|
Axel Rudi Pell (ur. 27.06.1960) jest jednym z bardziej znanych i cenionych niemieckich gitarzystów. Na tym instrumencie zaczął grać gdy miał 11 lat, zaraz po obejrzeniu koncertu Deep Purple. Najbardziej zafascynował go wtedy Ritchie Blackmore roztrzaskujący gitarę o scenę. Wkrótce Axel zaczął się udzielać w wielu szkolnych zespołach muzycznych, by wreszcie w jednym z nich poznać basistę Volkera Krawczaka, z którym założył zespół Steeler. Razem ze Steelerem Axel wydał 4 płyty, po czym odszedł z zespołu, ponieważ inni muzycy optowali za bardziej komercyjnym brzmieniem grupy.
Wkrótce Pell postanawia rozpocząć solową karierę i na początku 1989 roku nagrywa demo, na którym zagrali m.in. wokalista Karl Holthaus i klawiszowiec Rüdiger König. Demo spodobało się szefom Steamhammer Records (wytwórnia ta wydała 2 ostatnie płyty Steelera), toteż postanowili przedłużyć kontrakt z Axelem. Debiutancka płyta Wild Obsession ukazała się jeszcze w tym samym roku. W sesji nagraniowej oprócz Axela wzięło udział aż 7 muzyków: za mikrofonem stanął Charlie Huhn, partie basu podzielili między siebie Jörg Deisinger, Thomas "Bodo" Smuszynski i były basista Steelera, Volker Krawczak, na perkusji zagrał Jörg Michael, a klawiszami zajęli się George Hahn i wspomniany już Rüdiger König. Muzyka przypominała to, co Axel grał w poprzednim zespole - mieszankę typowego niemieckiego heavy metalu i starej szkoły hard rocka. Na początku płycie towarzyszył sceptycyzm mediów i fanów spowodowany tym, że Axel nie chciał grać koncertów, traktując album jako swoisty eksperyment. Płyta jednak sprzedawała się dobrze, co skłoniło gitarzystę do dalszych nagrań.
W roku 1991 zespół nagrywa drugi LP zatytułowany Nasty Reputation. Przedtem doszło do licznych przetasowań w składzie, bowiem z muzyków nagrywających "Dziką Obsesję" zostali tylko Jörg Michael i Volker Krawczak. Nowym wokalistą został Rob Rock, z kolei na klawiszach zagrał Kai Raglewski. Ta płyta to zdecydowany krok naprzód, ponieważ pokazuje ogromne możliwości Axela i jego kolegów, ponadto właśnie na tym albumie zaczyna kształtować się niepowtarzalny styl zespołu. Ponownie słychać tu wpływy starej szkoły hard rocka (fascynacja Blackmorem sprawiła, że na płycie znalazła się przeróbka słynnego klasyka Deep Purple - When A Blind Man Cries) skrzyżowanej z melodyjnym metalem, co będzie od tej pory znakiem rozpoznawczym grupy. Po premierze "Zniszczonej Reputacji" Axel postanawia wreszcie wyruszyć w trasę, jednak niestety pojawiają się problemy z wokalistą. Rob nagrywał w tym czasie płytę z zespołem Impellitteri i nie mógł przyjechać do Europy. Na koncertach zastępuje go więc inny znany śpiewak - Jeff Scott Soto. Trasa okazuje się wielkim sukcesem. Jeff dostaje propozycję objęcia stałej posady wokalisty w grupie i propozycję tę przyjmuje.
Eternal Prisoner, trzeci album grupy, ukazuje się rok później. Chociaż Soto doskonale wpasował się w styl grupy, płyta była jednak niepodobna do poprzednika. Mimo iż Axel wcale nie obniżył artystycznego poziomu, a tylko wprowadził nieco wiecej eksperymentów, wielu fanów uważa "Odwiecznego Więźnia" za najsłabszy krążek w dyskografii zespołu.
W 1993 roku ukazuje się kompilacja The Ballads. Znalazły się na niej wszystkie ballady nagrane do tej pory przez Axela oraz kilka nowych i niepublikowanych wcześniej piosenek. Płyta odniosła duży komercyjny sukces i przez wiele lat była najlepiej sprzedającym się wydawnictwem Pella. Promował ją singiel z przeróbką znanego utworu Alphaville Forever Young, który był drugimi zarazem ostatnim singlem w całej historii grupy (pierwszym był wydany w 1990 singiel z piosenką Broken Heart).
Wkrótce z zespołu odchodzi Kai Raglewski. Jego posadę obejmuje Julie Gréaux, która w owym czasie była dziewczyną Jeffa (wcześniej nagrywała chórki na The Ballads). W tym składzie powstaje Between The Walls następny LP Axela, który tradycyjnie ukazuje się rok po poprzedniku. Był to powrót do grania znanego z Nasty Reputation i podarowano sobie tym razem wszelkie eksperymenty. Przez długi czas Axel twierdził, że to jest jego ulubiony album. Jest to też pierwsza płyta grupy, która dostaje się na oficjalną niemiecką listę przebojów, a do piosenki Cry Of The Gypsy nakręcono teledysk - jedyny w całej historii zespołu.
Trasa promująca wspomnianą płytę zaczęła się pechowo. Była zaplanowana na październik 1994 roku, niestety Axel doznał urazu ręki i trzeba było ją przełożyć i odbyła się dopiero na początku 1995. Lecz to właśnie podczas tego tournee zespół nagrał świetną koncertówkę Made In Germany, która ukazała się jeszcze w tym samym roku. Płyta była wycinkiem dwóch koncertów z Hamburga i Bochum, sam album przypomina zaś koncerty z lat 70'tych. Jest tu dużo solówek i improwizacji, żadna piosenka nie brzmi tak jak na studyjnych krążkach, nie ma tu też żadnych studyjnych poprawek. Z okazji tego wydawnictwa zespół przygotował nową piosenkę, Fire On The Mountain, która znajduje się tylko na tej płycie. Również ciekawie brzmi przeróbka Mistreated Deep Purple, a zwłaszcza jej zakończenie.
Tradycyjnie rok później Axel wszedł do studia, żeby nagrać nową płytę. Podczas tej sesji działy się różne paranormalne rzeczy i tajemniczo znikały taśmy. Nie przeszkodziło to w nagraniach i niebawem ukazało się Black Moon Pyramid. Jest to najbardziej zróżnicowany album Axela. Gościnnie w jednym utworze (Gettin' Dangerous) zagrał Peavy Wagner, a na japońskiej edycji znalazła się przeróbka piosenki Hej Joe Jimmy'ego Hendrixa, w której zaśpiewał sam Axel.
W 1997 ukazuje się następny LP grupy zatytułowany Magic. Przedtem grupę opuszcza Julie Gréaux, która po zerwaniu z Jeffem, nie chciała go więcej widzieć. Zastąpił ją Christian Wolff, znany już z wczejszego nagrywania dodatkowych partii klawiszów i asystowania w nagraniach. Nowa płyta jest bardziej metalowa. Przeważają tu szybkie, ciężkie kawałki. Na japońskiej edycji znajduje się utwór Total Eclipse, będący gitarowym "pojedynkiem" między Axelem i grającym gościnnie Rolandem Grapowem
Niestety tuż po nagraniu krążka odchodzi Jeff. Przez ponad pół roku Axel szukał nowego wokalisty aż wreszcie w szeregach grupy pojawił się Johnny Gioeli, znany z wcześniejszych wystepów w formacji Hardline. Do zespołu dołączył też też Ferdy Doernberg, który zastąpił Wolffa. Nagrany w nowym składzie Oceans Of Time, wydany w 1998 roku, był prawdziwym sukcesem. Płyta dotarła do 58 na oficjalnej niemieckiej liście przebojów i pobiła rekord sprzedaży, przebijając nawet dotychczasowego lidera The Ballads. Na tej płycie Axel złagodził nieco brzmienie i powrócił do bardziej melodyjnego grania. Przed wyruszeniem na trasę znowu nastąpiła zmiana w składzie. Jörg Michael odchodzi, by skoncentrować się na grze w Stratovarius, więc zastępuje go Mike Terrana.
Rok później ukazuje się kolejna kompilacja z balladami zatytułowana po prostu The Ballads II. Oprócz wszystkich ballad nagranych przez zespół od czasu Between The Walls znalazły się tu dwie nowe piosenki oraz kilka starych utworów w nowych wersjach (właczając w to wspomniane wcześniej Hey Joe). W tym czasie zespół nagrywa też przeróbkę Still I'm Sad na składankę Holy Dio: A Tribute To The Voice Of Metal, a także występuje na festiwalu Wacken Open Air.
Na początku 2000 roku ukazuje się kolejny studyjny LP grupy, The Masquerade Ball. Płyta nie przynosi zadnych zmian w stylu. Axel nadal gra swoje i dobrze na tym wychodzi. Jak zwykle mamy tu szybkie piosenki, elementy epickie, ponadto niespodzianką jest przeróbka starego przeboju grupy Uriah Heep - July Morning.
br>
Jeszcze w tym samym roku ukazuje się dwupłytowa składanka The Wizards Chosen Few. Jest to swoiste "Best Of..." zespołu. Poza największymi hitami grupy jak zwykle Axel umieścił kilka nowych i wcześniej niepublikowanych utworów (są tu m.in. Total Eclipse i Still I'm Sad). Trasa promująca składankę odbywa się już w 2001 roku i kończy się wspaniałymi występami na Rock Machina Festival w Hiszpanii i Bang Your Head Festival w Niemczech.
br>
Następny studyjny album Axela Shadow Zone pojawia się w 2002 roku. Płyta dochodzi do 22 miejsca na oficjalnej niemieckiej liście Top 100 i jest to kolejny sukces grupy. Oczywiście styl grupy wciąż pozostaje taki sam, chociaż Axel nieco zwalnia tempo, sama zaś płyta zawiera więcej ballad od wydawnictw poprzednich. Od razu po wydaniu albumu zespół wyrusza w trasę z zamiarem wydania kolejnej płyty koncertowej. Koncert ukazuję się w dwóch wersjach: jako podwójne CD (Knights Live), oraz jako podwójne DVD - Knight Treasures (Live And More). Podobnie jak w przypadku Made In Germany jest tu dużo solówek, improwizacji i innych miłych niespodzianek. Wersja DVD zawiera ponadto dwa teledyski (wspomniany już Cry Of The Gypsy i The Deeper The Night Steelera), reportaż ze studia podczas nagrywania "Strefy Cienia", kilka wywiadów i sceny zza kulis. W kwietniu 2003 Axel występuje w Bochum na specjalnym charytatywnym koncercie w towarzystwie m.in. Doro Pesch. Następna studyjna płyta jest zapowiedziana na wiosnę 2004.
Axel Rudi Pell nie jest muzykiem, który podąża za trendami. Przez te wszystkie lata był wierny swojemu stylowi, czym pozyskał sobie sporą grupę oddanych fanów (do której ja też się zaliczam), chętnie kupujących wszystko, co ukaże się pod Jego nazwiskiem. Polecam tę muzykę wszystkim miłośnikom hard rocka i melodyjnego metalu.
|
