Koniec lat '80 ubiegłego stulecia obrodził w wiele zespołów grających melodyjne odmiany hard rocka. Jedna z takich grup, niekoniecznie topowych, ale z pewnością jedną z najbardziej znanych było Danger Danger, które jest chyba najlepszym przykladem na to, ze w hair metalu liczy się przede wszystkim dobra zabawa i że tekstów piosenek nie można traktować tak śmiertelnie poważnie...

Początki zespołu Danger Danger sięgają roku 1987, kiedy to w nowojorskiej dzielnicy Queens został powołany przez basistę Bruno Ravela. Ravel swoją przygodę z muzyką zaczynał od wiolonczeli, by później stać się na moment czlonkiem White Lion, gdzie zastąpił Dave'a Spitza, zanim grupa jeszcze zdąrzyła podpisać kontrakt płytowy z wytwornią Atlantic Records. Bruno odszedł jednak z tej formacji, ponieważ uważał, że Tranp i Bratta nie dają mu się wystarczająco wykazać pod względem kompozytorskim. Później wstąpil w szeregi grupy Talas przejmując pozycję basisty po Billym Sheehanie, z czym zresztą związana jest dośc osobliwa historia. Podobno Ravel nosił na sobie koszulkę z napisem "Billy Who? Sheehan"podarowaną przez fana, czym popadł w niełaskę u Billy'ego, który zacząl rościć sobie pretensje do nazwy zespolu, co doprowadziło do jego rozpadu. Następnie koncertowal u boku Joe Lynn Turnera, by wreszcie w 1983 r.założyć cover-band o nazwie Hotshot, w którego składzie znaleźli się też jego kolega z Queens - perkusista Steve West, klawiszowiec Kasey Smith (ex- Get With It) i wokalista Mike Pont.

Trzy lata później Hotshot koncertowalo już mając w składzie gitarzystę Tony'ego Bruno i perkusistę Chucka Bonafonte (obaj z Saraya) oraz klawiszowca Ala Greenwooda (z Foreigner). Niejako na gruzach tego składu z inicjatywy Ravela powstaje już regularny zespół o nazwie Danger Danger w składzie Pont, Ravel, West plus gitarzysta Al Pitrelli (ex- Talas) (1987 r.). Panowie nie grają jednak razem ze sobą zbyt długo, występują raptem na kilku koncertach, bowiem za instrumenty klawiszowe bierze się ponownie Kasey Smith (z owego okresu pochodzi pierwsze demo, ktore jednak nie przyciągnęło uwagi zadnej wytwórni plytowej), Pont natomiast przenosi się do Los Angeles, by uformować The Gangsters Of Love, stanowisko wokalisty obejmuje więc dotychczasowy perkusista Lush i Prophet - Ted Poley. Wkrótce odchodzi też Pitrelli (będzie grał w wielu projektach, m. in. w Savatage i Megadeth), na potrzeby nagrania debiutanckiego albumu zrekrutowani zostają Tony Rey (na krótko zresztą, gdyż wkrótce powraca do Saraya) i teksańczyk Andy Timmons, ten ostatni pierwotnie dokooptowany do zagrania partii solowych zostaje w zespole na dłużej i doprowadza do końca partie Reya.

Tym razem nagrane zostaje nowe przychylnie przyjete demo i swój pierwszy krążek o tytule Danger Danger grupa pod okiem producenta Lance'a Quinna nagrywa dla prowadzonej przez Lenniego Petze wytwórni Imagine Records, będącej filią Epic / CBS Records (ta z kolei to filia Sony). Zespół prezentuje na nim muzykę dość lekką jak na rockowe granie, nawet z pogranicza AORu, niektórzy recenzenci w naciągany sposób porównują to do wczesnego Bon Jovi. Tak czy inaczej, płyta odnosi dość umiarkowany sukces, sprzedaje się w liczbie 400 tysięcy egzemplarzy, dociera do 80 pozycji na liście Billboardu, natomiast singiel Bang Bang na singlowej liście plasuje się na 48 miejscu. W ramach promocji zespół dużo koncertuje, występując u boku takich ówczesnych gwiazd jak Warrant, KISS, Alice Cooper, Extreme i Faster Pussycat. W tym ostatnim na jakiś czas pozycję perkusisty objął Steve West, po tym jak dotychczasowy bębniarz Mark Michaels został aresztowany w związku heroinową aferą. Dla upamiętnienia koncertowych czasów wytwórnia CBS Records wydaje jeszcze w 1990 r. koncertową EP-kę o tytule Down And Dirty Live!.

Drugi album studyjny zatytułowany Screw It! ukazuje się w 1991 r. Jego produkcją zajmują się panowie West i Ravel, wspomagani przez holenderskiego producenta Erwina Muspera (wieśc niesie, że spodobał się im efekt, jaki Musper uzyskał na solowej płycie Paula Laine'a), na wydawnictwie pojawiają się ponadto w chórkach członkowie Extreme - Gary Cherone, Nuno Bettencourt i Pat Badger. Krążek z założenia ma być niepoważny, na jego wstępie usłyszeć można intro Ginger Snaps, gdzie do symulacji kochającej się w dżungli pary wykorzystano głos znanej gwiazdy filmów porno - Ginger Lynn. Pod względem muzycznym następuje zwrot w kierunku nieco ostrzejszego hard rockowego grania, więcej do powiedzenia mają tym razem gitary, a mniej klawisze. Album nie dorównuje pod względem sprzedazy debiutowi, dociera raptem do 120 pozycji na liście Billboardu, za to ballada I Still Think About You staje się wielkim przebojem w Japonii.

Po raz kolejny grupa wyrusza w trasę koncertową, tym razem po Wielkiej Brytanii, liczba występów powiększa się po sukcesie, jakim okazał się koncert w londyńskiej Astorii. Tournee zostaje przerwane, bowiem nadarza się okazja, by wystąpić w roli supportu dla KISS podczas ich europejskiej trasy w 1992 r. (wkrótce zespół opuszcza Kasey Smith, natomiast później trasę przedłużono też o Japonię), po tym jak z tej roli zrezygnowało Slaughter. Danger Danger przystępuje następnie w 1993 r. do nagrań na trzeci album studyjny o tytule Cockroach, jednak data jego wydania będzie o kilka lat przesunięta (ukaże się w 2001 r.). Spowodowane jest to m. in. faktem, iż z zespołu odchodzi wokalista Ted Poley. Poley zakłada później formację Bone Machine, z ktorą nagrywa kilka płyt, by wreszcie związać się z grupą Melodica. Miejsce Teda zajmuje wkrótce kanadyjski piosenkarz Paul Laine, bardzo popularny w swoim kraju na lokalnej scenie hard rockowej za sprawą wydania solowego krążka zatytułowanego Stick It In Yuour Ear.

Muzycy przystępują do procesu podmiany partii wokalnych Poleya na Cockroach na te zaśpiewane przez Laine'a, ale Poley występuje na drogę sądową i blokuje wydanie płyty w wersji bez jego śpiewu. Także wytwórnia Sony jest przeciwna wydaniu tego krążka, skutkiem czego następuje dość przyjazne zerwanie kontraktu płytowego z Epic / Sony. Jakiś czas po tym szeregi zespołu opuszcza zfrustrowany calą sytuacja gitarzysta Andy Timmons, by zająć się swoją karierą solową. Już jako trio (West, Laine i ravel obslugujacy wszystkie gitary i instrumenty klawiszowe) grupa w 1995 r. nagrywa kolejny album o tytule Dawn (wydany przez wytwórnię Low Dice Records, założoną de facto przez Ravela i Westa), o zawartości muzycznej bardzo najeżonej wpływami muzyki grunge. Dystrybucja płyty w zasadzie odbywa się za pośrednictwem fan clubu i oficjalnej strony interetowej. Na potrzeby rozpoczynającej się trasy koncertowej jako basista zostaje zrekrutowany Scott Brown, znany z wcześniejszych występów w zespole Paula Laine'a i późniejszych w kanadyjskiej formacji Trooper.

Pod koniec 1997 r. Danger Danger podpisuje kontrakt płytowy z wytwórnią MTM Music i wydaje dla niej album Four The Hard Way (1998 r.), ciepło przyjęty przez fanow i recenzentow, stylistycznie zbliżony do swych pierwszych wydawnictw, aczkolwiek wciąż brzmienie zdradza fascynacje nowymi trendami. Na krążku gościnnie pojawiają się Kasey Smith i Andy Timmons, cały materiał jest nowy poza 4 utworami, które pochodzily z sesji do Cockroach, ale zostały ponownie nagrane. Jeszcze przed końcem roku grupa wyrusza w trasę koncertową po Europie jako support dla zreformowanego UFO, nie dociera jednak do Wielkiej Brytanii, gdzie nadal cieszy się dużą popularnośćią. Ciekawostką jest fakt, że na potrzeby koncertów do zespołu dołącza gitarzysta Tony Bruno, a w 45 minutowym secie znajdują się utwory z 4 krążków (bez Cockroach). O zespole nieco przycicha, w międzyczasie Bruno Ravel formuje w 1999 r. grupę Westworld, w ktorej skład wchodzą także takie sławy jak wokalista Tony Harnell (TNT), gitarzysta Mark Reale (Riot) i perkusista John O'Reilly (Blue Oyster Cult, Rainbow).

W 2000 r. formacja pod skrzydłami MTM Music nagrywa kolejny krążek, The Return Of The Great Gildersleeves, którego producentem zostaje Lance Quinn. Album ponownie spotyka się z ciepłym przyjęciem prasy, większą sensacją jest jednak rok następny, kiedy to archiwalne nagranie koncertowe Naughty Naughty trafia na radiową składankę WDHA The Tour Bus Road Trip, ale przede wszystkim udaje się dojśc do porozumienia z Epic Records ukazuje się wreszcie dwupłytowy album Cockroach nakładem Low Dice Records. Na wszelki wypadek w zestawie utworów zamieszczono wersje śpiewane przez obu wokalistów, Poleya (na drugiej płycie) i Laine'a (na pierwszym krążku). Paul Laine szukając nowych wrażeń formuje w 2002 r. zespół Shugazeer. Tego samego roku D2 dostaje się na prestiżową listę stacji VH1 o nazwie "Top 40 Hairbands Of All Time", gdzie ląduje na 25 pozycji, także wielkim sukcesem jest umieszczenie piosenki naughty Naughty Xmas na ścieżce dźwiękowej do disneyowskiej produkcji o tytule "The Santa Clause 2".

Na czerwiec 2003 roku grupa zaplanowała tournee po Wielkiej Brytanii z myślą o wydaniu albumu koncertowego (ukaże się on dwa lata później pod tytułem Live And Nude), następnie wyrusza w trase po Hiszpanii. W tym samym roku wytwórnia Low Dice Records wydaje płytę z rzadkimi i niepublikowanymi dotąd wersjami nagrań zespołu i opatrza ją tytułem Rare Cuts. Pod koniec roku natomiast wspomniany wcześniej świąteczny utwór nagrany do filmu trafia także na składankę We Wish You A Hairy Christmas, na której znalazlo się też kilka innych nagrań różnych formacji hair metalowych (Warrant, Enuff 'Z Nuff, L.A. Guns, Tuff i in.). Niespodziewnym sukcesem okazało się także okrzyknięcie debiutanckiego krążka grupy jednym z "50 najlepszych gitarowych albumów lat '80" przez fachowe pismo Guitar For The Practicing Musician. W 2004 r. z zespołu odchodzi Laine i w marcu 2004 r. do Danger Danger po 11 latach nieobecności powraca Ted Poley, sensację tę ogłoszono w związku z występem grupy na Sweden Rock Festival. Trasa koncertowa objęła Europę, Brazylię, Kanadę i USA. Rok ten zresztą był dość pracowity dla samego Poleya, wokalista kontynuował równolegle koncertowanie jako solista, a także udzielił się na solowej płycie gitarzysty Jacka Frosta.

Z działalności zespołu datowanej na 2005 r. warto odnotować brytyjską trasę koncertową z kwietnia, kiedy to grupa supportowana byla przez Deadline oraz listopadowy występ na festiwalu "Firefest 2" w Rock City (Nottingham), gdzie pojawiły się też m. in. takie gwiazdy jak Harem Scarem, House Of Lords i Blue Tears. Wypada jeszcze wspomnieć o poczynaniach Laine'a, który w 2005 r. wziął udział w projekcie Andersen / Laine / Readman i nagrał z nim płytę o tytule III (Frontiers Records, 2006 r.). Przedsięwzięciu patronował Andre Andersen (klawiszowiec Royal Hunt), a partie wokalne dzielil tam Laine z Davidem Readmanem (wokalista Pink Cream 69). Głośniej o Danger Danger zrobiło się ponownie w 2007 r. w związku z występem podczas festiwalu "United Forces Of Rock" w niemieckim Ludwigsburgu, gdzie 30 września wystąpiły też takie grupy jak White Wolf, Joe Lynn Turner, Last Autumn's Dream, Soul Doctor i Human Zoo. Poley użyczył także swego głosu na wydanym w październiku 2007 r. przez christian rockową formację Liberty N' Justice krążku o tytule Independence Day. Można go tam usłyszeć w piosence Praying For A Miracle. Ponadto wydana została solowa płyta Teda o tytule Smile (Frontiers Records, 2007 r.)

Wkrótce muzycy uraczą nas nowym zestawem utworów, bowiem pod swe skrzydła wzięla ich wloska wytwornia Frontiers Records. Zespół planuje wydanie studyjnego albumu na 2008 r., a obecny skład formacji to: Ted Poley (śpiew), Bruno Ravel (gitara basowa), Steve West (perkusja) i nowy gitarzysta - Rob Marcello. Póki co, grupa koncertuje i chyba co najważniejsze - po prostu istnieje.

Oficjalna strona zespołu: www.dangerdanger.com

Guitarrizer
grudzień 2007