Czy możliwe jest powołanie do życia grupy, która w krótkim czasie podpisze kontrakt płytowy ze znaną wytwórnią, zyska liczne grono oddanych fanów i sprzeda swe albumy w milionach egzemplarzy? Historie o Kopciuszkach i książętach zdarzały się w muzycznym interesie...

W 1983 roku śpiewający gitarzysta Tom Keifer i jego kolega z poprzedniego zespołu Saints In Hell - Eric Brittingham (gitara basowa) postanowili w rodzinnej Filadelfii powołać do życia nowy projekt nastawiony na uzyskanie płytowego kontraktu, którego skład szybko uzupełnili Mike Shermick (znany też jako Michael Kelly Smith, gitarzysta grający również w poprzedniej formacji Toma i Erica) oraz Tony Destra (perkusja). Interesująca była przyjęta przez muzyków nazwa grupy, bowiem wbrew naturalnym skojarzeniom ze słynną bajką o Kopciuszku, Cinderella została zaczerpnięta z tytułu filmu pornograficznego nadawanego akurat w TV ("Cinderella Liberty"). Kształtne i łatwo rozpoznawalne logo zaprojektowała na potrzeby grupy żona Toma, Emily Pember. Pod tym szyldem muzycy zaczęli grać koncerty w lokalnych klubach i jako formę promocji swojej muzyki rozdawali nagraną taśmę demo właścicielom barów. Tym sposobem pozyskiwali nowe miejsca, gdzie mogliby grać koncerty oraz przyczyniali się do rozpowszechnienia swojej twórczości. Nazwa formacji okazała się być prorocza, albowiem demo muzycznyego Kopciuszka trafiło w końcu w ręce i uszy odpowiedniego księcia. Tym człowiekiem był Jon Bon Jovi, który zafascynowany jednym z występów zespołu w Empire Rock Club zarekomendował go przedstawicielom wytwórni PolyGram. Na podpisanie kontraktu nie musieli długo czekać, chociaż legenda głosi, że pierwszy kontrakt mieli podpisany tylko na sześć miesięcy.

W czasie nagrywania debiutanckiej płyty dochodzi do kolejnych zmian personalnych. Odchodzą Mike Shermick i Tony Destra, obaj wspólnie zakładają zespół Britny Fox. Miejsce gitarzysty zajmuje Jeff LaBar (ex - White Foxx), a za perkusją najpierw zasiada na krótko Jim Drnc, później zaś sesyjny perkusista Jody Cortez...

W 1986 roku pojawia się na rynku debiutancki album Cinderelli zatytułowany Night Songs. W niektórych utworach w chórkach, a także w teledysku do jednej z piosenek pojawił się Jon Bon Jovi, co przysporzyło płycie dobrej reklamy (sprzedano ponad 3 miliony egzemplarzy). Wszystkie partie perkusji na albumie zagrane zostały jeszcze przez Jody'ego Corteza, którego zastąpił później na stałe Fred Coury. Zawartość muzyczna samego krążka w większości składa się z dość jednolitych i podobnych kompozycji utrzymanych gdzieś pomiędzy hard rockiem a sleaze rockiem, z kolei w solówkach słychać silne wpływy bluesa. Absolutnym hitem na płycie była promowana teledyskiem ballada Nobody's Fool, doskonała zapowiedź przyszłych megahitów skomponowanych w zbliżonym klimacie. Innymi wpadającymi w ucho utworami są specyficznie akcentowany Shake Me, który po prostu musi skojarzyć się z dokonaniami AC/DC oraz Somebody Save Me. By przekonać się, jak silny wpływ wywarła ta ostatnia piosenka na kompozycje innych wykonawców, wystarczy posłuchac bliźniaczego utworu grupy Dokken o tytule Dream Warriors... Za ostatni przebój na płycie może uchodzić Back Home Again, gdyż jest to utwór dość prosty i zarazem żywiołowy. Charakterystyczną cechą całego albumu jest łatwo rozpoznawalny sposób śpiewania wokalisty Toma Keifera, fachowo zwany falsetem. Należy jeszcze dodać, że wszystkie piosenki nagrane na płycie są również autorstwa Toma. Doskonałym uzupełnieniem płyty były doskonałe koncerty u boku Bon Jovi, Davida Lee Rotha, Poison i Loudness...

Kolejnym wydawnictwem Kopciuszka było Long Cold Winter, które ukazało się w 1988 roku i wkrótce odniosło ogromny komercyjny sukces (m. in. w Kanadzie uzyskało status platynowej płyty). Była to płyta w prostej linii kontynuująca styl wypracowany na debiucie, ale też pod wieloma względami dużo dojrzalsza. Tym razem muzycy zaprezentowali dużo wyższy poziom techniczny oraz sięgnęli po nowe inspiracje, co zdecydowanie wyszło na dobre wszystkim kompozycjom. Otwierający album utwór Bad Seamstress Blues Fallin' Apart At The Seams brzmi potężnie, słychać tu mocne wpływy bluesa, a zagrane na gitarze techniką slide intro z pewnością rozłoży na łopatki każdego fana tej muzyki. Gypsy Road i The Last Mile stały się hitami szczególnie lubianymi przez radiowców i zapewne również samochodowych kierowców. Na szczególną uwagę zasługuje jednak przepiękna ballada Don't Know What You Got (Till It's Gone), w której można się doszukać kwintesencji stylu Eltona Johna. Po prostu megahit. Fanom Gary Moore'a niewątpliwie spodoba się kolejna ballada, tym razem bardziej bluesowa, Long Cold Winter - idealny utwor do posłuchania późnym wieczorem w jakimś przytulnym klubie i w towarzystwie równie przytulnej osoby... If You Don't Like It to przebojowa piosenka, która ze względu na swój klimat z powodzeniem mogłaby się znaleźć na debiutanckim albumie. Dobre przyjęcie płyty sprawiło, że Cinderella mogła zagrać koncerty z takimi niekwestionowanymi gwiazdami jak Bon Jovi, Judas Priest, AC/DC i David Lee Roth, Scorpions, Ozzy Osbourne, Skid Row, a od marca 1989 roku też jako headliner, razem 254 występy.

Dobra passa dla zespołu trwała nadal i w 1990 roku pojawiła się na rynku nowa płyta o tytule Heartbreak Station, która sprzedała się w 3 milionach egzemplarzy. Bluesowe wpływy były tym razem jeszcze wyraźniejsze niż przedtem, ponadto poszerzono też instrumentarium o rogi, gitarę slide, dobro, saksofon, a nawet pojawiła się orkiestra dyrygowana przez Johna Paul Jonesa. Sekcja orkiestry została wykorzystana w utworze tytułowym oraz w piosence Winds Of Change. Partie gitar akustycznych zdominowały kompozycję One For Rock N'Roll, bardzo zbliżoną do muzyki country i zarazem warstwą tekstową zaangażowaną w walkę o zniesienie antymuzycznej cenzury . Pierwszy teledysk promujący płytę, Shelter Me, został wzbogacony o chórki gospel i o gościnny występ Little Richarda. Tytułowa ballada Heartbreak Station stylowo nawiązywała z kolei do twórczości Rolling Stones, można zatem powiedzieć, że celem tej płyty było nawiązywanie do bluesowych i rock'n'rollowych korzeni. Innymi atrakcjami płyty były epicki utwór Dead Man's Road oraz otwierający album The More Things Change. Aby sprostać wymogom technicznego wykonania piosenek podczas trasy koncertowej, do zespołu dołączył obsługujący instrumenty klawiszowe Gary Corbett. W tym czasie Cinderella zagrała koncerty razem z Extreme i Thunder.

W późniejszym czasie zaczęły pojawiać się po kolei różne problemy. W wyniku rozbieżności natury muzycznej najpierw z grupy odszedł perkusista Fred Coury, który razem z wokalistą Stephenem Percy, po tym jak rozpadł się jego macierzysty zespół Ratt, założył zupełnie nowy zespół o nazwie Arcade. Zastąpił go Kevin Valentine (ex - Shadow King), który z kolei odejdzie w czasie sesji nagraniowej do nowego albumu i zostanie zastąpiony przez Raya Brinkera. Terminy nagrań materiału na nową płytę zostały później przesunięte z powodu wymagającej szpitalnego leczenia przewlekłej choroby strun głosowych Toma Keifera, a na domiar złego w mniej więcej tym samym czasie zmarła jego matka.

Wreszcie nagrania na kolejną płytę zostały ukończone i Still Climbing ukazało się w 1994 roku. Wtedy to zespół przeżył szok, albowiem gdy zwrócił się z prośbą o promocję swego dzieła za pośrednictwem muzycznej stacji MTV, spotkał się z odmową i sugestią, by muzycy nawet nie zadawali sobie trudu z kręceniem teledysku, gdyż owa stacja nie jest zainteresowana jego emisją. Inna sprawa to fakt, że nowe wydawnictwo nie było juz tak przebojowe jak poprzednie albumy. Utwory na nim zawarte są bliźniaczo podobne i brak tu jakiegoś wielkiego hitu. Niemniej jednak fani cenili sobie bardzo stylistyczną wierność zespołu w czasach, gdy inne grupy podążając za modą zamieniały swoje dźwięki na nuty a'la grunge. Wśród zasługujących na uwagę piosenek mogą znaleźć się All Comes Down i Bad Attitude Shuffle oraz Hot & Bothered - kompozycja, którą wykorzystano na soundtracku do filmu "Wayne's World".

W 1995 roku Tom Keifer zajął się produkcją swego solowego albumu i zaangażował w ten projekt również Raya Brinkera. Eric Brittingham w tym samym czasie wspólnie z Marshallem Colemanem komponował i nagrywał muzykę na taśmy demo, a Fred Coury udzielał się jako perkusista w różnych zespołach rockowych podczas ich tras koncertowych i doglądał swego studia nagrań w Nashville, natomiast o Jeffie LaBar nie pojawiały się żadne wzmianki w mediach. Taki stan rzeczy trwał do listopada 1996 roku, kiedy to Keifer, Brittingham, LaBar and Coury zjednoczyli ponownie swoje siły i zagrali benefitowy koncert w New Jersey, wtedy też zaczęły pojawiać się pierwsze pogłoski o trwałej reaktywacji grupy.

1997 rok przyniósł fanom kolejne wydawnictwo Cinderelli, tym razem była to jednak płyta z gatunku "the best of". Pod tytułem Once Upon A... wydano zestaw największych hitów zespołu i dorzucono jeszcze jeden nowy utwór, War Stories, a także Move Over - cover piosenki Janis Joplin, który wcześniej wydany był tylko na jednej z płyt kompilacyjnych.

W 1998 roku grupa wspierana przez klawiszowca Charliego Lawrence'a zagrała bardzo udaną trasę koncertową o nazwie "Unfinished Business". Trasa ta zaczęła się w marcu i trwała prawie do końca roku, przy czym przerywana była na kilka miesięcy z powodu powracającej choroby strun głosowych Toma Keifera. Materiał zarejestrowany podczas tego tournee zaowocował wydaniem w roku następnym koncertowej płyty o tytule Live At The Key Club nakładem Deadline Records. Album zgodnie z oczekiwaniami zawierał koncertowe wersje najbardziej znanych przebojów grupy, ale przede wszystkim przyczynił się do podpisania nowego kontraktu z prowadzoną przez Johna Kalodnera wytwórnią Portrait Records będącą oddziałem Sony Music.

W 2000 roku Cinderella zagrała podczas letniej trasy koncertowej razem z takimi zespołami jak Poison, Dokken i Slaughter. Było to bardzo udane przedsięwzięcie i spotkało się z żywym zainteresowaniem ze strony fanów - doskonały dowód na to, że muzyka hard rockowa nie umarła. Grupa miała pracować nad kolejnym studyjnym albumem dla Portrait Records, który miał ukazać się w 2001 roku. Okazało się jednak, że w międzyczasie istniały pewne zobowiązania koncertowe, których trzeba było dopełnić, a ponadto wytwórnia Portrait Records przestała istnieć. W 2002 roku zespół wyruszył w trasę koncertową, podczas której miały być kręcone zdjęcia do płyty DVD. Wydawnictwo to miało się ukazać wiosną 2003 roku, ale jak dotąd nie pojawiły się na ten temat żadne wiadomości.

Oficjalna strona zespołu: www.cinderella.net

Guitarrizer
styczeń 2004