Bracia Johnny Gioeli i Joey Gioeli "zarazili się" rock'n'rollem jeszcze podczas lat spędzonych w rodzinnym mieście Lancaster, PA. Tam też w 1980 roku wystartowali ze swoim pierwszym zespołem zwanym Killerhit, w którym przybrali odpowiednio pseudonimy Johnny Law i Jo-Jo Law. Johnny zajmował się wtedy zarazem śpiewaniem jak i grą na perkusji, a Joey obsługiwał gitarę. Skład grupy uzupełniali gitarzysta Christopher Paul i basista Jay Scott King. Po przeprowadzce do Hollywood dzięki wokaliście Poison, Bretowi Michaelsowi, muzycy mogli skontaktować się z dziennikarką Debrą Rosner, ich późniejszą menadżerką. W mniej więcej tym samym czasie doszło do dwóch istotnych zmian w formacji. Po pierwsze muzycy postanowili zmienić nazwę na Brunette, po drugie posadę perkusisty objął Derek Cava, dzięli czemu Johnny mógł skoncentrować się wyłącznie na śpiewaniu. Wkrótce zespół pod przybraną nazwą Smash Palace gra w filmie "Smash, Crash And Burn" i nawiązuje przyjaźń z basistą grupy Slaughter, Dana Strum, który staje się też producentem ich pierwszego pięcioutworowego demo. Pomimo udanych klubowych wystepów jakikolwiek kontrakt z wytwórnią płytową wydaje się być odległy...

W uzyskaniu kontraktu w zasadzie pomaga przypadek. Siostra braci Gioelich, Dina Gioeli, umawia się na randkę z Nealem Schonem, który dotąd grał w Journey i Bad English. Wkrótce Neal zostaje szwagrem obu braci i zarazem producentem ich debiutanckiego albumu. Mało tego, z zespołem współpracuje mu się tak dobrze, że sam staje się jego członkiem i pomaga w uzyskaniu kontraktu płytowego z wytwórnią MCA. Już po jego podpisaniu skład nowej grupy zostaje uzupełniony o perkusistę Deena Castronovo (ex - Wild Dogs, Bad English) i basistę Todda Jensena (ex - Sequel, Movie Star, Harlow, współpracował też z Davidem Lee Rothem).

Pierwsza płyta Hardline zostaje wydana w 1992 roku i nosi tytuł Double Eclipse. promowana jest singlem do genialnego, dynamicznego utworu Hot Cherie, do którego nawet nakręcono teledysk, jednak w erze muzyki grunge stacja MTV nie wykazała zainteresowania jego emisją. Mało kto wie, ale wspomniana piosenka nie jest autorską kompozycją zespołu lecz coverem. Pochodzi ona z wydanego w 1984 roku albumu kanadyjskiej grupy Streetheart, zatytułowanego Buried Treasures. Inny przebojowy numer na płycie to Dr. Love, skomponowany przez Mike'a Slamera, zostanie scoverowany przez niego samego w 1998 roku na płycie Metallic Blue formacji Steelhouse Lane. Charakterytyczną cechą aranżacyjnej struktury krążka są dość ostre partie gitar (Life Is A Bitch, Takin' Me Down), gdyż w swoich poprzednich zespołach Neal Schon aranżował ścieżki gitar raczej w sposób dużo "delikatniejszy". Mimo wszystko dla zachowania równowagi pomiedzy poszczególnymi kompozycjami w zestawie znalazły się też porywające ballady (Can't Find My Way, Change Of Heart, In The Hands Of Time), co czyni całość dość uniwersalną. Can't Find My Way razem z I'll Be There pojawiło się nawet w późniejszym czasie na soundtracku do filmu "Rapid Fire". Japońską publiczność obdarowano dodatkowo wpadającą w ucho piosenką Love Leads The Way, ktora jako bonus track ukazała się tylko w ich kraju...

Debiutancki longplay promowany był dużymi trasami koncertowymi u boku trakich gwiazd jak Van Halen (kwiecień 1992 r.) i Mr. Big. Wkrótce Neal Shon, Todd Jensen i Deen Castronovo wyruszyli też jako zespół towarzyszący Paulowi Rodgersowi w jego długim tournee, co doprowadziło do konfliktu z braćmi Gioeli i w rezultacie do rozpadu grupy. Jensen pojawił się później na solowym albumie Marca Ferrari, koncertował także razem z Alice Cooper. Castronovo nagrywał z kolei perkusyjne ścieżki na potrzeby projektu Geezer prowadzonego przez basistę Black Sabbath, Geezera Butlera, po czym w 1998 roku przyłączył się do reaktywowanej przez Neala Schona grupy Journey. Wokalista Johnny Gioeli zostaje od 1998 roku członkiem zespołu Axela Rudiego Pella i nagrywa z nim kilka albumów.

Pod koniec 2000 roku świat obiega wieść o reaktywacji Hardline, niestety z pierwotnego składu pozostają tylko bracia Gioeli. Tym razem gitarzystą prowadzącym zostaje Joey Tafolla, znany z zespołów takich jak Tamplin, Jag Panzer i kilku solowych płyt nagranych dla wytwórni Shrapnel. Za perkusją zasiada Bob Rock, który udzielał się wcześniej w Nelson i Vinnie Vincent Invasion, natomiast gitara basowa obsługiana jest przez Christophera Maloney'a. W 2001 roku Johnny Gioeli bierze udział w nagraniach soundtracku do gry telewizyjnej Sega razem z Junem Senoue oraz nagraniach do solowej płyty Douga Aldricha. Wkrótce też Joey'ego Tafollę zastępuje Josh Ramos, znany z występów z Two Fires i rusza z nimi w trasę koncertową występując też na osławionym już The Gods Festival.

Druga płyta Hardline zatytułowana po prostu II ukazuje się w 2002 roku nakładem wytwórni Frontiers Records. Pierwotnie tytuł krążka miał brzmieć Hyperspace, jednak muzycy zdecydowali się na coś prostszego. Instrumenty klawiszowe obsługuje Michael T. Ross, natomiast w The Gift, ostatnim utworze na płycie, usłyszeć można także dawnego gitarzystę grupy - Neala Schona. Zdecydowanie najlepszą kompozycją na płycie jest Y. Sama piosenka momentami utrzymana jest w klimacie bardzo zbliżonym do Blind Revolution Mad formacji Winger, ale na łopatki rozłoży słuchaczy przede wszystkim jej dynamiczny refren. Słychać, że jest to stary dobry Hardline i szkoda tylko, że reszta utworów jest raczej przeciętna. Sytuację ratuje nieco Hey Girl, zaopatrzone w ciekawie brzmiące gitary akustyczne i poprawnie zagraną solówkę. Paralyzed chwilami zaciekawia riffami, rzecz jednak w tym, że wiele już podobnych utwórów nagrano, toteż nie będzie to kompozycja zaskakująca. Na szczęście sytuację ratuje przyzwoite gitarowe solo... To samo można też powiedzieć o nienajgorszym numerze Do Or Die. Pozostałe piosenki raczej powielają już tylko wcześniej wypracowany schemat, ale mam nadzieję, że jest to tylko rozgrzewka i zespół mile nas zaskoczy kolejnym wydawnictwem.

Na początku 2003 roku ukazuje się wzmiankowana wcześniej płyta, na której Johnny Gioeli nagrywał ścieżki wokalne do soundtracka gier Sega, oczywiście razem z gitarzysta Junem Senoue. Projekt ten powstał na bazie zespołu Sons Of Angels i ostatecznie pojawił się pod szyldem Crush 40. Teraz fanom nie pozostaje nic innego, jak czekać na nowe wydawnictwo pod szyldem Hardline...

10 listopada 2003 roku ma ukazać się trzecia płyta Hardline, tym razem koncertowa. Live At The Gods Festival 2002 jest zapisem występu, który grupa dała na The Gods Festival w 2002 roku, a wydana zostanie w wersji CD i DVD. Obie wersje zawierać będą utwory znane dwóch pierwszych płyt zespołu, przy czym na CD znajdą się dodatkowo trzy kompozycje: Hypnotized, Only A Night (acoustic) i Mercy. Podczas koncertu formacji towarzyszył trzyosobowy chór, złożony z dwóch wokalistek i jednego wokalisty - Gudruna Laosa, który śpiewał niegdyś w grupie Laos.

Brak oficjalnej strony zespołu

Guitarrizer
wrzesień 2003