Alice Cooper, a właściwie Vincent Damon Furnier (ur. 04.02.1948 r. w Detriot, Michigan) to kompozytor i autor tekstów, aktor, a przede wszystkim charakterystyczny wokalista i... specjalista od szokowania publiczności.

Zbuntowany przeciwko ojcu - pastorowi o surowych zasadach moralnych, kategorycznie potępiającemu muzykę rock'n'roll'ową - zakłada wraz z kolegami ze szkolnej drużyny lekkoatletycznej zespół muzyczny o nazwie The Earwings, którą zmienia niedługo na The Spiders, później zaś na Husky Babies i The Nazz. Towarzyszą mu: Glen Buxton (gitara), Michael Bruce (instrumenty klawiszowe, gitara), Dennis Dunaway (gitara basowa), Neil Smith (perkusja). Furnier przyjmuje pseudonim artystyczny Alice Cooper oraz ostatecznie zmienia nazwę grupy, zastępując ją swoim pseudonimem (1968 r.). Reklamuje się jako wcielenie średniowiecznej czarownicy, spalonej na stosie, zwanej właśnie Alice Cooper.

W 1969 r. Alice podpisuje umowę z firmą płytową Straight Records Franka Zappy, dla której nagrywa dwa albumy. Pierwsza płyta nie zostaje szczególnie zauważona (Pretties For You, 1969 r.), jednak kolejna odnosi pierwszy sukces utworem I'm Eighteen, który stał się hymnem pokoleniowym dla wielu nastoletnich słuchaczy, porównywanym do My Generation grupy The Who. W międzyczasie Cooper wystąpił w filmie "Pamiętnik szalonej gospodyni". Od roku 1971 Alicja z powodzeniem nagrywa dla firmy Warner Bros, a jego kolejne utwory stają się hitami: Under My Wheels, School's Out, Elected, Hello Hurray, No More Mr. Nice Guy, Teenage Lament 74...

Cooper szokuje swoim stylem estradowym, pełnym makabry, swoistego okrucieństwa oraz bulwersującą formą prezentacji swoich przebojów (w Wielkiej Brytanii jego występy przez długi czas były zakazane). Dzięki M. Bruce'owi, w utworach wyczuwa się nutkę rocka w stylu The Rolling Stones, są też kompozycje stylizowane na jazz nowoorleański (Crazy Little Child). Teksty adresowane do nastolatków przekonują o zbyteczności szkoły, o nieograniczonych prawach młodości (School's Out, I'm Eighteen, Elected), emanują aurą przemocy i dewiacji seksualnych (Dead Babies, I Love Dead, Raped And Frezin'), intrygują motywami z filmów grozy (The Ballad Of Dwight Frye, Black Juju).

Idealizmowi i naiwności epoki hippisów Cooper przeciwstawia cyniczny teatr makabry - obrzuca fanów robactwem czy zgniłymi warzywami. Występuje na scenie w towarzystwie jadowitych węży, pozoruje własną śmierć na szubienicy lub krześle elektrycznym, ewentualnie na gilotynie. Do grona jego ówczesnych admiratorów należy Salvador Dali, który uwiecznił go na obrazie "Geopolititcus Child". W życiu prywatnym Alice zachowywał się zupełnie inaczej niż na scenie, grywał w golfa i często pokazywał się w telewizji.

Po 1974 r. kariera artysty ulega załamaniu. Alice rozstaje się z grupą i nawiązuje współpracę z innymi muzykami (tj. Dick Wagner, Steve Hunter - znanymi z płyt Lou Reeda), jednak bez powodzenia. Koncerty tracą charakter spektakli rockowych i bardziej przypominają teraz musical. Brakuje siły wcześniejszych przebojów. Utwory Alice'a coraz rzadziej ukazują się na listach przebojów. Nieliczne hity to: Only Women Bleed, I Never Cry, You And Me, You Gonna See Me Now. Welcome To My Nightmare z 1975 r. jest już właściwie pierwszą płytą solową Coopera. Teraz już Furnier oficjalnie zmienia nazwisko na Alice Cooper, gdyż dotąd był to tylko jego pseudonim i nazwa zespołu.

W 1976 r. Alicja publikuje autobiografię "Me Alice". Stres i alkohol prowadzi do zachwiania równowagi psychicznej Coopera, który poddaje się leczeniu w 1978 roku. Powstają w owym czasie takie płyty jak Flush The Fashion czy Da Da, które są raczej niezrozumiałe lub conajmniej dziwne dla potencjalnego słuchacza. Po okresie dramatycznego dochodzenia do siebie i walki z nałogiem staje się na tyle odmienionym człowiekiem, by zacząć działalność sceniczną w ulepszonej formie. Występy są teraz mniej szokujące, za to ciekawe na tyle, by zdobyć na nowo serca starych fanów oraz pozyskać rzesze nowych.

W drugiej połowie lat osiemdziesiątych przy udziale Kipa Wingera i Kane Robertsa ukazuje się płyta Constrictor nagrana już dla wytwórni MCA Records, ale utwory z niej i z kliku następnych krążków dostają się na amerykańskie listy przebojów. Zmienia się to wraz z wydanym dla Epic Records albumem Trash z 1989 r., przygotowanym wspólnie z kompozytorem Desmondem Childem, współtwórcą wielu piosenek takich zespołów jak Bon Jovi czy Aerosmith. Na krążku tym pojawili się również muzycy tychże grup - Jon Bon Jovi, Richie Sambora, Steven Tyler i Joe Perry. Płyta odniosła wielki sukces. Największym powodzeniem cieszyły się utwory Poison i House Of Fire.

Wydane w 1991r. Hey Stoopid jest potwierdzeniem najwyższej formy Coopera. Alice ponownie zastosował wypróbowaną uprzednio receptę i skorzystał z usług kilku znanych kompozytorów. Zaprosił też do współpracy wielu znanych ówcześnie muzyków z takich zespołów jak Motley Crue czy Guns N' Roses oraz wirtuozów gitary w osobach Steve'a Vaia, Joe Satrianiego i Vinnie Moore'a. Niektórzy z owych instrumentalistów pojawiali sie nawet podczas tras koncertowych promujących to wydawnictwo.

The Last Temptation z 1994 roku to również efekt pracy ludzi, którzy doskonale wiedzą jak siebie sprzedać. Na kolejnych płytach, mianowicie Brutal Planet (2000 r.) i Dragontown (2001 r.) Alice siegnął po nieco nowocześniejsze dźwięki bardzo charakterystyczne dla muzyki rockowej tego okresu. Albumy te nie odniosły już tak oszałamiającego sukcesu jak ich poprzedniczki. W 2003 r. Cooper postanowił powrócić do swych korzeni z lat '70. Płyta The Eyes Of Alice Cooper została nagrana przy minimalnym zestawie instrumentów, a muzycy grali swe partie na żywo w tym samym czasie. Alicja będzie też prowadzic audycję poświęconą klasycznej muzyce rockowej, którą wyemituje kilka stacji radiowych. Całość okraszona ma być ponoć odrobiną teatralności...

Alice Cooper wystąpił w kilku filmach fabularnych i dokumentalnych: "Pamiętnik szalonej gospodyni" (1970 r.), "'God to see you again, Alice Cooper" (1974 r.), "Sextet" (1977 r.), "Orkiestra Klubu Samotnych Serc Sierżanta Peppera" (1979 r.), "Roadie" (1980 r.), "Decline of western civilization II: The metal years" (1987 r.), "Prince of darkness" (1988 r.), "Wayne's World" (Alice okazał się tu rockmanem-intelektualistą), "Freddy's Dead - The Final Nightmare" (1991 r.) i innych. Jego nagrań użyto w filmie "Class of 1984" (1982 r.).

Oficjalna strona artysty: www.alicecooper.com

Hexi
Grudzień 2003