwórnia płytowa nie zapewnia grupie odpowiedniej promocji. Mimo to jeszcze dwa utwory z tego krążka wchodzą na kanadyjskie listy przebojów. Say You Don't Know Me dociera do Top 10, a The Road do Top 25.

W 1992 roku odchodzi z grupy basista Steve Webster, na kolejny rok zastępuje go Tom Lewis, by wreszcie do zespołu mógł dojść Tim Harrington. Odchodzi też perkusista Jorn Anderson (1992 r.), zastąpiony przez Creightona Doane'a.

Koncertowy album 13 Live był owocem klikuletnich tras koncertowych i został wydany w 1995 roku przez wytwórnię Interplanet Records. W tym czasie z zespołu odszedł Ray Coburn (doszedł do Alannah Myles, poźniej koncertował z Crash Test Dummies), chociaż brał jeszcze udział podczas nagrywania krążka. Resztę składu grupy uzupełniali basista Tim Harrington i perkusista Creighton Doane. Zresztą w latach dziewięćdziesiątych dochodziło w grupie do częstych zmian składu. Miejsce Coburna zajął Peter Nunn (ex - Gowan, The Jitters, Brighton Rock). W 1996 r. odszedł z kolei Harrington, na jego miejsce przyszedł Steve Skingley (ex - Rik Emmett). W tym samym roku odchodzi też Creighton Doane i zastępuje go perkusista Troy Feener. W latach 1995-2000 zespół postanowił zrobić sobie przerwę od wszelkich nagrań i prowadził tylko działalność koncertową, w międzyczasie też gitarzysta Grehan zmienił swój stan cywilny...

Na kanadyjskie tournee w 2001 roku zespół przegrupował się i w jego skład weszli basista Stan Miczek i perkusista Brett Carrigan (ex - Tara Cain). W 2001 roku własnym sumptem Honeymoon Suite nagrało longplay Lemon Tongue, który ukazał się tylko w USA i Kanadzie (kanadyjska edycja płyty zawierała jeszcze 2 bonus tracki, nową szatę graficznš i ukazała się w 2002 roku). Dość szybko prawa do wydania tego albumu wykupiła wytwórnia Bullseye Records, więc na rynku kanadyjskim można było spotkać obie wersje płyty. Wydawnictwo nagrano w składzie: Dee, Grehan, Carrigan, Rob Laidlaw (gitara basowa), Paul Van Doccen (cello), Peter Nunn (instrumenty klawiszowe) i Gary Breit (instrumenty klawiszowe).

Na początku 2002 roku Honeymoon Suite podpisało kontrakt z włoską wytwórnią Frontires Records, czego owocem byo wydanie krążka o tytule Dreamland. Część materiału na nim zawarta pochodziła z płyty LemonTongue, a 3 inne kawałki były profesjonalnie nagranymi demówkami z 1993 roku. Muzyka na nim zawarta pod względem stylistycznym daleka jest od dawnego profilu zespołu. Dawne czasy odbijają się echem raptem w dwóch kompozycjach. Obecny skład zepołu tworzą: gitarzysta Derry Grehan, klawiszowiec Peter Nunn, basista Rob Laidlaw (ex - Lee Aaron, Kim Mitchell, Rik Emmett, Alannah Myles), wokalista Johnnie Dee i perkusista Bret Carrigan.

W marcu 2003 roku Honeymoon Suite skomponowało promocyjny utwór na potrzeby playoff'ów hokejowej ligi NHL.

Oficjalna strona zespołu: www.honeymoonsuite.com

Guitarrizer
październik 2003

(część materiałów graficznych zawartych na tej stronie została zamieszczona za zgodą zespołu i pochodzi z jego oficjalnej strony internetowej)