Różne zespoły mają różne receptury na sukces. Jedne za wszelką cenę starają się być oryginalne, inne nie boją się kopiować stylu swych bardziej znanych poprzedników. Britny Fox należy raczej do tych drugich, choć trzeba grupie przyznać, że kopiowała AC/DC i Cinderellę na nadzwyczaj wysokim poziomie i wypromowała przy okazji kilka niezłych hitów.

Początki tej formacji sięgają roku 1985, kiedy to w Filadelfii powołał ją do życia wokalista "Dizzy" Dean Davidson (wcześniej, ciekawostka, zajmował się graniem na perkusji) do spółki z gitarzystą Michaelem Kellym Smithem (prawdziwe nazwisko Mike Shermick), byłym muzykiem zespołu Cinderella. Wkrótce skład uzupełnił inny zbieg z "bajki o Kopciuszku" - perkusista Tony "Stix" Destra oraz basista "Wild" Billy Childs (właśc. Bill Degley). Swą nazwę grupa przyjęła od jednej z walijskich przodkiń Dizzy'ego - Brittany Foxx.

Davidson wcześniej występował w szeregach World War III, potem na krótki okres czasu przeprowadził się do Los Angeles. Smith był z kolei członkiem Priscilla Harriet Band, potem z Destrą dostał się do Cinderelli. Obaj zostali ponoć zmuszeni do opuszczenia tej grupy już po podpisaniu kontraktu płytowego z PolyGramem, podczas sesji nagraniowej na debiutancki krążek. Zmusiła ich do tego wytwórnia, a powody owego posunięcia pozostają niejasne.

O formacji robi się głośno w okolicach Filadelfii i New Jersey, dzięki menadżerowi Brianowi Kushnerowi muzycy wydają swój pierwszy materiał w formie kasetowej na początku 1987 r. (demo In America). Podczas pertraktacji z wytwórnią Nemperor (jeden z pobocznych oddziałów RCA Records) dochodzi do tragedii - powracający z występu do domu Tony Destra ginie w wypadku samochodowym. Na krótki okres czasu jego miejsce zajmuje Adam West, brat jednego z członków grupy Tangier, z którą Britny Fox w owym czasie koncertowało.

Zespół podpisuje finalnie kontrakt płytowy z wytwórnią Columbia Records i w tym okresie West zostaje zastąpiony przez byłego perkusistę World War III i Waysted - Johnny'ego "Dee" DiTeodoro. Pod okiem producenta Johna Jansena powstaje debiutancki krążek ekipy Davidsona, zatytułowany po prostu Britny Fox (1988 r.). Muzyka zawarta na albumie przypomina dokonania AC/DC i Cinderelli, tonu nadaje jej falsetowa barwa głosu Dizzy'ego. Płytę promują często puszczane w radiu single do utworów Long Way To Love i Girlschool, notowane na listach przebojów w USA (odpowiednio 100 i 81 miejsce), album pokrywa się złotem.

Pod koniec 1988 r. udanym chwytem promocyjnym jest trasa koncertowa u boku Poison, co umacnia pozycję grupy na rynku muzycznym. Pomaga też sceniczny wizerunek zespołu, który często porównuje się do rockowej wersji XVII wiecznych muzyków jak choćby Mozart. Kulminacją roku jest sylwestrowy występ Britny Fox w Japonii razem z Bon Jovi. Na początku kolejnego roku muzycy wyruszają we wspólną trasę z Kix jako wsparcie dlaRatt, później koncertują po Ameryce obok Great White i zabierają się za prace nad nowym materiałem studyjnym.

Drugi album formacji o tytule Boys In Heat powstaje w nowojorskim studiu nagrań pod okiem producenta Neila Kernona i ostatecznie ukazuje się jesienią 1989 r. Płyta zawiera podobny stylistycznie zestaw hitów co debiut, raz jeszcze postanowiono uzbroić ją w cover - tym razem wybór padł na znany numer Nazareth, Hair Of The Dog. Wraz z wydaniem krążka zespół zarzuca swój wcześniejszy image i z tego powodu traci podobno część fanów (!).

W grudniu 1989 r. Britny Fox wybiera się do Europy, by otwierać koncerty Alice Coopera i Great White, następnie powraca do Ameryki i po klubach wschodniego wybrzeża daje serię występów już jako główna gwiazda. W kwietniu 1990 r. dochodzi do sprzeczek w zespole, w wyniku kłótni z Michaelem Kellym Smithem szeregi zespołu opuszcza wokalista Dean Davidson (ponoć podczas kłótni Dizzy mocno pchnął Smitha o ścianę). Później Davidson ogłosi swój powrót na scenę z formacją Blackeyed Susan, prezentującą odmienny styl gry od Britny Fox, następnie jako Jarod Dean wróci jeszcze z solowym albumem pt. A Weekend Soul Massage.

Reszta muzyków rozpaczliwie szuka następcy dla Davidsona, informację o poszukiwaniach podają liczne magazyny muzyczne na świecie. Początkowo w szeregi grupy ma wstąpić przebywający akurat w Los Angeles John Corabi z racji swego pochodzenia z Filadelfii i dobrych kumpelskich stosunków z chłopakami z Britny Fox, jednak zajęty poszukiwaniem kontraktu dla swojego zespołu The Scream odmawia (w '86 odmówił też Skid Row, jeszcze przed przyjściem Sebastiana Bacha). Ostatecznie nowego wokalistę formacja znajduje pod koniec roku 1990 w osobie Tommy'ego Parisa, przed angażem pracującego jako studyjny inżynier w Las Vegas.

Już z Parisem na pokładzie zespół zabiera się za nagrywanie trzeciego studyjnego krążka. Jego producentami zostają John Purdell i Duane Baron, którzy nieco wcześniej pracowali razem nad brzmieniem No More Tears dla Ozzy'ego Osbourne'a, a płyta nagrana zostaje dla nowej wytwórni - EastWest. Początkowo zatytułowana "More Than Your Mouth Can Hold", finalnie ukazuje się jako Bite Down Hard. Przy okazji nagrań gościnnie pojawił się Zakk Wylde i użyczył swej gitary i umiejętności w utworze Six Guns Loaded, a w ostatnim utworze za bębnami zasiadł Rikki Rockett z Poison.

Przez rok 1991 i 1992 grupa dużo koncertuje po klubach, a w międzyczasie wytwórnia MCA Records częstuje się niewydanym wcześniej utworem Turn On i wydaje go na składance Nintendo White Knucke Scorin' (1991 r.). Koncerty Britny Fox promujące ostatnie wydawnictwo trwają jeszcze w roku 1993, ale wkrótce po amerykańskiej trasie i w związku z brakiem funduszy zespół zostaje rozwiązany. Decyzję o rozwiązaniu przyspiesza zresztą sytuacja wewnątrz samej wytwórni płytowej, która przechodzi w owym czasie reorganizację strukturalną.

Billy Childs łaączy swe siły z Michaelem LeComptem (wokalista Tangier) w projekcie nazwanym LeCompt, czego efektem są nagrania i trasy koncertowe, zresztą w koncertowym składzie tej grupy pojawia się też perkusista Johnny Dee. Paris i Dee udzielali się jeszcze razem w zespole Uncle Edna, czego efektem było wydanie eponimicznie zatytułowanego debiutanckiego EP, natomiast Michael Kelly Smith uformował grupę Area 51. Pod koniec roku 1993 Dee załapał się jeszcze do składu Doro, efektem czego była seria wystepów w Europie, album Live i jedno dziecko studyjne zatytułowane Machine II Machine.

Sporą aktywność przejawiał jeszcze Smith, który najpierw jako producent zaangażował się wspomagając filadelfijską grupę Gunshy, następnie tworząc swój nowy zespół - Razamanaz. Z owych czasów pochodzi cover KISS King Of The Nighttime World, jaki pojawił się w 1995 r. na składance w hołdzie dla grupy Simmonsa o tytule Dressed To Kill. Razamanaz rozpadło się dwa lata później, ale niewydany wówczas debiutancki album tej formacji ujrzał finalnie światło dzienne w 2003 r. dzięki wytwórni Perris Records.

W 1996 r. zaistniała szansa na reaktywację działalności Britny Fox, mówiło się wtedy o nagraniu krążka koncertowego, zwłaszcza że we wspólne granie zaangażowali się Paris, Childs i Dee, którzy nawet zaczęli pisać nowy materiał z myślą o wydaniu go w formie jakiegoś nowego projektu. Nic z tego nie wyszło. Do pełnego powrotu doszło dopiero w 1999 r., kiedy to muzycy zmobilizowali się i w roku kolejnym zagrali sześć koncertów - taśmy z pochodzącymi z nich nagraniami wytwórnia Spitfire Records wydała jako album Long Way To Live. Edycję japońską w formie bonusów wzbogaciły ponadto dwa covery: Slade Gudbuy T'Jane i Nazareth Hair Of The Dog.

Na przełomie kwietnia i maja 2001 r. Britny Fox odbyło wspólną trasę z Doro po Ameryce, gdzie dzieliło nie tylko scenę, ale i perkusistę. Johnny Dee bębnił wówczas w obu zespołach. Nieco później grupa wciąż nie ustając w koncertach grała jeszcze podczas kolejnej wielkiej wspólnej trasy zwanej "Voices Of Metal" z zespołem Vince'a Neila, Slaughterem i prowadzoną przez Stephena Pearcy'ego ekipą Ratt. Za pośrednictwem oficjalnej strony formacji można było zakupić koncertówkę Live At Froggy's z zapisem występu z maja w Dover (Delaware), gdzie znalazło się aż 19 utworów, w tym kilka coverów.

Muzykom najwyraźniej spodobało się wydawanie swoich bootlegów - najpierw założyli własną wytwórnię Britny Fox Records i w 2002 r. wydali reedycję bootlegu z 1997 r. o tytule Gudbuy T'Dean już jako wersję oficjalną. W międzyczasie Dean Davidson, niegdysiejszy wokalista zespołu, powrócił na scenę ze swym projektem Love Saves The Day i nagrał z nim płytę Superstar. Latem 2002 r. Johnny Dee koncertuje w szeregach grupy Blaze (to ta dowodzona przez Blaze'a Baileya znanego z Wolfsbane i Iron Maiden) supportując w Europie Overkill.

Na zamknięcie roku 2002 członkowie fan clubu Britny Fox otrzymują prezent w postaci albumu The Bite Down Hard Demo Sessions, w skład którego wchodzą niewydane wcześniej nagrania demo plus kilka coverów piosenek AC/DC, Creedence Clearwater Revival i Queen. W roku kolejnym panowie Billy Childs i Johnny Dee pojawiają się gościnnie na sesji nagraniowej u gitarzysty Jacka Frosta na jego solowym albumie Raise Your Fist To Metal.

Jednak rok 2003 jest dla fanów grupy o tyle ważny, że właśnie wtedy zespół decyduje się na wydanie kolejnej, zawierającej premierowy materiał płyty studyjnej, wstrzymywany z powodu prawnych zatargów z wytwórnią płytową. Springhead Motorshark nie oddano w ręce żadnego znanego producenta, produkcją zajęli się sami panowie Smith i Paris. Krążek różni się znacznie od swoich poprzedników, ma bardziej chropawe brzmienie, przez co wydaje się być bardziej nowoczesny. Płyta nadal prezentuje grupę w dobrej formie, choć w prasie muzycznej przechodzi niemal niezauważona. Tego roku fani dostają jeszcze reedycję starej demówki In America.

O zespole nieco przycicha w kolejnych latach. Johnny Dee w 2005 r. powołuje do życia nową formację - Powervibe, gdzie poza nim swoje miejsce znajdują wokalista David Simpson, gitarzysta David Lenat (Dark Blonde) i basista Beau Bodine (X's And O's, Isle Of Q). Jednak już w 2007 r. Britny Fox wyrusza w trasę koncertową po USA, z tym że w składzie brakuje Michaela Kelly'ego Smitha i Johnny'ego Dee. Ich miejsce zajmują na te okoliczności gitarzysta Tommy Krash i bębniarz Greg D'Angelo (znany z White Lion; złamał stopę podczas próbnych nagrań), zamienieni szybko odpowiednio na Grega Polcariego i Henry'ego Now.

Na początku 2008 r. w Britny Fox pojawia się nowy wokalista, Jamie Fletcher. Pierwszy koncert z Fletcherem za mikrofonem grupa daje 20 marca w Alrosa Villa (Columbus, Ohio). Na europejską trasę koncertową muzycy wyruszają we wrześniu, a obok nich występują też Fatal Smile, Bulletboys i Pretty Boy Floyd. Na zakończenie roku, w grudniu zespół koncertuje w USA razem ze Swirl i Stephenem Pearcym.

Od 2008 r. po dzień dzisiejszy skład Britny Fox tworzą Jamie Fletcher (śpiew, gitara rytmiczna), Greg Polcari (gitara prowadząca, chórk, Billy Childs (gitara basowa, chórki) i Henry Now (perkusja, chórki). Na początku roku 2009 Johnny Dee wstapił w szeregi American Tabloid, filadelfijskiej grupy wykonującej covery, poza tym dalej obsługuje perkusję u Doro. W roku 2010 na scenę znów ma powrócić Dean Davidson ze swoim albumem solowym zatytułowanym Dizzy Dean Davidson - Sermons Of The American Tabloid (te amerykańskie tabloidy to jakaś podejrzana zbieżność nazw), gdzie też usłyszymy grę pana Dee.

Swego czasu pojawiła się plotka, że chłopaki z Britny Fox mają coś wydać w 2009, ale o sprawie przycichło, a sam zespół na ten temat milczy. Może jeszcze coś wydadzą...

Oficjalna strona zespołu: www.britnyfox.com
Oficjalna strona na MySpace: www.myspace.com/britnyfoxband

Guitarrizer
październik 2009