Nie jest niczym niezwykłym rotacja muzyków w świecie hard rocka. Już lata '80 ubiegłego stulecia wieloktornie pokazały nam prawdziwe "wędrówki ludów" wśród popularnych zespołów, nie dziwił też nikogo fakt, że niektórzy muzycy brali udział w kilku projektach równocześnie. Takim projektem było początkowo Cornerstone, które z czasem przekształciło się w regularną formację...

Początki grupy sięgają 2000 roku, kiedy to o wspólnym projekcie pomyśleli weterani sceny hard rockowej - duński basista Steen Mogensen i szkocki wokalista Doogie White. Doogiego możba było usłyszeć w zespołach takich jak Tryxter (nie mylić z inną kapelą o podobnej nazwie), La Paz, Midnight Blue i Chain, by wymienić tylko niektóre, jednak prawdziwą sławę przyniosły mu występy u boku gitarzysty Richiego Blackmore'a w legendarnym Rainbow, z którym Doogie nagrał wysoko notowaną w specjalistycznych pismach muzycznych płytę Stranger In Us All (1995 r.). Podobno White przekazał Richiemu kasetę ze swoimi próbkami wokalnymi za pośrednictwem jego menadżera, podczs występu Deep Purple w Londynie, na wypadek "gdyby kiedyś Richie potrzebował wokalisty...", ale o tym może przy innej okazji. Doogie również o mało co nie zostałby gardłowym w Iron Maiden, ale żelazna dziewica wolała popełnić bład i zatrudnić Blaze'a Baileya Kariera muzyczna Steena z kolei była bardziej statyczna, bowiem publiczność kojarzy go przede wszystkim jako wieloletniego basistę Royal Hunt. Muzycy zdecydowali się występować pod szyldem Cornerstone, a skład grupy szybko uzupełnili koledzy Steena z Royal Hunt: perkusista Allan Sørensen i gitarzysta Jacob Kjaer.

Jeszcze pod koniec 2000 r. nakładem wytwórnii Massacre Records ukaże się debiutancki krążek o tytule Arrival, zawierający 10 kompozycji, głównie autorstwa Steena Mogensena. Nagrań dokonano w duńskich studiach Mirand Studio, North Point Studio i Basscamp Studios, a ostatecznych miksów dokonano w Media Sound Studios. Nad produkcją czuwał sam Steen, który również zajął się nagrywaniem partii instrumentów klawiszowych i całą inżynierią, wspieraną dodatkowo przez André Andersena, użyczającego zresztą także swego klawiszowego talentu. No właśnie, biorąc pod uwagę udział niemal wszystkich muzyków z Royal Hunt na tym wydawnictwie, nie trudno się domyslić, że stylistycznie jest on bardzo bliski dokonaniom tejże grupy i chyba można zawartość muzyczną nieśmiało określić jako AOR. Płyta jest bardzo dobra, chociaż zespołowi wciąż brakuje jeszcze własnej tożsamości. Przeważają kompozycje łagodne, dominują klawisze i gitary akustyczne, więcej jest tu klimatów ilustracyjnych niż typowo ostrego rockowego grania.

Doogie White zostaje we wrześniu 2001 r. wokalistą w szeregach grupy Yngwie Malmsteena, z którą w roku następnym nagra krązek o tytule Attack!!. Występy u boku Malmsteena nie przeszkadzają bynajmniej w komponowaniu materiału na drugi album Cornerstone. W 2002 r. zostaje wydane Human Stain, przez wielu okrzyknięte mianem Albumu Roku. Nie ma się co dziwić, bowiem posadę gitarzysty dzierży tym razem Kasper Damgaard, podczas gdy Jacob Kjaer zagra gitarową solówkę tylko w jednym utworze. Podobnie jak na debiucie, pojawiło się tu kilku gości, m. in. Rune Brink grający partie dodatkowych klawiszy i Kenny Lübcke w chórkach (de facto udzielał sie też na pierwszej płycie występując w tej samej roli). Produkcją zajął się ponownie Mogensen w Media Sound Studios i North Point Studio, odwalając zresztą kawał dobrej roboty. Tym razem muzycy zaserwowali nam bardzo dobry materiał, wprawdzie gdzieniegdzie pobrzmiewają jeszcze echa Royal Hunt, co słychać zwłaszcza w partiach gitary basowej, jednak większą rolę pełni tutaj głos Doogiego White'a, co z kolei wykazuje wiele podobieństw do ... Rainbow z czasów, gdy śpiewał tak właśnie Doogie.

Reszta roku była również bardzo pracowita dla Doogiego. We współpracy z gitarzystą Billym Liesegangiem zarejestrował album Visual Surveillance Of Extremities wydany pod szyldem Liesegang / White. Użyczył też swego głosu nagrywając partie wokalne dla zespołu Sack Trick, czego efektem była płyta Sheep in KISS Make Up, czyli zbiór coverów formacji KISS. Dodatkowo jego głos można było też usłyszeć w reklamie piwa Amstel, gdzie jako podkładu muzycznego użyto piosenki z repertuaru Queen - Friends Will Be Friends, właśnie z Doogiem przed mikrofonem. Wspomnianą reklamę emitowano we Francji i Hiszpanii.

W listopadzie 2003 r. ukazuje się trzeci krążek w karierze zespołu. Once Upon Our Yesterdays to godny następca dla Human Stain, słychać, że grupa odnajduje własny styl, z wydawnictwa są również zadowoleni sami muzycy. Producentem tradycyjnie został Steen Mogensen, a materiał zarejestrowano w Media Sound Studios, Mirand Studio i Basscamp Studios. Jak zwykle pojawiło się też kilku gości: partiami instrumentów klawiszowych podzielili się Rune Brink i André Andersen, w jednej z piosenek gościnną solówkę zagrał na gitarze Peter Brander, chórki obsłużyli Anne Murillo i Gry Trampedach, z kolei Steffan Søgaard Sørensen odegrał partie skrzypiec i bratsch (rodzaj tenorowej wiolonczeli) w utworze End Of The World. W maju 2004 r. płytę wydała w Japonii wytówrnia Yamaha Music, która uraczyła japońską publiczność dodatkową piosenką, Walk With Me.

Doogie White ponownie udziela się, gdzie tylko się da. Najpierw jeszcze pod koniec 2003 r. użycza głosu na Tales From Midgard, debiutanckim albumie szwedzkiego projektu The Ring śpiewając w kompozycji Voices Of The Fallen, by później wesprzeć M3 będące z kolei projektem byłych członków Whitesnake - Micky Moody'ego i Berniego Marsdena, z którymi Doggie wyruszył w trasę latem 2004 r. Jak by tego było mało, nagrał jeszcze ścieżki wokalne dla japońskiego gitarzysty Takayoshiego Omury na jego debiutanckim krązku Nowhere To Go, dodatkowo udzielając się w White Noise podczas ich brytyjskiej trasy koncertowej.

Europejskie występy Cornerstone w styczniu 2005 r., podczas których grupę supporował niemiecki zespół progresywno metalowy o nazwie Scenes, zostały sfilmowane z myślą o wydaniu albumu koncertowego. Efektem tego było wydawnictwo w formie DVD i dwupłytowego CD o tytule In Concert, które ukazało się jednak dopiero w lipcu. Podczas tych występów klawiszowiec Rune Brink stał się oficjalnym członkiem zespołu. Formacja zaprezentowała bardzo wysoką formę i chociaż nie należę do zwolenników płyt koncertowych, to wydawnictwo muszę uznać za bardzo udane. W tym samym roku Doogie White zarejestruje jeszcze jeden album z Yngwie Malmsteenem o tytule Unleash The Fury, by później wyruszyć z nim w trasę ciągnącą się do końca 2006 r. Tradycyjnie żadne poboczne projekty nie mogły zakłócić Doogiemu pracy nad kolejną płytą Cornerstone. Grupa wyrenegocjowała swój kontrakt z Massacre Records na wydanie krążka w Europie oraz uzyskała kontrakt z rosyjską wytwórnią Fono Records.

Europejska premiera Two Tales Of One Tomorrow miała miejsce 23 lutego 2007 r., nieznane są jeszcze losy wydania na USA i Japonię. "Two Tales..." jest albumem stylistycznie nie odbiegającym od dwóch poprzednich studyjnych wydawnictw, muzycy prezentują dobrą formę i tradycyjnie przemycają w swoich utworach wiele smaczków aranżacyjnych łącząc to co najlepsze w hard rocku lat '70 i '80 z niewielką domieszką nowoczesnych brzmień . Na szczególną uwagę po raz kolejny zasługuje znakomita produkcja, za którą odpowiedzialny jest nie kto inny jak sam Steen Mogensen. W celu promocji płyty zespół zaplanował europejską trasę koncertową, która rozpocznie się w kwietniu i obejmie takie kraje jak Szwajcaria, Holandia, Luksemburg, Niemcy, Belgia, Austria i Dania.

Oficjalna strona zespołu: www.cornerstonemusic.dk

Guitarrizer
marzec 2007