W 1984 roku kilku doświadczonych brytyjskich muzyków podczas drinkowania w jednym z londyńskich pubów postanawia założyć grupę FM. Jej trzon to przede wszystkim bracia Steve Overland (śpiew i gitara) oraz Chris Overland (gitara), którzy grali wcześniej razem w formacji Wildlife, specjalizującej się w melodyjnym rocku opartym na bluesie. Razem z nimi grał w niej na samym początku perkusista Pete Jupp, lecz później przeniósł się do zespołu Samson. W tejże grupie grał również basista Merv Goldsworthy (ex - Streetfighter, Diamond Head). Kiedy w 1984 r. rozpadają się Samson i Wildlife, bracia Overland wraz z Juppem najpierw na krótko angażują się w projekt o nazwie Illegal Tender, by wreszcie z Goldsworthym i utalentowanym klawiszowcem Didgem Digitalem (prawdziwe nazwisko - Phil Manchester) ostatecznie utworzyć FM.

Muzycy komponują sześć utworów, po czym wybierają cztery i w formie demówki posyłają je do amerykańskiego Portrait Records, które było pododdziałem CBS. Na podpisanie kontraktu nie trzeba długo czekać, bowiem ten historyczny moment ma miejsce jeszcze w grudniu tego samego roku. Swój pierwszy publiczny występ grupa odbywa w londyńskim Marquee Club w bardzo charakterystycznym dniu, mianowicie w Walentynki 1985 roku.

Debiutancki album ukazuje się we wrześniu 1986 r. najpierw w Ameryce, a dopiero później w rodzinnej Anglii. Amerykańskie wydanie płyty opatrzone zostaje nazwą FM (UK) dla odróżnienia od innego zespołu o tym samym szyldzie. Indiscreet promowany był singlem do ballady Frozen Heart, jednak nie osiagnęła ona satysfakcjonującej pozycji na listach przebojów (W Anglii dotarła raptem do 76 miejsca), nie pomogły nawet życzliwe opinie krytyków. Sama zawartość wyprodukowanego przez Dave'a Kinga krążka oscyluje gdzieś pomiędzy AOR a Westcoast, z chwilowymi przebłyskami hard rocka. Otwierający płytę utwór That Girl mógłby uchodzić za kwintesencję późniejszego stylu grupy, bowiem już tutaj słychać kryształowy głos wokalisty i charakterystyczne klawiszowe aranżacje. Other Side Of Midnight przypomina nieco dokonania Van Halena z połowy lat '80 i to samo można powiedzieć też o kompozycji American Girls. I Belong To The Night i Heart Of The Matter mogą kojarzyć się z wczesnym Bon Jovi, przy czym są to raczej numery dużo lżejsze od swoich pierwowzorów. Reszta piosenek to już typowy AOR.

Chociaż sprzedaż płyty nie jest rewelacyjna, grupa dużo koncertuje u boku takich gwiazd jak Magnum, Status Quo i Meat Loaf, a udane występy zjednują jej wierną grupę fanów. Podczas tournee po Wielkiej Brytanii FM grają jeszcze jako support przed Tiną Turner, Foreignerem i Garym Moorem. Do tego dochodzą jeszcze koncerty przez REO Speedwagon, a nawet przed Bon Jovi podczas ich trasy "Slippery When Wet Tour". W międzyczasie też ślady działalności grupy można znaleźć na soundtracku do filmu "Iron Eagle 2".

Przygotowania do nagrania drugiego longplaya trwają prawie 3 lata. Szukając złotego środka na podniesienie sprzedaży swoich płyt zespół decyduje się na współpracę ze znanym kompozytorem Desmondem Childem, a także innymi songwriterami jak Jesse Harms, Robin Randall i Judithe Randall. Tough It Out ukazuje się we wrześniu 1989 r. nakładem Epic Records. Produkcją albumu zajął się tym razem Neil Kernon, który współpracował wcześniej z Queensryche i Dokken. Niestety tytuł wydanego na singlu utworu Bad Luck okazał się dla zespołu proroczy, bowiem i tym razem sprzedaż płyty była niesatysfakcjonująca. Dodatkowo sytuację pogarszał fakt, że wytwórnia Epic nie przykładała się należycie do jej promocji. Mimo faktu, iż magazyn Kerrang umieścił Tough It Out na liście Top 20 najlepszych albumów roku 1989, longplay ten nadal sprzedawał się słabo. Drugi album Brytyjczyków prezentuje już wyrobiony własny styl, ale i zarazem jest nieco ostrzejszy od poprzednika. Np. utwór tytułowy może już uchodzić za kompozycję hard rockową, podobnie jak i inne piosenki na płycie.

W celach promocyjnych FM odbywa trasę koncertową po Wielkiej Brytanii złożoną z 42 występów już jako headliner. Tuż po zakończeniu tournee z zespołu decyduje się odejść gitarzysta Chris Overland. Na jego miejsce zostaje przyjęty Andy Barnett, znany z wcześniejszych występów u boku kanadyjskiego Corey Hart i ASAP. Jego nazwisko pojawiło się już na pierwszej płycie, gdyż brał on udział przy nagrywaniu utworu That Girl. Muzyk ten wnosi do formacji powiew świeżych pomysłów, ale przede wszystkim jego przyjęcie w znacznym stopniu wpływa na brzmienie grupy, które tym razem jest dużo ostrzejsze, w zasadzie już czysto hard rockowe. Wraz z gitarzystą zmienia się też wydawca zespołu, bowiem muzycy nie byli zadowoleni ze współpracy z Epic Records.

W 1991 r. ukazuje się nakładem Music For Nations trzecia płyta FM, zatytułowana Takin' It To The Streets. Tym razem zespół bierze sprawy w swoje ręce i samodzielnie zajmuje się produkcją krążka. Album jest bardziej gitarowy, klawisze pogrywają sobie gdzieś tylko w tle, głos wokalisty jest jakby silniejszy. Zawarta w zestawie utworów kompozycja I Heard It Through The Grapevine jest w istocie coverem piosenki Marvina Gaye'a. W Dangerous Ground można doszukać się zapożyczeń z ... ZZ Top!. Płyta jest wprawdzie dość jednolita pod względem aranżacyjnym, jednak można spokojnie o niej powiedzieć, że to solidny zbiór potencjalnych hitów.

Na tournee promujące płytę FM wybrało się jednak bez klawiszowca Didge'a Digitala. Wieść niesie, że powodem tego posunięcia był brak miejsca w osobowym samochodzie, którym podróżowali muzycy. Faktem jest jednak, że niebawem opuścił on on szeregi zespołu jeszcze przed trasą koncertową u boku popularnej grupy Europe. Jego miejsce tymczasowo zajął Tony "Slim" Mitman z formacji Romeo's Daughter, z którego usług muzycy skorzystali później podczas nagrywania swojego kolejnego longplaya...

Aphrodisiac, czwarty album grupy, ukazuje się w październiku 1992 roku nakładem MFN. Zdobi go żartobliwa okładka przedstawiająca nosorożca, dodatkowo w booklecie karykatura zespołu, ale przede wszystkim zestaw rewelacyjnych piosenek. Produkcją krążka zajął się sam zespół przy pomocy Andy'ego Reilly'ego. Piosenki tu zawarte łatwo wpadają w ucho, gdyż zawieraja w sobie kwintesencję melodyjnego bluesa, AOR i hard rocka. Mamy więc piękną balladę Closer To Heaven, bluesujące Take The Money, wspaniałe Aphrodisia i prawdziwą perełkę na płycie - All Or Nothing. Krystalicznie czysty głos wokalisty, doskonała aranżacja klawiszy i niebanalne partie gitarowe. Moim zdaniem najlepsza kompozycja zespołu ze wszystkich, które kiedykolwiek nagrał. Pod względem komercyjnym album niestety podzielił los swoich poprzedników.

Resztę 1992 roku wypełniła europejska trasa koncertowa, w tym również akustyczna, która swym zasięgiem objęła kraje od Szwecji aż po Maltę. W 1993 r. na rynku pojawia się podwójna płyta No Electricity Required. Jest to koncertowy zbiór nagrań w wersjach akustycznych, składający się w większości z coverów i kilku autorskich kompozycji zespołu. W roku następnym, w ramach podsumowania dziesięcioletniej działalności FM, wytwórnia Connoiseur Collection wydała kompilację największych przebojów formacji, łącznie 17 kawałków. Tytuł tej składanki, Only The Strong, miał wskazywać, że mimo ciężkich lat muzycy wytrwali grając muzykę bliską swemu sercu. W 1994 r. głos Steve'a Overlanda można było jeszcze usłyszeć na wydawnictwie Metal Christmas, gdzie znani muzycy odśpiewywali kolędy w wersjach rockowych.

Dead Man's Shoes wydane przez wytwórnię Raw Power w 1995 roku raczej rozczarowało. Chyba z założenia miała to być płyta podobna do Takin' It To The Streets, tyle że w bardziej bluesowym wydaniu. Jeśli potraktujemy tę płytę jako album bluesowy z wpływami southern rocka, to możemy uznać go za dobry, chociaż po "Afrodyzjaku" należałoby się spodziewać czegoś bardziej górnolotnego. Owszem, Nobody's Fool, Sister, You're The One to utwory bardzo dobre, ale większość kompozycji tutaj brzmi jak improwizacje. Tak czy inaczej duży plus za przemyślane i miłe dla ucha gitarowe solówki. Nad produkcją albumu czuwał ponownie sam zespół w asyście Andy'ego Reilly'ego. Skład zespołu został tym razem poszerzony o klawiszowca Jema Davisa (ex - Tobruk, Midnight Blue, UFO).

Wkrótce po wydaniu "trupich butów" zespół rozpadł się. Wokalista Steve Overland kontynuował działalność muzyczną pod własnym nazwiskiem, przy czym nazwa zmieniła się później na So!. W skład jego bandu wszedł również perkusista Pete Jupp, a efektem tej współpracy był album Brass Monkey. Gitarzysta Andy Barnett sformował grupę Barnstormers, w której udzielali się też Merv Goldsworthy (w 1997 r. założył też formację The Slaves, później pracował przy soundtrackach) i Jem Davis. W następnych latach byli członkowie FM udzielali się jeszcze w licznych projektach, których już nie sposób wszystkich wymienić.

W 1996 r. w Japonii nakładem Alfa Brunette ukazały się jeszcze dwie płyty: Closer To Heaven i Paraphernalia. Pierwsza z nich była czymś w rodzaju składanki z różnych wersji starszych utworów. By móc usłyszeć kompozycje z "Paraphernalii" i wydanej w 2001 roku płyty koncertowej Live At Astoria, fani zespołu poza Japonią musieli czekać aż do 2003 roku, kiedy to przez Escape Music zostało wydane trzypłytowe wydawnictwo Long Time No See. W jego skład weszły płyty Paraphernalia, Aphrodisiac i Live At Astoria wraz z kilkoma dodatkowymi utworami.

W 2003 r. Steve Overland pracuje nad albumami zespołów Radioactive i Shadowman, ale też krąży plotka o reaktywacji FM w składzie z gitarzystą Vinnym Burnsem. Z różnych względów Overland wraz z Petem Juppem i Bobem Skeatem zadecydowali się jednak wydać nowy album o tytule Future Miracles pod szyldem The Ladder. Producentem tego albumu ma być Steve Morris, zaś sam materiał ma sie składać z kawałków, które z różnych powodów nie znalazły się na pierwszch trzech albumach FM.

Oficjalna strona zespołu: www.fmofficial.com

Guitarrizer
wrzesień 2003