Def Leppard to chyba najbardziej znana brytyjska grupa w hardrockowym światku. Miliony sprzedanych płyt, fanki mdlejące na koncertach i setki tysięcy fanów czekających na każde nowe wydawnictwo zespołu. A zaczęło się bardzo niepozornie...

W 1976 roku w angielskim Sheffield Rick 'Sav' Savage, Pete Willis i Tony Keeting założyli grupę Atomic Mass. Nie mieli jednak wokalisty i zdecydowali się zaproponować to miejsce Joe Elliottowi. Joe miał opracowaną wizję swojej wymarzonej kapeli - miała nazywać się Deaf Leopard, miał też opracowane logo zespołu, a nawet okładki płyt. W 1977 roku odbyła się pierwsza próba zespołu Deaf Leopard. Jedynym miejscem na które stać było młodych rockmanow była obleśna sala w fabryce łyżeczek w ich rodzinnym Sheffield. Zespół w składzie Joe Elliott (wokal), Rick 'Sav' Savage (bas), Pete Willis (gitara) i perkusista Tony Kenning zaczął istnieć. Szybko zdecydowali się zmienić nazwę na Def Leppard (fonetyczny zapis pierwszej wersji nazwy). Na gwiazdkę 1977 zagrali pierwszy 'koncert' dla... sześciu fanów. Zagrali całe sześć utworów na które złożyły się covery Davida Bowie, Thin Lizzy i pierwszy własny utwór - Misty Dreamer.

Rok 1978 zaczyna się bardzo pomyślnie dla kapeli. 28 stycznia jako drugi gitarzysta dołączył do nich Steve Clark. Od lutego do sierpnia chłopcy poświęcali mnóstwo czasu na próby. Doszło nawet do tego, że Steve Clark zagroził odejściem z zespołu jeżeli nie zagrają dla szerszej publiczności. I tak się stało - 18 sierpnia dali swój pierwszy duży koncert w szkole Westfield w Sheffield, a ich widownią było 150 dzieci (łączna gaża zespołu wyniosła... 5 funtów). W listopadzie Tony Keeting został wyrzucony, a przed nagraniem pierwszej EP-ki zastąpił go Frank Noon. The Def Leppard EP została nagrana kosztem 600 funtów (około 4000 PLN) i zawierała takie utwory jak Ride Into The Sun, Getcha Rocks Off i The Overture. Zaraz po nagraniu płyty, Franka Noona zastąpił 15-letni Rick Allen. Nikt w zespole nie zdawał sobie chyba sprawy, że ten młody perkusista zostanie z nimi na stałe. EP-ka miała bardzo ciepłe przyjęcie, a znany radiowiec John Peel zaczął puszczać ją w swoim programie nadawanym w BBC Radio 1. Zespół podpisał swój pierwszy kontrakt płytowy z koncernami Phonogram (w Wielkiej Brytanii) i Mercury (w Stanach), odrzucając ofertę Vertigo. Wreszcie każdy z nich mógł porzucić dotychczasowa pracę i skoncentrować się na muzyce. Już podczas jesieni 1979 roku Def Leppard grają jako support Sammy'ego Hagara (później Van Halen) i dostają się na scenę rockowej Mekki Anglii, do Hammersmith Odeon (Rick Allen świętuje tam swoje 16-te urodziny), a miesiąc później otwierają koncerty AC/DC. W tym czasie zostaje wydany ich pierwszy singiel Wasted, a zespól staje się znany szerszej publiczności.

Def Leppard zaszyli się w studio, a efektem ich pracy jest wydany 14 marca 1980 roku debiutancki album On Through The Night (wyprodukowany przez Toma Alloma). Płyta zawędrowała na 15 miejsce na angielskiej liście albumów, co jak na debiut było nie lada osiągnięciem. Z pewnością osiągnięciu takiego wyniku pomogło wydanie na singlu utworu Hello America. Managerami zespołu zostają Amerykanie Peter Mensch i Cliff Burnstein co nie przysparza Leppardom fanów w Anglii. Kiedy po serii koncertów w Stanach (grali przed Judas Priest, Tedem Nugentem i AC/DC) wracają do kraju by zagrać na festiwalu w Reading wita ich niespodzianka. Fani uznali, że zespół sprzedał się Amerykanom i wypiął się na Anglię, więc zgotowali im przyjęcie w postaci 'deszczu' pomidorów i puszek z piwem. Pomimo iż nawet krytycy uznali zespół 'za zbyt zafascynowany amerykańskim rockiem' wrzucono ich do kategorii NWOBHM (New Wave Of British Heavy Metal czyli Nowa Fala Brytyjskiego Metalu).

Nagrania kolejnego albumu rozpoczęły się w marcu 1981 roku, a producentem został znany w branży Robert 'Mutt' Lange (nazywany nieoficjalnie szóstym członkiem zespołu). High 'N' Dry pojawia się w sklepach w lipcu, a Leppardzi ruszają w trasę z Rainbow po Wielkiej Brytanii, a z Ozzym Osbournem i grupą Blackfoot po Stanach. W listopadzie 1981 powstaje kompletnie nowy muzyczny kanał MTV, a jego kierownictwo proponuje chłopcom nagranie teledysku. Wspólnie wybierają Bringin' On The Heartbreak, który staje się pierwszym megahitem zespołu. Niezapomniane utwory z tego okresu to Let It Go i tytułowe High 'N' Dry (Saturday Night). Druga płyta osiąga 26 miejsce w Anglii i 38 w Stanach na listach albumów. Zespół zyskuje znacznie większą popularność za oceanem niż w rodzinnej Anglii.

W styczniu 1982 Def Leppard zasiadają w studio aby nagrać kolejny krążek. W międzyczasie za alkoholizm i niesubordynacje zespół pozbył się gitarzysty Pete'a Willisa. Zastąpił go Phil Collen - gitarzysta takich grup jak Lucy czy Girl. Po roku ciężkiej pracy Pyromania ujrzała światło dzienne w styczniu 1983. I to jest chyba najbardziej przełomowy moment w karierze zespołu. Ta płyta to przecież kopalnia hitów - MTV katowała Photograph i Rock Of Ages, a przecież Too Late For Love (genialna ballada), Foolin czy Rock! Rock! Till' You Drop nie zostawały przecież w tyle. Sprzedaż Pyromanii osiąga 10 milionów i staje się płytą numer 2 roku 1983 (za Thrillerem Michaela Jacksona - ale to chyba nie dziwne). Nieprawdopodobny wynik dla młodych Anglików. W marcu jeszcze grają jako support przed koncertami Billiego Squiera by w kwietniu rozpocząć pierwsze tournee w roli gwiazdy. Światowa trasa kończy się 7 lutego 1984 w Bangkoku a zespół staje przed nie lada wyzwaniem - próbą powtórzenia sukcesu Pyromanii.

W sierpniu zaczynają nagrania w holenderskim studio Wisseloord z producentem odpowiedzialnym za Bat Out Of Hell Meat Loafa - Jimem Steinmanem. 'Mutt' Lange nie pracuje z zespołem, gdyż odpoczywa po nagraniu płyty z The Cars. Jak można się było spodziewać nowy producent nie znalazł wspólnego języka z zespołem i współpracę szybko zakończono. Za namową 'Mutta' Lange'a zatrudniono Nigela Greena (współproducent High 'N' Dry). Odsunięcie terminów nagrań to nie było jeszcze największe nieszczęście dla zespołu w tym roku.

W Sylwestra nieopodal Sheffield rozpędzony samochód Ricka Allena wylatuje z trasy, a on sam zostaje wyrzucony przez przednią szybę. W wyniku wypadku traci lewą rękę, którą wprawdzie początkowo mu przyszyto, ale z powodu infekcji konieczna była amputacja. Dla perkusisty to koniec wszystkiego. Rick nie ukrywa, że wtedy 'świat mu się zawalił'. Ale zespół postanawia za wszelką cenę nie dopuścić do rozstania z jednorękim kolegą, czym zyskuje sobie ogromny szacunek i poważanie w rockowym światku. Allen zaczyna próby na specjalnie dla niego skonstruowanym przez Simmonsa elektronicznym zestawie perkusyjnym. Z grubsza patrząc w urządzeniu chodzi o to by partie lewej ręki mógł zagrać lewą nogą. Nagrania albumu przeciągają się gdyż Allen na nowo uczy się grania 'na garach'. Latem 1985 projekt przejmuje 'Mutt' Lange i zarządza nagranie prawie wszystkiego od nowa.

Żeby kompletnie nie zgnuśnieć w studio zespół planuje zagranie ośmiu koncertów na europejskiej części Monsters Of Rock Tour. Aby wspomóc Allena zatrudniają Jeffa Richa z Status Quo jako dodatkowego perkusistę, ale kiedy na irlandzkim koncercie (będącym rozgrzewką przed trasą) przypadkiem zabrakło Richa Leppardzi zdają sobie sprawę, że Rick Allen doskonale radzi sobie sam. Tak więc pierwszy koncert trasy w zamku Donnington (historycznym miejscu angielskiego rocka) grają w starym składzie, a fani przyjmują ich występ entuzjastycznie. Def Leppard są na ustach wszystkich, a fani czekają na nowy album.

Nagrania do długo oczekiwanej Hysterii kończą się w styczniu 1987, ale zespół dogrywa jeszcze wersje live utworów na strony B singli. W sierpniu Def Leppard rozpoczynają światowe tournee i ma miejsce premiera nowego albumu. Z dwunastu piosenek aż siedem! zostaje wydane jako single (Women, Animal, Pour Some Sugar On Me, Love Bites, Armageddon It, Hysteria i Rocket) - to naprawdę niewiarygodny wynik. Płyta osiąga sprzedaż ponad 15 milionów sztuk (z czego 12 milionów w Stanach), a trasa zespołu jest największym wydarzeniem tego roku. Leppardzi grają na specjalnie zaprojektowanej okrąglej scenie (tzw. 'in the round') umieszczonej na środku stadionów czy hal koncertowych. Wielokrotnie przedłużane tournee kończy się wreszcie koncertem w Seattle we wrześniu 1988, który był 227 występem podczas 'Hysteria Tour'. Brak mi słów. W tym samym czasie utwór Def Leppard po raz pierwszy osiąga numer 1 amerykańskiej listy przebojów, a jest nim Love Bites. Problemy z tak wielka popularnością zaczyna mieć przede wszystkim Steve Clark - coraz częściej mówi się o jego alkoholiźmie. Koledzy z zespołu postanawiają dać mu pół roku na uporanie się z problemami.

W 1989 roku zespół zaszywa się na dwa lata w Holandii by nagrać nowy materiał. W międzyczasie grają na żywo Tear It Down podczas wręczenia nagród MTV i jest to ostatni występ Steve'a Clarka. 8 stycznia 1991 zmarł z powodu zmieszania zbyt dużej ilości alkoholu z prochami przeciwbólowymi, które lekarz przepisał mu na złamane wcześniej żebra. Jak powiedział później Joe Elliott "chcieliśmy by Steve odpoczął i wydobrzał, ale on pił jeszcze bardziej - przegrał swoja walkę z butelką".

Zespół kończy nagrywanie płyty w czwórkę (Phil nagrywa wszystkie partie gitarowe) - w dodatku po raz pierwszy 'Mutt' Lange nie jest osobą kontrolującą nagrania, a tylko producentem pomocniczym. Jako koproducent razem z zespołem zasiada Mike Shipley - dotychczasowy inżynier dźwięku. Kiedy wszyscy zastanawiali się kto zastąpi Clarka - zespół wyjaśnił sprawę występem na koncercie poświeconym Freddiemu Mercury. Def Leppard pojawili się wraz z Vivianem Campbellem - doskonale znanym choćby z występów w Whitesnake, DIO, Trinity czy Shadow King.

W marcu 1992 ukazuje się Adrenalize i w dniu premiery staje się numerem 1 w Anglii i Stanach (utrzymuje się przez 5 tygodni jako numer 1). Sprzedaż w samych Stanach przez pierwsze dwa miesiące osiąga 6 milionów. W innych krajach Adrenalize staje się najlepiej sprzedawanym albumem zespołu. I nie jest to dziwne. Płytę promuje megahit Let's Get Rocked (teledysk to majstersztyk), a potencjalnych hitów jest zatrzęsienie - Heaven Is, Make Love Like A Man (z rapującym Philem) czy poświęcony zmarłemu Clarkowi White Lightning (mój osobisty faworyt). Managerowie Leppardów postanawiają pobić rekord wielkości trasy i tym razem wysyłają ich na tournee pod nazwa 'Seven Day Weekend' obejmujące... 241 koncertów !!! Istne szaleństwo !!! Kiedy zespół koncertuje producenci filmu "Last Action Hero" ("Bohater Ostatniej Akcji") z Arnoldem Schwarzeneggerem proponują umieszczenie utworu Leppardów na soundtracku z filmu. Zespół oczywiście nie ma czasu na nagranie nowych utworów więc wysyła Two Steps Behind, które wcześniej było wydane na stronie B singla tylko w Wielkiej Brytanii. Do utworu zostają domiksowane partie orkiestry smyczkowej dyrygowanej przez Michaela Kamena. Utwór staje się wielkim hitem w Stanach i na świecie. To dało Leppardom do myślenia. Postanawiają wydać album z utworami ze stron B singli i odrzutami z wcześniejszych płyt z Clarkiem. Tak powstaje wydana w sierpniu 1993 roku Retroactive. Ma być to tez płyta kończąca pewien rozdział w historii zespołu - etap grania z Stevem Clarkiem (choć gwoli prawdy nowe wersje akustyczne utworów są nagrane już z Campbellem). Najlepsze utwory tej płyty poza Two Steps Behind to ballada Miss You In The Heartbeat i I Wanna Be Your Hero. Na uwagę zasługuje też ciekawa okładka, którą koniecznie należy obejrzeć z bliska i z daleka (posiadacze płyty wiedzą o co chodzi). Zespół robi sobie półroczne wakacje (należą im się bez dwóch zdań), a dopiero później siada w hiszpańskim studio by rozpocząć nagrywanie nowych utworów. Nowym producentem zostaje Pete Woodroffe, sprawdzony podczas pracy nad Retroactive.

O mały włos zespół zostałby pozbawiony perkusisty. W lipcu 1995 Rick Allen został aresztowany w Stanach Zjednoczonych i oskarżony o pobicie żony (prokurator zażądał dwóch lat pozbawienia wolności). Na szczęście dla grupy dostał wyrok w zawieszeniu.

W październiku 1995 roku szefowie Mercury Records postanawiają wydać Greatest Hits zespołu. Płyta nosi tytuł Vault i w związku z tym, iż zespół wylansował różny zestaw hitów na rożnych kontynentach, zestaw utworów jest 'płynny'. Zasadą jest tylko to, że zestaw zawiera 16 utworów, a składa się na niego 1 utwór z High 'N' Dry, dwa z Pyromanii, sześć z Hysterii, cztery z Adrenalize i dwa z Retroactive. Każdy zestaw zawiera za to nowy utwór - przepiękną balladę When Love And Hate Collide, która stała się największym hitem zespołu w Wielkiej Brytanii, osiągając drugie miejsce na liście singli. Vault jest jednak sukcesem i sprzedaje się w liczbie ponad 3.5 miliona sztuk.

Jakby rekordów było mało chłopcy postanawiają pobić kolejny. Chcą zagrać na trzech rożnych kontynentach jednego dnia. O północy grają akustyczny set w jaskini koło Tangeru w Maroku, później w środku dnia koncert w Anglii i kolejny o 21.30 w kanadyjskim Vancouver. 5845 mil pokonane w ciągu jednego dnia. Macie jakieś pytania???

W styczniu 1996 roku Def Leppard porzucają hiszpańskie studio i przenoszą się do Dublina w Irlandii. W kwietniu pojawiają się nowe single Slang w Anglii i Work It Out w Stanach. 13 maja ukazuje się cały album. Dla wielu jest całkowitym zaskoczeniem - elementy rapu (Slang) i indyjskie zapożyczenia dla wielu fanów są nie do przyjęcia, nietrudno wiec zgadnąć dlaczego sprzedaż sięga zaledwie 500.000 sztuk. Zespół nie zrażony początkowym chłodnym przyjęciem rozpoczyna kolejne światowe tournee w Bangkoku (po raz pierwszy grają w Afryce Południowej). Po zakończeniu trasy Joe Elliott (jakby wzorem Jona Bon Jovi) próbuje swych sił na ekranie - możemy go zobaczyć w filmie o piłce nożnej When Saturday Comes.

W kwietniu 1998 grupa zbiera się w Dublinie by rozpocząć prace nad nowym albumem. Leppardzi zdali sobie sprawę, że Slang nie był tym czego oczekiwali fani. Postanawiają wrócić do starej i sprawdzonej w latach 80-tych konwencji i zespolić ją z Pyromanią i Hysterią jako trzecią częścią tryptyku.

W międzyczasie 16 marca Def Leppard odbierają z innymi wielkimi gwiazdami muzyki nagrodę Diamond Award. Należy się ona artystom, którzy sprzedali w Stanach Zjednoczonych ponad 10 milionów jednego albumu (sprzedaż Hysterii to już około 12 milionów). Tylko 45 wykonawcom udała się ta sztuka, a tylko ośmiu spośród nich jest z Wielkiej Brytanii. Def Leppard znajdują się więc w doborowym towarzystwie.

24 maja 1999 ukazuje się pierwszy singiel Promises, a dwa tygodnie później pojawia się Euphoria - najnowszy album grupy (z ciekawostek w utworze Demolition Man można usłyszeć grającego na gitarze brytyjskiego kierowcę rajdowego Damona Hilla). Zespół wrócił do dawnego brzmienia - wiec fani wrócili do Leppardów. Wspaniałe utwory jak Paper Sun i Goodbye pozwalają z optymizmem patrzeć na przyszłe dokonania grupy. Zapotrzebowanie na koncerty jest tak duże, że początkowo planowane jako krótkie tournee rozrasta się do... 147 występów !!! Ostatni koncert miał miejsce 30 września ubiegłego roku w Massachussets.

Obecnie Def Leppard pracują nad albumem, który ukaże się niestety dopiero w 2002 roku. W międzyczasie Joe Elliott i Rick Savage wydali płytę live swojego pobocznego projektu Cybernauts. Zawiera on ich wersje starych utworów Davida Bowie, Ziggiego Stardusta i innych wykonawców. Natomiast stacja muzyczna VH 1 przygotowuje film biograficzny o Def Leppard (obejmujący czas od powstania zespołu do końca 'Hysteria Tour'). Według obietnic ma zostać wyemitowany na koniec roku.

Dla mnie osobiście Def Leppard to jeden z ważniejszych zespołów w historii rocka. Może nie jest to grupa 'odkrywcza', może nie 'eksperymentatorska', ale słucha się jej wspaniale, a stare utwory przeszły już do klasyki gatunku. Dyskografia Leppardów to 'musisz-mieć' dla każdego fana hardrocka. No i całość jest bez większych problemów dostępna w Polsce. A więc, jak mawia Joe Elliott, "Let's Get Rocked".

Oficjalna strona zespołu: www.defleppard.com

BATman
2001