|
Europe to zespół znany chyba wszystkim fanom melodyjnego rocka i metalu. Zazwyczaj ludziom nieobeznanym z tematem wydaje się, że grupa ta była tylko komercyjnym produktem epoki, jednak faktem jest, że na swoją popularność Szwedzi musieli ciężko pracować przez kilka lat. Oto historia spełnionych marzeń:
Około 1977 r. na międzylekcyjnej przerwie zaprzyjaźnili się 14-letni Joey Tempest (prawdziwe nazwisko Joakim Larsson) i 13-letni John Norum w szwedzkim miasteczku Upplands-Vaesby. Obaj stwierdzili, że muzyka jest dla nich najważniejsza i postanowili założyć zespół. Pomógł im w tym ojciec Joeya, jako że sam też interesował się muzyką. Dzięki niemu zaczęli oni grać popołudniami w szkole na gitarach i perkusji. W pierwszym składzie grupy (1979 r.), która wtedy nazywała się Force, znaleźli się: Joey Tempest (śpiew), John Norum (gitara), Peter Olsson (bas) i Tony Reno (perkusja). W 1980 r. Zespół nagrał swoje pierwsze zawierające 6 utworów demo i rozesłał je do szwedzkich wytwórni płytowych, otrzymał jednak negatywne odpowiedzi.
W roku następnym z grupy odszedł Peter Olsson, a jego miejsce zajął John Levén (bas). W nowym składzie nagrano kolejne demo, które niestety powtórzyło los poprzedniego. Najczęstszym komentarzem wytwórni płytowych było twierdzenie, że szwedzki zespół rockowy nie ma żadnych szans na zrobienie światowej kariery. W roku 1982, kiedy to jedna ze szwedzkich wytwórni płytowych rozpisała konkurs dla najlepszych grup rockowych, ówczesna dziewczyna Joey'a wysłała tam kasetę zespołu nie informując o tym jego członków. W międzyczasie, niezależnie od tego faktu, zespół postanowił zmienić swoją nazwę na Europe. Na wspomniany wyżej konkurs stawiło się ponad 400 zespołów z całej Skandynawii, z czego w finale znalazło się tylko kilka. Zwycięzcą okazał się Europe, który zagrał na finałowym koncercie 21. 12. 1982 r. Johna ogłoszono najlepszym gitarzystą, Joey'a okrzyknięto najlepszym wokalistą, a grupę najlepszym szwedzkim zespołem rockowym . Główną nagrodą był kontrakt na nagranie debiutanckiego albumu. Czwórka chłopaków poczuła przedsmak sławy...
W lutym 1982 roku ukazał się pierwszy album zatytułowany po prostu Europe. Zespół koncertował wiosną i latem w Szwecji, gdy tymczasem dość nieoczekiwanie na grupę zwrócili swą uwagę Japończycy. Wydany w Japonii singiel Seven Doors Hotel stał się szybko na tamtejszym rynku wielkim hitem. Kolejny longplay Wings Of Tomorrow został wydany w 1984 roku. Podczas promującej go trasy koncertowej zaszły dość istotne zmiany w składzie zespołu. Zwerbowany początkowo tylko do odegrania partii klawiszowych Mic Michaeli, już wkrótce stał się oficjalnym członkiem Europe. Ponadto z grupy odszedł perkusista Tony Reno, a jego miejsce zajął Ian Haugland, występujący wcześniej z grupą Trilogy. Menadżerem zespołu został przedsiębiorczy Thomas Erdtman.
W 1985 r. Joey napisał muzykę do filmu "On The Loose", która zawierała pierwszą wersję utworu Rock The Night. Uczestniczył ponadto w produkcji kilku niezależnych projektów muzycznych, między innymi wyprodukował album Tone Norum, siostry Johna. Producentem jednego z tych muzycznych wydawnictw był Kee Marcello, którego nazwisko jeszcze pojawi się w związku z działalnością grupy. W mniej więcej tym samym czasie Thomas Erdtman wynegocjował korzystny kontrakt płytowy z wytwórnią Epic Records. Wydanie nowego albumu zaplanowano na wiosnę 1986 roku...
Pierwszy singiel (i zarazem tytułowy utwór z longplaya) zatytułowany The Final Countdown wyszedł w lutym, natomiast sama płyta ukazała się w maju. W lipcu The Final Countdown, stało się już bezapelacyjnym hitem. Zespół rozpoczął długą trasę koncertową, która objęła głównie samą Szwecję, resztę Europy i Japonię. W październiku fani grupy przeżyli szok - chociaż Europe był u szczytu sławy, gitarzysta John Norum postanowił opuścić jego szeregi. Powodem odejścia była różnica zdań co do kierunku muzycznego, w jakim miał podążać zespół. John pragnął grać nadal ostrą rockową muzykę, Joey z kolei widział dalszą działalność pod szyldem bardziej popmetalowym. W istocie kolejne płyty stylistycznie dalekie były od popmetalu, zatem różnica zdań wynikła raczej ze zwykłych nieporozumień. Nowym gitarzystą został wspomniany wcześniej Kee Marcello (ex - Easy Action). W 1987 roku zespół kontynuował światowe tournee występując głównie w Ameryce. Wtedy też podano oficjalne dane ze sprzedaży płyty. Tytułowy singiel rozszedł się w ilości 7,8 milionach egzemplarzy, zaś sam album znalazł ponad 6 milionów nabywców. Kolejne single okupowały niemal wszystkie światowe listy przebojów. Europe stało się światową gwiazdą.
Rok 1988 zaowocował kolejną płytą zespołu zatytułowaną Out Of This World. Nie powtórzyła ona już sukcesu swej poprzedniczki i sprzedała się "tylko" w ilości 2 milionów egzemplarzy. Album promowany był długą trasą koncertową u boku takich sław jak Def Leppard, Bon Jovi i Skid Row. W międzyczasie członkowie grupy zaczęli komponować utwory na kolejną płytę. Tym razem kompozytorami byli wszyscy muzycy, podczas gdy na poprzednich wydawnictwach kompozycje były głównie autorstwa Tempesta.
Nowa płyta o tytule Prisoners In Paradise ukazała się dopiero we wrześniu 1991 roku. Jej producentem był Beau Hill (był m. in. producentem takich zespołów jak Warrant i Ratt), a zawierała ona dużo cięższy materiał w stosunku do płyt poprzednich. Zespół powrócił do brzmienia lat 70-tych opierając je na organach Hammonda i wyeksponowanej gitarze prowadzącej. Pomimo że album był uważany przez niektórych za najlepszy w dorobku Europe, a trasy koncertowe były udane, płyta sprzedawała się źle. Chociaż grupa nie rozwiązała się oficjalnie, a nawet wszelkie plotki o rozpadzie były stanowczo dementowane, zespół faktycznie przestał istnieć.
Kee Marcello założył własną formację Red Fun. John Levén i Mic Michaeli współpracowali później w nagraniach Glenna Hughes'a. Pierwszy gitarzysta zespołu, John Norum, nagrał kilka płyt solowych, a także wziął udział w nagraniu solowej płyty Dona Dokkena - Up From The Ashes. Później Norum stał się członkiem zespołów Dokken i UFO. Z kolei sam Tempest wydał kilka płyt pod własnym nazwiskiem.
|
W 2000 r. Joey Tempest wypuścił na rynek muzyczny wydawnictwo zatytułowane The Final Countdown 2000, które zawierało stary przebój zespołu ale w nowej, dyskotekowej aranżacji. Był to krok co najmniej niepoważny, ponieważ kompletnie ignorował starych fanów, natomiast stał się krótkotrwałym dyskotekowym hitem. Po raz ostatni Europe w składzie Joey Tempest (śpiew), John Norum (gitara), Kee Marcello (gitara), Ian Haugland (perkusja), Mic Michaeli (klawisze) i John Levén (bas), wystąpili w programie w noc sylwestrową roku 1999 w sztokholmskim studiu telewizyjnym, grając wtedy utwory Rock The Night i The Final Countdown. Zespołowi zapłacono wówczas około 2,7 miliona dolarów, które muzycy wykorzystali ponoć głównie na zapłacenie zaległych podatków.